طرفداری | منچستریونایتد برای توافق با مائوریسیو پوچتینو تلاش می‌کند؛ اتفاقی که می‌تواند او را به اولدترافورد برساند، اما هنوز جدایی مایکل کریک نهایی نشده است. اتلتیک گزارش داده که باشگاه سراغ مربی آرژانتینی رفته؛ در شرایطی که یونایتد پس از یک برد در ۱۰ بازی نخست فصل، در منطقه سقوط لیگ برتر قرار دارد.

این احتمال، پرسشی بزرگ را پیش می‌کشد: آیا پوچتینو می‌تواند منچستریونایتد را به دوران اوجش برگرداند یا قدم به یکی از دشوارترین شغل‌های فوتبال می‌گذارد؟ سرمربی آرژانتینی در اواخر ۲۰۲۲، وقتی بیکار بود، درباره احتمال رسیدن به دو نیمکت بزرگ رئال مادرید و منچستریونایتد صحبت کرد.

او آن زمان درباره زمان‌بندی فرصت‌ها گفت:

فوتبال یعنی زمان‌بندی.

پوچتینو در گفت‌وگو با رادیو مارکا درباره شکل‌گرفتن فرصت همکاری توضیح داد:

همه‌چیز به لحظه‌هایی بستگی دارد که با هم جور درمی‌آیند تا آن پیوند شکل بگیرد. گاهی فقط مسئله زمان است. باور ندارم قطارها فقط یک‌بار از ایستگاه بگذرند. گاهی باید صبور باشید و بدانید چطور منتظر بمانید.

فرصت‌هایی که بارها از دست رفتند

رئال مادرید، شغلی که پوچتینو زمانی رؤیای خود توصیفش کرده بود، هرگز در زمان مناسب به او نرسید. تابستان ۲۰۱۸، پس از کناره‌گیری زین‌الدین زیدان، رئال سراغش را گرفت؛ اما او تازه قراردادی پنج‌ساله با تاتنهام امضا کرده بود. تابستان ۲۰۲۱ هم نامش دوباره مطرح شد، در حالی که چهار ماه از قرارداد ۱۸ماهه‌اش با پاری‌سن‌ژرمن گذشته بود.

در منچستریونایتد، ماجرا بارها تکرار شد. باشگاه در بهار ۲۰۱۶ و سپس در اواخر ۲۰۱۸، هنگام جست‌وجوی جانشین لوئیس فن‌خال و ژوزه مورینیو، به پوچتینو نزدیک شد؛ اما او به‌شدت به تاتنهام متعهد بود. در ۲۰۲۲ خودش به این شغل علاقه جدی داشت، ولی یونایتد اریک تن‌هاخ را انتخاب کرد.

در ۲۰۲۴ هم پوچتینو با مدیران یونایتد برای احتمال جانشینی تن‌هاخ مصاحبه کرد، اما از او استقبال نشد. مدیران توماس توخل و روبرتو دزربی را گزینه‌های بهتری می‌دانستند. با این حال، باشگاه در نهایت تن‌هاخ را نگه داشت، قراردادش را تمدید کرد و بعدتر اخراجش کرد؛ سپس روبن آموریم را به خدمت گرفت.

نویسنده مقاله، اواخر ۲۰۱۸ را زمان مناسب‌تری برای انتصاب پوچتینو می‌داند. او آن مقطع در تاتنهام رو به پیشرفت بود و تیمش به فینال لیگ قهرمانان اروپا رسید. پس از رفتن مورینیو، پوچتینو در ابتدا گزینه محبوب یونایتد بود؛ اما شروع درخشان اوله گونار سولسشر به‌عنوان مربی موقت، مسیر را عوض کرد.

سولسشر در ۱۷ بازی نخستش ۱۴ برد، دو تساوی و یک شکست داشت و با پیروزی دراماتیک خارج از خانه برابر پاری‌سن‌ژرمن، مدیران یونایتد را برای سپردن قراردادی سه‌ساله به او متقاعد کرد. برای مدتی، باشگاه تصور می‌کرد انتخاب درستی کرده است؛ درست زمانی که اوضاع پوچتینو در تاتنهام رو به وخامت می‌رفت.

رزومه‌ای فراتر از جام‌ها

پوچتینو در ساوتهمپتون و تاتنهام نشان داد که می‌تواند در کوتاه‌مدت تیم‌ها را بهتر کند و در بلندمدت مسیرشان را تغییر دهد. ساوتهمپتون با او یک فصل چهاردهم شد و ۴۱ امتیاز گرفت و فصل بعد با ۵۶ امتیاز به رتبه هشتم رسید. تاتنهام نیز در سه فصل نخستش پنجم با ۶۴ امتیاز، سوم با ۷۰ امتیاز و دوم با ۸۶ امتیاز شد.

بخش مهمی از این پیشرفت با پرورش بازیکنان، چه به‌صورت فردی و چه در قالب تیم، به دست آمد؛ نه با تکیه بر خریدهای پرشمار. با این حال، بعضی‌ها کارنامه پنج سال و نیمه او در تاتنهام را صرفاً به‌خاطر نبردن جام کم‌ارزش می‌دانند. چنین قضاوتی، به‌گفته نویسنده، بدون توجه به شرایط تیم‌ها تصویر کاملی از کار مربی نمی‌دهد.

پوچتینو در ۱۸ ماه حضورش در پاری‌سن‌ژرمن یک‌بار قهرمان لیگ یک فرانسه، یک‌بار قهرمان جام حذفی فرانسه و یک‌بار قهرمان جام قهرمانان فرانسه شد. با این حال، کنار آمدن با فرهنگ پرزرق‌وبرق باشگاه و خط حمله‌ای متشکل از لیونل مسی، کیلیان امباپه و نیمار برای او آسان نبود. انضباط تاکتیکی و تلاش بدون توپ، از اصول مهم او بود و تحمیل این خواسته‌ها به آن تیم دشوار شد.

دورانش در چلسی نیز در فضایی آشفته گذشت. تیم پس از شروعی پرافت‌وخیز، در پایان فصل ششم لیگ برتر شد. تیم ملی آمریکا هم در مقطعی از جام جهانی یکی از منظم‌ترین تیم‌ها به نظر می‌رسید؛ صدرنشین گروه شد و بوسنی و هرزگوین را در دور ۳۲ برد، اما در دور بعد با اختلافی چشمگیر مغلوب بلژیک شد. این نتایج، ارزیابی اثر کلی پوچتینو را دشوار کرد.

پوچتینو فوتبالی پرفشار و هجومی را می‌پسندد که بر پایه ساختار دفاعی محکم شکل بگیرد. نشانه‌هایی از این سبک، به‌ویژه در اواخر دورانش در چلسی دیده شد و شماری از بازیکنان از رفتنش ناراحت بودند. با این حال، گاهی او در برابر فروپاشی‌های فردی و تیمی درمانده به نظر می‌رسید؛ مشکلی که برای تماشاگران منچستریونایتد هم آشناست.

واداشتن ترکیب ناهمگون یونایتد به پذیرش پرس پرفشار، ممکن است صبر او را به‌شدت بیازماید. در سه شغل پس از تاتنهام، عواملی بیرون از کنترل پوچتینو هم نقش داشتند: فرهنگ پاری‌سن‌ژرمن، آشفتگی چلسی و انتظاراتی که تیم ملی آمریکا پیش از جام جهانی امکان برآورده‌کردنشان را نداشت.

چالشی عظیم در بدترین زمان؟

با این همه، سرمربیگری منچستریونایتد در وضعیت کنونی چه معنایی جز پذیرفتن جامی زهرآلود دارد؟ باشگاه پس از ۲۱ سال مالکیت خانواده گلیزر و دو سال اثرگذاری بحث‌برانگیز جیم رتکلیف، از جذابیت همیشگی‌اش فاصله گرفته است؛ اما همچنان یکی از وسوسه‌انگیزترین شغل‌های فوتبال جهان به شمار می‌رود. پوچتینو هم هنگام امضای قرارداد چهارساله با اتحادیه فوتبال آمریکا در اوت، خواستار گنجاندن بند فسخ در قراردادش شد.

او در ۲۰۲۶، با ۵۴ سال سن، دیگر آن مربی جوان و پرشور یک دهه قبل نیست. پرسش این است که آیا می‌تواند در جایی موفق شود که دیوید مویس، فن‌خال، مورینیو، اوله گونار سولسشر، رالف رانگنیک، تن‌هاخ، آموریم و کریک در ۱۳ سال گذشته، هرکدام به درجاتی، ناکام ماندند؟ سر الکس فرگوسن ۲۶ سال این شغل را در اختیار داشت؛ اما امروز چرخه تغییر مربیان در یونایتد بسیار کوتاه‌تر شده است.

دو مربی اخیر این تیم، آموریم و کریک، کمتر از ۱۰ ماه دوام آوردند. بازیکنانی باسابقه مانند اسکات مک‌تومینای، که اکنون در ناپولی بازی می‌کند، و لوک شاو هم برای توصیف فضای باشگاه از واژه «سمی» استفاده کرده‌اند. تغییر حال‌وهوای تیم زیر نظر مربیان مختلف دوام نیاورده و رویکرد کوتاه‌مدت کریک نیز بعید به نظر می‌رسید بتواند مشکل را برای مدتی طولانی حل کند.

پوچتینو بیشتر از برخی مربیان دیگر آماده است با این چالش روبه‌رو شود؛ عادت‌های بد را شناسایی کند و سراغ بازیکنانی برود که به تیم آسیب می‌زنند، نه اینکه راه آسان‌تر را انتخاب کند. اما انجام چنین کاری در تابستان و پس از پیش‌فصل، فرصت ارزیابی ترکیب و تغییر عادت‌ها را به مربی می‌دهد. ورود در میانه نوامبر، آن هم در منطقه سقوط و با نیاز فوری به نتیجه، شرایطی به‌مراتب دشوارتر است.

یونایتد در ۲۲ نوامبر باید در آنفیلد به مصاف لیورپول برود؛ مسابقه‌ای که در متن به‌عنوان نقطه شروع نیاز فوری به بهترشدن نتایج مطرح شده است. این فشار کوتاه‌مدت، در کنار تلاش برای بالا بردن استانداردها، آمادگی بدنی و انسجام تیم، کار سرمربی تازه را سنگین‌تر می‌کند.

مشکل اصلی، در نگاه نویسنده، تصمیم‌های ضعیفی است که از اتاق مدیریت آغاز شده و به رختکن رسیده‌اند. تلاش مربیان یکی پس از دیگری برای مهار این وضعیت، این تصور را تقویت کرده که اداره منچستریونایتد دشوارتر از همیشه شده است. جذابیت شغل هنوز پابرجاست: این فرصت که یک مربی باشگاه را به افتخارات گذشته برگرداند.

شرایط این بار شاید برای پیوند پوچتینو و یونایتد فراهم شده باشد؛ اما زمان حاضر، از نگاه مقاله، زمان ایده‌آلی برای مربی‌ای نیست که هدفش بازگرداندن شکوه باشگاه است. چالشی که در اولدترافورد انتظار سرمربی بعدی را می‌کشد، به‌ندرت تا این اندازه دشوار به نظر رسیده است.