«خروس‌ها» در اندیشه پرواز آسان به مرحله بعد/ نروژ و عراق بدنبال شگفتی

به گزارش خبرنگار مهر، گروه I رقابت‌های جام جهانی فوتبال با حضور چهار تیم قدرتمند و متفاوت شکل گرفته است؛ گروهی که در آن تیم ملی فرانسه، دو بار قهرمان جام جهانی، به‌عنوان یکی از مدعیان اصلی صعود و حتی قهرمانی حضور دارد و نگاه‌ها را بیش از همه به خود جلب کرده است. در کنار خروس‌ها، تیم ملی سنگال قرار دارد که در سال‌های اخیر یکی از قدرت‌های روبه‌رشد فوتبال آفریقا بوده و حتی یک قهرمانی جنجالی در جام ملت‌های آفریقا را پشت سر گذاشته است؛ قهرمانی‌ای که ابتدا به نام این تیم ثبت شد اما پس از طرح شکایت مراکش، از سنگالی‌ها گرفته و به مراکشی‌ها واگذار شد.

در ادامه این گروه، تیم ملی عراق نیز حضور دارد؛ تیمی که پس از ۴۰ سال موفق شده دوباره جواز حضور در جام جهانی را به دست آورد و حالا با انگیزه‌ای بالا به دنبال رقم زدن حضوری تاریخی در بزرگ‌ترین رویداد فوتبالی جهان است. در کنار این سه تیم، نروژ قرار گرفته که با نسل جدیدی از بازیکنان باکیفیت خود، امیدوار است یکی از شگفتی‌سازهای این دوره از رقابت‌ها باشد و معادلات گروه را به هم بزند.

دو قهرمانی جهان و دو قهرمانی اروپا؛ کارنامه پرافتخار خروس‌های آبی

تیم ملی فوتبال فرانسه (Équipe de France de football) نماینده رسمی این کشور در رقابت‌های بین‌المللی فوتبال مردان است که زیر نظر فدراسیون فوتبال فرانسه (FFF) فعالیت می‌کند و عضو یوفا در اروپا و فیفا در سطح جهانی محسوب می‌شود. این تیم به دلیل رنگ لباس‌های آبی، سفید و قرمز و نماد خروس گالی، به‌عنوان یکی از شناخته‌شده‌ترین تیم‌های ملی جهان شناخته می‌شود و در میان هواداران و رسانه‌ها با لقب «لِه بلو» (Les Bleus) یا «آبی‌ها» و یا «خروس ها» نیز خطاب قرار می‌گیرد. فرانسه دیدارهای خانگی خود را در ورزشگاه «استاد دو فرانس» در سن‌دنی برگزار می‌کند و کمپ تمرینی این تیم در مرکز ملی فوتبال کلرفونتن قرار دارد.

تیم ملی فرانسه که در سال ۱۹۰۴ تأسیس شد، نخستین بازی رسمی خود را همان سال برابر بلژیک برگزار کرد و در ادامه به‌تدریج ساختار فوتبال ملی خود را شکل داد. این تیم یکی از چهار نماینده اروپایی حاضر در نخستین جام جهانی ۱۹۳۰ بود و در طول دهه‌های بعد مسیر پرفرازونشیبی را طی کرد؛ از نایب‌قهرمانی در جام جهانی ۱۹۵۸ با درخشش بازیکنانی مانند ژوست فونتن و ریمون کوپا گرفته تا افت‌وخیزهای دهه‌های ۶۰ و ۷۰ میلادی که با ناکامی در صعود به چند تورنمنت بزرگ همراه شد.

دوران طلایی نخست فرانسه در دهه ۱۹۸۰ با هدایت میشل هیدالگو و درخشش میشل پلاتینی آغاز شد؛ جایی که این تیم در سال ۱۹۸۴ قهرمان یورو شد و سپس به مدال طلای المپیک ۱۹۸۴ و عنوان قهرمانی جام فرانچسکو رسید. در این دوره فرانسه با سبک بازی هجومی و تکنیکی خود لقب «برزیل اروپا» را به دست آورد.

در ادامه، نسل جدید فوتبال فرانسه در دهه ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ به اوج رسید. این تیم با هدایت آیمه ژاکه و حضور ستارگانی مانند زین‌الدین زیدان، دیدیه دشان، تیری آنری و لیلیان تورام در سال ۱۹۹۸ برای نخستین بار قهرمان جام جهانی شد و دو سال بعد نیز قهرمانی یورو ۲۰۰۰ را به دست آورد. فرانسه در سال ۲۰۰۱ و ۲۰۰۳ نیز قهرمان جام کنفدراسیون‌ها شد و در جام جهانی ۲۰۰۶ به فینال رسید اما در ضربات پنالتی برابر ایتالیا شکست خورد؛ دیداری که با اخراج زیدان در لحظات پایانی دوران حرفه‌ای او همراه شد.

در سال‌های بعد، فرانسه دوره‌ای از افت را تجربه کرد و در جام جهانی ۲۰۱۰ به‌دلیل حواشی داخلی و اعتصاب بازیکنان، در مرحله گروهی حذف شد. با روی کار آمدن دیدیه دشان، روند بازسازی آغاز شد و این تیم در یورو ۲۰۱۶ به فینال رسید اما برابر پرتغال شکست خورد.

دوران جدید فوتبال فرانسه با نسل درخشان کیلیان امباپه، آنتوان گریزمان و پل پوگبا همراه شد؛ جایی که این تیم در جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه با پیروزی ۴ بر ۲ مقابل کرواسی قهرمان جهان شد و دومین عنوان جهانی خود را کسب کرد. فرانسه همچنین در سال ۲۰۲۱ قهرمان لیگ ملت‌های اروپا شد و در جام جهانی ۲۰۲۲ نیز تا فینال پیش رفت اما در ضربات پنالتی مقابل آرژانتین شکست خورد.

فرانسه در سال‌های اخیر همچنان یکی از قدرت‌های اصلی فوتبال جهان باقی مانده و در یورو ۲۰۲۴ نیز به نیمه‌نهایی رسید. بر اساس اعلام فدراسیون فوتبال این کشور، دیدیه دشان پس از جام جهانی ۲۰۲۶ از سمت خود کنار خواهد رفت.

از نظر هویت فوتبالی، فرانسه علاوه بر افتخارات بزرگ، یکی از معدود کشورهایی است که در تمامی رقابت‌های فیفا و یوفا در رده بزرگسالان، پایه و المپیک به افتخار قهرمانی دست یافته است. این تیم همچنین یکی از پرافتخارترین تیم‌های جهان در جام جهانی، یورو، لیگ ملت‌ها و جام کنفدراسیون‌ها محسوب می‌شود و در کنار برزیل تنها کشوری است که در تمام سطوح فیفا قهرمانی را تجربه کرده است.

فرانسه همچنین با رقبای بزرگی مانند آلمان، ایتالیا، اسپانیا، پرتغال، انگلیس، بلژیک و آرژانتین رقابت تاریخی دارد و دیدارهایش همواره از حساس‌ترین بازی‌های فوتبال بین‌المللی محسوب می‌شود.

دیدیه دشان سرمربی تیم ملی فوتبال فرانسه

دیدیه دشان (متولد ۱۹۶۸) بازیکن سابق و سرمربی فعلی تیم ملی فرانسه از سال ۲۰۱۲ است. او در دوران بازی به عنوان هافبک دفاعی، بازیکنی جنگنده، منظم و رهبر در زمین بود و نقش مهمی در کنترل بازی داشت. دشان با فرانسه قهرمان جام جهانی ۱۹۹۸ و یورو ۲۰۰۰ شد و کاپیتان یکی از بهترین نسل‌های تاریخ این کشور بود.

در سطح باشگاهی، او با مارسی قهرمان لیگ قهرمانان اروپا ۱۹۹۳ شد و سپس در یوونتوس به افتخارات بزرگی مثل قهرمانی سری‌آ و لیگ قهرمانان رسید. او همچنین با چلسی جام حذفی انگلیس را برد و با والنسیا به فینال لیگ قهرمانان رسید.

دشان از سال ۲۰۱۲ هدایت تیم ملی فرانسه را بر عهده گرفت و این تیم را دوباره به اوج فوتبال جهان رساند. مهم‌ترین موفقیت او قهرمانی جام جهانی ۲۰۱۸ است. همچنین در یورو ۲۰۱۶ نایب‌قهرمان شد و در جام جهانی ۲۰۲۲ نیز تا فینال پیش رفت اما مقابل آرژانتین شکست خورد.

سبک مربیگری او بر پایه نظم تیمی، بازی دفاعی منسجم، ضدحملات سریع و استفاده هوشمندانه از بازیکنان در نقش‌های تاکتیکی متفاوت است. او بیشتر به ساختن یک تیم هماهنگ اهمیت می‌دهد تا تکیه صرف بر ستاره‌ها و به همین دلیل یکی از موفق‌ترین و پایدارترین مربیان فوتبال ملی در جهان محسوب می‌شود.

بازیکنان تاثیرگذار

در ترکیب تیم ملی فوتبال فرانسه، ستارگان مطرح و تأثیرگذاری حضور دارند که این تیم را همچنان در جمع مدعیان اصلی قهرمانی جام جهانی قرار داده‌اند و حتی بسیاری از کارشناسان شانس اول یا یکی از شانس‌های جدی قهرمانی برای «خروس‌های آبی» قائل هستند.

در میان چهره‌های شاخص این تیم می‌توان به کیلیان امباپه مهاجم رئال مادرید، اولیسه وینگر بایرن مونیخ، عثمان دمبله وینگر پاری‌سن‌ژرمن و اوریلین شوامنی هافبک دفاعی رئال مادرید اشاره کرد؛ بازیکنانی که هرکدام در باشگاه‌های خود نقش کلیدی دارند و در تیم ملی فرانسه نیز از عناصر اصلی و تعیین‌کننده به شمار می‌روند.

این ترکیب قدرتمند از سرعت، تکنیک، تجربه و جوانی باعث شده فرانسه همچنان یکی از کامل‌ترین تیم‌های ملی جهان محسوب شود؛ تیمی که در کنار انسجام تاکتیکی و تجربه بالای کادرفنی، توانایی رقابت جدی برای رسیدن به قله فوتبال جهان را دارد.

تیم ملی فوتبال فرانسه در رنکینگ اول فیفا قرار دارد.

عراق؛ بازگشت قدرتمند به صحنه فوتبال جهان پس از سال‌ها بحران

تیم ملی فوتبال عراق ملقب به «شیرهای بین‌النهرین» نماینده رسمی این کشور در رقابت‌های بین‌المللی است و تحت نظر فدراسیون فوتبال عراق فعالیت می‌کند. این تیم یکی از تیم‌های مطرح قاره آسیا محسوب می‌شود که فراز و نشیب‌های زیادی را در تاریخ خود تجربه کرده است.

فدراسیون فوتبال عراق در سال ۱۹۴۸ تأسیس شد و این تیم در سال ۱۹۵۱ نخستین دیدار رسمی خود را برگزار کرد. عراق در دهه‌های ابتدایی بیشتر در رقابت‌های عربی و منطقه‌ای حضور داشت و توانست در دهه ۱۹۶۰ دو بار قهرمان جام عرب شود. در سال ۱۹۷۲ نخستین حضور خود در جام ملت‌های آسیا را تجربه کرد، هرچند موفقیت خاصی به دست نیاورد.

دهه ۸۰ میلادی به عنوان یکی از درخشان‌ترین دوره‌های فوتبال عراق شناخته می‌شود. این تیم در این دوران قهرمانی بازی‌های آسیایی ۱۹۸۲، جام خلیج فارس و جام عرب را کسب کرد و در نهایت در سال ۱۹۸۶ موفق شد برای نخستین بار به جام جهانی صعود کند.

در جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک، عراق مقابل پاراگوئه، بلژیک و میزبان یعنی مکزیک شکست خورد و از دور گروهی حذف شد، اما گل تاریخی این تیم مقابل بلژیک اولین گل عراق در تاریخ جام جهانی بود.

پس از جنگ خلیج فارس، فوتبال عراق با محدودیت‌ها و محرومیت‌های بین‌المللی مواجه شد. این دوران که به «دوران تاریک» معروف است، با افت شدید فنی و ساختاری همراه بود و تیم ملی از بسیاری از رقابت‌ها دور ماند.

دهه ۲۰۰۰؛ بازگشت و قهرمانی تاریخی

عراق در دهه ۲۰۰۰ دوباره به سطح اول فوتبال آسیا بازگشت. مهم‌ترین افتخار این دوره، قهرمانی تاریخی در جام ملت‌های آسیا ۲۰۰۷ بود. عراق با وجود شرایط جنگی و مشکلات داخلی، با شکست تیم‌هایی چون استرالیا، کره جنوبی و عربستان به قهرمانی رسید؛ موفقیتی که به عنوان یکی از شگفتی‌های بزرگ تاریخ فوتبال جهان شناخته می‌شود.

عراق در این دهه عملکردی پرنوسان داشت. در جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۵ به نیمه‌نهایی رسید و چهارم شد، اما در مقدماتی جام جهانی نتوانست موفقیت بزرگی کسب کند. با این حال همچنان به عنوان تیمی غیرقابل پیش‌بینی در آسیا باقی ماند.

دهه ۲۰۲۰؛ بازگشت به ثبات

در سال‌های اخیر، تیم ملی عراق دوباره روندی رو به رشد داشته است. قهرمانی در جام خلیج فارس ۲۰۲۳ و نتایج خوب در مقدماتی جام جهانی ۲۰۲۶ نشان‌دهنده بازگشت این تیم به سطح رقابت‌های جدی است. در نهایت، عراق پس از یک مسیر طولانی و ۲۸ ماهه موفق شد سهمیه حضور در جام جهانی ۲۰۲۶ را به دست آورد.

رنگ سنتی عراق سبز و سفید است و لقب «شیرهای بین‌النهرین» برگرفته از نمادهای تاریخی تمدن باستانی این کشور است. هواداران عراقی به شور و تعصب بالا مشهورند و تیم ملی را نماد وحدت ملی می‌دانند.

مهم‌ترین رقیب عراق تیم ملی ایران است و دیدارهای این دو همیشه حساسیت بالایی دارد. همچنین رقابت با عربستان و کویت نیز از تقابل‌های سنتی و مهم فوتبال منطقه محسوب می‌شود.

گراهام آرنولد سرمربی تیم ملی فوتبال عراق

گراهام جیمز آرنولد (متولد ۳ اوت ۱۹۶۳) مربی و بازیکن سابق فوتبال اهل استرالیاست که در حال حاضر هدایت تیم ملی فوتبال عراق را بر عهده دارد.

او پیش از حضور در عراق، سابقه طولانی در فوتبال استرالیا داشت و مهم‌ترین دوره کاری‌اش هدایت تیم ملی استرالیا بین سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۴ بود؛ جایی که موفق شد این تیم را به جام جهانی ۲۰۲۲ برساند و تا مرحله یک‌هشتم نهایی پیش ببرد.

آرنولد در سطح باشگاهی نیز با تیم‌هایی مثل سیدنی اف‌سی و سنترال کوست مارینرز به قهرمانی‌های متعدد در لیگ A استرالیا رسید و به‌عنوان مربی‌ای منظم، نتیجه‌گرا و تاکتیکی شناخته می‌شود.

او در سال ۲۰۲۵ به‌عنوان سرمربی تیم ملی عراق انتخاب شد و مأموریت گرفت این تیم را در مسیر حساس انتخابی جام جهانی ۲۰۲۶ هدایت کند. عراق تحت هدایت او با ساختار منظم‌تر و عملکردی باثبات‌تر وارد مراحل پایانی مقدماتی شد و همچنان برای رسیدن به جام جهانی رقابت می‌کند.

در مجموع، حضور آرنولد در عراق با هدف ایجاد ثبات، تقویت نظم دفاعی و رساندن این تیم به سطح بالاتر فوتبال آسیا تعریف شده است.

بازیکنان تاثیرگذار

در ترکیب تیم ملی فوتبال عراق، نسبت به برخی قدرت‌های بزرگ آسیا، تعداد ستاره‌های کاملاً شناخته‌شده بین‌المللی کمتر است، اما این تیم همچنان با تکیه بر چند بازیکن کلیدی و نسل جوان توانسته ساختار رقابتی خود را حفظ کند.

از مهم‌ترین چهره‌های فعلی می‌توان به علی جاسم اشاره کرد؛ بازیکنی جوان و خلاق که به‌عنوان یکی از استعدادهای آینده‌دار فوتبال عراق شناخته می‌شود. در خط حمله، آیمن حسین به‌عنوان یکی از مهره‌های مهم و گلزن تیم نقش پررنگی دارد و در بسیاری از مسابقات حساس توانسته برای عراق تعیین‌کننده باشد.

در بخش میانی، بشار رسن به‌عنوان هافبک خلاق و باتجربه، نقش مهمی در طراحی حملات و کنترل ریتم بازی دارد و یکی از مهره‌های کلیدی عراق در سال‌های اخیر محسوب می‌شود. همچنین مهند علی نیز به‌عنوان مهاجم جوان و تکنیکی، یکی از امیدهای اصلی خط حمله عراق برای گلزنی و تاثیرگذاری در بازی‌های مهم به شمار می‌رود.

در مجموع، تیم ملی عراق بیشتر بر پایه ترکیبی از بازیکنان جوان و چند مهره تاثیرگذار بنا شده و تلاش می‌کند با اتکا به همین ترکیب، در رقابت‌های بین‌المللی به نتایج قابل توجهی دست پیدا کند.

تیم ملی فوتبال عراق در رنکینگ ۵۷ فیفا قرار دارد.

سنگال؛ از شگفتی‌ساز جام جهانی ۲۰۰۲ تا قدرت نوظهور فوتبال آفریقا

تیم ملی فوتبال سنگال با لقب معروف «شیرهای ترانگا» (Les Lions de la Teranga) نماینده رسمی این کشور در رقابت‌های بین‌المللی فوتبال مردان است و تحت مدیریت فدراسیون فوتبال سنگال فعالیت می‌کند. این تیم یکی از شناخته‌شده‌ترین تیم‌های قاره آفریقا به شمار می‌رود.

سنگال نخستین بار در جام ملت‌های آفریقا ۱۹۶۵ حاضر شد و در همان حضور ابتدایی به رتبه چهارم رسید. این تیم در سال ۲۰۰۲ به یکی از مهم‌ترین افتخارات تاریخ خود رسید؛ جایی که توانست به مرحله یک‌چهارم نهایی جام جهانی ۲۰۰۲ صعود کند. در آن رقابت‌ها، سنگال با شکست دادن فرانسه، قهرمان وقت جهان، شگفتی بزرگی رقم زد، سپس با تساوی مقابل دانمارک و اروگوئه از گروه صعود کرد و در مرحله یک‌هشتم سوئد را در وقت اضافه شکست داد، اما در یک‌چهارم نهایی مقابل ترکیه در وقت اضافه حذف شد.

در جام ملت‌های آفریقا، سنگال در سال ۲۰۲۱ برای نخستین بار قهرمان شد. این تیم همچنین در سال‌های ۲۰۰۲، ۲۰۱۹ و ۲۰۲۵ به عنوان نایب‌قهرمان رسید و چندین بار تا مراحل پایانی پیش رفت.

دهه‌های اخیر و مسیر رشد

در سال ۲۰۱۸، سنگال پس از سال‌ها غیبت به جام جهانی بازگشت. در این رقابت‌ها با برد ۲ بر یک مقابل لهستان و تساوی ۲ بر ۲ با ژاپن امید صعود داشت، اما با شکست برابر کلمبیا به دلیل امتیاز بازی جوانمردانه حذف شد.

در جام ملت‌های آفریقا ۲۰۱۹، این تیم به فینال رسید اما دوباره مقابل الجزایر شکست خورد و نایب‌قهرمان شد. سرانجام در جام ملت‌های آفریقا ۲۰۲۱ (برگزارشده در ۲۰۲۲)، سنگال با پیروزی در ضربات پنالتی مقابل مصر به نخستین قهرمانی قاره‌ای خود دست یافت.

در جام جهانی ۲۰۲۲ قطر، سنگال در گروهی شامل قطر، اکوادور و هلند قرار گرفت. با وجود غیبت ستاره اصلی خود سادیو مانه به دلیل مصدومیت، موفق شد به مرحله یک‌هشتم نهایی برسد، اما در این مرحله با شکست ۳ بر صفر مقابل انگلیس حذف شد.

افتخارات جدید و حواشی

سنگال در سال ۲۰۲۵ موفق شد با پیروزی ۳ بر یک مقابل انگلیس، به نخستین تیم آفریقایی تبدیل شود که در سطح ملی این تیم را شکست می‌دهد.

در جام ملت‌های آفریقا ۲۰۲۶ نیز سنگال پس از پیروزی مقابل مراکش در فینال، برای دومین بار قهرمان شد، اما این قهرمانی به دلیل اعتراض و ترک زمین توسط بازیکنان سنگال در وقت‌های اضافه و تصمیم جنجالی کنفدراسیون فوتبال آفریقا، از آن‌ها گرفته شد و به مراکش واگذار شد؛ موضوعی که با اعتراض رسمی فدراسیون فوتبال سنگال همراه شد.

پاپه بونا تیاو سرمربی تیم ملی فوتبال سنگال

پاپه بونا تیاو (متولد ۵ فوریه ۱۹۸۱) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل سنگال است که در حال حاضر هدایت تیم ملی فوتبال این کشور را بر عهده دارد.

تیاو در دوران بازی خود به‌عنوان مهاجم فعالیت می‌کرد و سابقه حضور در چندین باشگاه در کشورهای فرانسه، سوئیس، اسپانیا و همچنین دینامو مسکو روسیه (به‌صورت قرضی از استراسبورگ) را در کارنامه دارد. او همچنین عضو تیم ملی سنگال بود و در جام جهانی ۲۰۰۲ حضور یافت. تیاو در مجموع ۵ گل برای تیم ملی کشورش به ثمر رسانده است.

تیاو پس از پایان دوران بازی وارد عرصه مربیگری شد و ابتدا هدایت تیم ملی سنگال A’ (بازیکنان داخلی لیگ) را بر عهده گرفت. او با این تیم موفق شد عنوان قهرمانی مسابقات قهرمانی ملت‌های آفریقا (CHAN) در سال ۲۰۲۲ را کسب کند؛ رقابتی که تنها بازیکنان شاغل در لیگ داخلی در آن حضور دارند.

در ادامه، در ۱۳ دسامبر ۲۰۲۴ پس از برکناری سرمربی قبلی، به‌عنوان سرمربی تیم ملی بزرگسالان سنگال منصوب شد. تحت هدایت او، سنگال در اکتبر ۲۰۲۵ موفق شد جواز حضور در جام جهانی ۲۰۲۶ را کسب کند.

تیاو همچنین در جام ملت‌های آفریقا ۲۰۲۵ تیم ملی سنگال را هدایت کرد، اما فینال این رقابت‌ها با حاشیه همراه شد؛ جایی که او پس از اعلام یک پنالتی جنجالی به سود مراکش در وقت‌های تلف‌شده، از بازیکنانش خواست زمین را ترک کنند. این اتفاق منجر به تشکیل پرونده انضباطی علیه او شد و در نهایت کنفدراسیون فوتبال آفریقا او را به دلیل «رفتار غیرورزشی و خدشه‌دار کردن اعتبار فوتبال» به ۵ جلسه محرومیت و ۱۰۰ هزار دلار جریمه محکوم کرد.

بازیکنان تاثیرگذار

در ترکیب تیم ملی فوتبال سنگال، همچنان چند ستاره باتجربه و شناخته‌شده در سطح اول فوتبال جهان حضور دارند که نقش مهمی در موفقیت‌های اخیر این تیم ایفا کرده‌اند.

از جمله مهم‌ترین نفرات می‌توان به ادوارد مندی، دروازه‌بان باتجربه تیم الاهلی عربستان اشاره کرد که با واکنش‌های مطمئن و تجربه بالای بین‌المللی، یکی از ستون‌های اصلی خط دفاعی سنگال محسوب می‌شود. در خط دفاع نیز کالیدو کولیبالی، مدافع قدرتمند تیم الهلال عربستان حضور دارد که با فیزیک بالا، قدرت رهبری و تجربه بازی در سطح اول اروپا، نقش مهمی در انسجام دفاعی تیم دارد.

در خط حمله نیز سادیو مانه، وینگر مطرح تیم النصر عربستان، به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین ستاره‌های تاریخ فوتبال سنگال و آفریقا شناخته می‌شود. او با سرعت، تکنیک و توانایی گلزنی بالا همچنان یکی از مهره‌های تعیین‌کننده تیم ملی به شمار می‌رود.

در مجموع، تیم ملی سنگال با ترکیبی از بازیکنان باتجربه شاغل در لیگ‌های معتبر و ستاره‌های تأثیرگذار خود، همچنان یکی از قدرت‌های اصلی فوتبال آفریقا و مدعیان جدی در رقابت‌های بین‌المللی محسوب می‌شود.

تیم ملی سنگال در رده چهاردم فیفا قرار دارد.

بازگشت پس از ۲۸ سال؛ نروژ دوباره در جام جهانی ۲۰۲۶

تیم ملی فوتبال نروژ نماینده رسمی این کشور در رقابت‌های بین‌المللی فوتبال است که تحت مدیریت فدراسیون فوتبال نروژ فعالیت می‌کند. این تیم بازی‌های خانگی خود را در ورزشگاه اولوال شهر اسلو برگزار می‌کند و هدایت آن بر عهده استاله سولباکن است.

نروژ تاکنون چهار بار در جام جهانی فوتبال حضور داشته است (۱۹۳۸، ۱۹۹۴، ۱۹۹۸ و ۲۰۲۶) و یک بار نیز در یورو ۲۰۰۰ شرکت کرده است. این تیم پس از یورو ۲۰۰۰ برای مدت طولانی از حضور در تورنمنت‌های بزرگ بازماند و تنها در سال ۲۰۲۶ موفق شد دوباره به جام جهانی راه پیدا کند.

یکی از نکات مهم تاریخ فوتبال نروژ، عملکرد کم‌نظیر این تیم مقابل برزیل است؛ به‌طوری‌که نروژ از معدود تیم‌هایی محسوب می‌شود که هرگز برابر برزیل شکست نخورده و در چهار دیدار، دو پیروزی و دو تساوی به ثبت رسانده است؛ از جمله دیدار جام جهانی ۱۹۹۸.

دوران طلایی فوتبال نروژ به دهه ۱۹۹۰ و هدایت ایگیل «دریلو» اولسن بازمی‌گردد؛ زمانی که این تیم در جام جهانی ۱۹۹۴ و ۱۹۹۸ حضور داشت و عملکرد قابل توجهی از خود نشان داد. در جام جهانی ۱۹۹۸، نروژ با پیروزی تاریخی برابر برزیل از گروه خود صعود کرد اما در مرحله حذفی مقابل ایتالیا حذف شد.

پس از این دوره، نروژ سال‌ها از صعود به رقابت‌های بزرگ بازماند و در چندین دوره انتخابی ناموفق ظاهر شد تا اینکه سرانجام پس از حدود ۲۸ سال، دوباره جواز حضور در جام جهانی ۲۰۲۶ را کسب کرد.

از نظر هویتی، این تیم از دهه‌ها قبل از پرچم ملی در لوگوی خود استفاده کرده و پس از چند تغییر، در نهایت نشان فعلی خود را با الهام از پرچم کشور و دو شیر برگرفته از نشان سلطنتی نروژ تثبیت کرده است. همچنین از سال ۲۰۱۵ همکاری رسمی نروژ با برند نایکی آغاز شده و این شرکت تولید لباس‌های تیم ملی را بر عهده دارد.

در مجموع، تیم ملی نروژ با بازگشت به جام جهانی ۲۰۲۶ پس از سال‌ها غیبت، دوباره در سطح اول فوتبال جهان قرار گرفته و امیدوار است بتواند دوران جدیدی را در تاریخ فوتبال خود رقم بزند.

استاله سولباکن سرمربی تیم ملی فوتبال نروژ

استاله سولباکن متولد ۲۷ فوریه ۱۹۶۸، مربی حرفه‌ای فوتبال و بازیکن سابق نروژی است که هم‌اکنون هدایت تیم ملی فوتبال نروژ را بر عهده دارد. او نخستین مربی‌ای است که پس از ایگیل اولسن در سال ۱۹۹۸ موفق شد نروژ را بار دیگر به جام جهانی فوتبال برساند.

سولباکن در دوران بازیگری به عنوان هافبک، سابقه بازی در تیم‌های مختلفی از جمله هام‌کام، لیلستروم، آلبورگ و کپنهاگن را دارد و در فوتبال دانمارک با دو باشگاه آلبورگ و کپنهاگن قهرمان لیگ شد. او همچنین در سال ۱۹۹۵ به عنوان بهترین هافبک سال نروژ انتخاب شد و در مجموع ۵۸ بازی ملی برای تیم ملی نروژ انجام داد و ۹ گل به ثمر رساند. او در جام جهانی ۱۹۹۸ و یورو ۲۰۰۰ نیز برای نروژ به میدان رفت، اما پس از این رقابت‌ها از فوتبال ملی خداحافظی کرد. پایان دوران بازیگری او در سال ۲۰۰۱ و به دلیل یک حمله قلبی رخ داد که در جریان تمرین دچار آن شد و پس از احیا زنده ماند و به اجبار پزشکی از فوتبال خداحافظی کرد.

در دوران مربیگری، سولباکن یکی از مربیان موفق اسکاندیناوی محسوب می‌شود و با باشگاه کپنهاگن چندین قهرمانی لیگ دانمارک کسب کرده است. او همچنین تجربه هدایت تیم‌های کلن آلمان و ولورهمپتون انگلیس را در کارنامه دارد. اما مهم‌ترین بخش دوران مربیگری او مربوط به هدایت تیم ملی نروژ است.

سولباکن در سال ۲۰۲۰ به عنوان سرمربی تیم ملی نروژ منصوب شد و مأموریت اصلی او بازگرداندن این تیم به سطح اول فوتبال جهان بود. او پس از سال‌ها ناکامی نروژ در صعود به تورنمنت‌های بزرگ، موفق شد در سال ۲۰۲۵ این تیم را به جام جهانی ۲۰۲۶ برساند؛ اتفاقی که برای نروژ پس از حدود ۲۸ سال دوری از این رقابت‌ها رخ داد و به عنوان یک موفقیت تاریخی ثبت شد.

در مجموع، دوران حضور سولباکن در تیم ملی نروژ با بازسازی ساختار تیم، استفاده از نسل جدید بازیکنان و پایان دادن به دوره طولانی ناکامی در صعود به جام جهانی همراه بوده و او را به یکی از مهم‌ترین مربیان تاریخ فوتبال نروژ تبدیل کرده است.

بازیکنان تاثیرگذار

در ترکیب تیم ملی فوتبال نروژ می‌توان به حضور دو ستاره بزرگ و کلیدی فوتبال اروپا اشاره کرد؛ مارتین اودگارد، هافبک خلاق و کاپیتان باشگاه آرسنال انگلیس که نقش اصلی در طراحی حملات و بازی‌سازی نروژ را بر عهده دارد، و ارلینگ هالند، مهاجم گلزن و فوق‌العاده منچسترسیتی که به عنوان یکی از خطرناک‌ترین مهاجمان حال حاضر فوتبال جهان شناخته می‌شود و بار اصلی گلزنی تیم را بر دوش می‌کشد.

این دو بازیکن به‌عنوان ستون‌های اصلی نسل جدید نروژ، امید اول این کشور برای موفقیت در رقابت‌های بزرگ از جمله جام جهانی فوتبال محسوب می‌شوند و نقش مهمی در افزایش قدرت تهاجمی و جایگاه بین‌المللی تیم ملی نروژ دارند.

تیم ملی فوتبال نروژ در رنکینگ ۳۱ فیفا قرار دارد.

برنامه بازی های گروه I در جام جهانی ۲۰۲۶ به شرح زیر است:

سه شنبه ۲۶ خرداد

* فرانسه – سنگال – ساعت: ۲۲:۳۰

چهارشنبه ۲۷ خرداد

* عراق – نروژ – ساعت: ۰۱:۳۰

سه شنبه ۲ تیر

* فرانسه – عراق – ساعت: ۰۰:۳۰

* نروژ – سنگال – ساعت: ۰۳:۳۰

جمعه ۵ تیر

* نروژ – فرانسه – ساعت: ۲۲:۳۰

* سنگال – عراق – ساعت: ۲۲:۳۰