آشنایی با چاک آرنز، وزنهبردار مرموز و پهن شانه بدنسازی؛ از ابداع پرس «V» شکل تا تنفر از عکس
چاک آرنز از مردان قدرتمند تاریخ است که برخلاف اکثر همتایان خود، از نمایش بیش از اندازه قدرت و عضلاتش، لذت نمیبرد. این مرد خجالتی، رکوردهای مهمی را در تمرینات وزنه ثبت کرد و با ابداع تمرین «پرس آرنز» که شامل دمبلهای دستساز بلندش میشد، نام خود را در تاریخ بدنسازی و وزنهبرداری جاودانه کرد. شانههای پهناور آرنز، از ویژگیهای مهم او بود که تاکنون در دنیای بدنسازی، کمتر دیده شده است. او در مچاندازی نیز بسیار ماهر بود و تقریباً رقیبی را در عصر خود نداشت.
طرفداری | چاک آرنز (Chuck Ahrens) زاده ۱۶ دسامبر ۱۹۳۳ در شهر لس آنجلس در ایالت کالیفرنیای آمریکا است. چاک از کودکی، بدنی تنومند، نسبت به سایر همسالانش داشت و بسیار به ورزشهای قدرتی همانند وزنهبرداری علاقهمند بود. او در ابتدا فوتبال آمریکایی را شروع کرد و در تیم مدرسه خود بازی میکرد. او در ادامه برای عضلانیتر شدن به وزنهبرداری روی آورد و توانست تا با این مهم، خود را سرگرم سازد. او در ۲۰ سالگی وارد باشگاه وزنهبرداری ماسل بیچ که بزرگانی چون استیو ریوز، رگ پارک و پل اندرسون نیز در آن حضور داشتند، شد و توانست تا به رویایش در هنگام تماشای قدرتنمایی ورزشکاران دیگر دست یافته و خود نیز یکی از زورمندان این باشگاه شود. او بدون مربی، ورزش میکرد و با هالترهای قدیمی و دمبلهایی آهنی، با تمرکز بیشتر بر روی سرشانه و بازویش، بدنسازی را آغاز کرد.
چاک بسیار تنومند بود؛ او قدی معادل ۱۸۳ سانتیمتر، وزنی معادل ۱۵۰ کیلوگرم و شانهای به پهنای ۷۳ سانتیمتر داشت. او در تمرینات خود، تمرکز را بر روی تقوت عضلات شانه خود گذاشته بود و از این رو، توانست تا عضلات شانه پهنی را داشته باشد. چاک همواره پیروز مسابقات مچاندازی بود و در تمام دوران ورزشی خود، هرگز در این مهم، شکست را تجربه نکرد. در سال ۱۹۵۸ و در مجله «Lifting News»، از آرنز با عنوان غولی یاد میشد که در تمرینات بالاتنه تخصص پیدا کرده و پهنترین و سنگینترین شانههای یک ورزشکار را دارد. این مجله اعتقاد داشت که چاک در صورت کار بر روی عضلات پایش، دیگر یک غول واقعی خواهد شد به وزنی بیش از ۲۰۰ کیلوگرم میرسید. گفته میشد که آرنز، تنها مرد قدرتمندی است که باعث شد تا پل اندرسون معروف، در برابرش، کوچک به نظر برسد. یکی از بدنسازهای آن زمان، تصمیم گرفت تا با استفاده از یک کولیس، طول شانههای آرنز را اندازه بگیرد؛ این اندازهگیری در نهایت باعث شد تا عدد ۶۷.۳ به دست بیاید. این عدد در حالی به دست آمد که طول شانه مرسوم در میان ورزشکاران دیگر ماسل بیچ، نهایتاً ۵۴ سانتیمتر بود.
یکی از تمرینات اختصاصی و ابداعی آرنز در زمان خود با دمبلهای دستسازش انجام میشد. آرنز اعتقاد داشت که یک دمبل باید دستهای در حدود ۹۱ سانتیمتر داشته و قابل بارگذاری بیشتری باشد. چاک در هر تمرین، وزن دمبل خود را بین ۲۰۰ تا ۳۰۰ پوند جابهجا میکرد. در نتیجه استفاده از این دمبل ابداعی، او تمرینات خاصتری را داشت زیرا دستههای بلند دمبل، اجازه لیفت عادی آن را نمیداد؛ از این رو، آرنز تصمیم گرفت تا با بلند کردن دو دمبل به شکل «V»، سبک جدیدی از پرس را با نام خودش یعنی «آرنز پرس» جاودانه کند. این سبک تمرین، یکی دیگر از عوامل پرورش عضلات شانه چاک بود. با وجود همه جذابیتهای مردانه، چاک چندان اهل شوآف یا نمایش قدرتش نبود. او انزوا را به نمایش بیش از حد قدرتش ترجیح میداد و کمترین عکس ممکن از او گرفته میشد. یکی از عادات چاک، پوشیدن پیراهن آستین بلندی بود که از نمایش عضلاتش جلوگیری کند. به همین دلیل است که امروزه، عکسهای کمی از دوران ورزشی چاک به یادگار مانده و تنها یک عکس است که بازوهای قدرتمندش را در آن میتوان دید.
برگزارکنندگان مسابقات بدنسازی همانند مستر یونیورس، بارها تلاش کردند تا چاک را از انزوا بیرون کرده و در استیج خود، به نمایش بگذارند اما این مرد کالیفرنیایی، تنها مسابقات ماسل بیچ را میپسندید و از به نمایش گذاشتن عضلات، به جای قدرت، امتنا میکرد. از جمله رکوردهای این مرد قدرتمند میتوان به پرس پشت بازو با وزنه ۱۵۷ کیلوگرمی، پرس صلیبی با جفت دمبل با ۱۵۰ تکرار، پرس دمبل با یک دست با ۳۲۰ تکرار، پرس سینه با ۴۰۰ تکرار و بلند کردن یکضرب دمبل با ۲۰۵ تکرار، اشاره کرد. در یکی از نمایشهای ماسل بیچ، بانویی بر روی دست چپ آنرز ایستاد و او با دست راستش، همزمان با تحمل وزن یک انسان، دمبل میزد. او میتوانست تا با یک لباس آستین بلند همیشگی خود که با پوشیدن شلوار نیز همراه بود، هر روز بدون گرم کردن، رکوردهای قابل قبولی را در وزنه ثبت کند. او باعث شده بود تا بسیاری از وزنهبردارهای همعصرش، کلمه «غیرممکن» را در خود، از بین ببرند. شش استیک بزرگ، بیش از ۱۵ تخم مرغ، روزی یک گالن شیر و نان با کره بادام زمینی، از جمله غذاهای محبوب چاک برای تأمین انرژی بودند. او اعتقاد زیادی به خوردن شیر داشت و همواره میگفت که خوردن شیر، قهرمانان را پرورش میدهد. یکی از همراهان چاک گفته بود که با وجود نبودن استروئیدهای آنابولیک در آن زمان، مواد تزریقی به گوشت و مرغ، به نوعی استروئید غیرمستقیمی بود که به ورزشکارانی مثل چاک که گوشت را به صورت استیک و کبابی مصرف میکردند، میرسید.
چاک اعتقاد زیادی به خواب داشت و تقریباً در هر شرایطی که نیاز به استراحت داشت، این مهم را از خودش دریغ نمیکرد. او در هر شرایطی که نیاز به خوابیدن و یا حتی بیغوله داشت، حتی با وجود بزرگان مختلف سینمایی و ورزشی، چرت میزد. او در سال ۱۹۶۰، دچار مصدومیتی در شانه چپش شد و دیگر در مسابقات قدرتی دیده نشد. او پس از این مصدومیت، ماسل بیچ را برای همیشه ترک کرد و دیگر در هیچ مجمعی دیده نشد. او در ۳۰ دسامبر ۲۰۰۹، در انزوای کامل، دار فانی را وداع گفت. به دلیل دوری از جمع و عدم علاقه به عکاسی از اندام، آرنز به لقب «وزنهبردار مرموز» رسید زیرا تمام داستان رکوردهای او نیز از زبان بینندگان و تماشاگران نمایشهای ماسل بیچ تعریف شده است. تنها جملهای که از این مرد قدرتمند به یادگار مانده، «من تمرین نمیکنم که خوب به نظر برسم، من تمرین میکنم تا با شانهام، دنیا را تکان دهم» است.
از سری خاطرات ورزشی
- پاتریک لین، تراز گمنام بدنسازی؛ از رقابت در آرنولد کلاسیک تا مربیگری قهرمان میس المپیا
- باب گاجدا، اسب سیاه بدنسازی؛ از فتح تریپل کراون تا ترویج سبک تمرینی PHA
- صابر کاظمی، گلادیاتور والیبال ایران؛ از طلای بازیهای آسیایی تا حضور در ترکیه و اندونزی
- آرشیو مطالب مرتبط
اتفاق شیرین برای غول ایرانی پس از قهرمانی جهان + جزئیات
وعده بزرگ قهرمان وزنه برداری به مردم ایران سوژه شد + جزئیات
اقدام زیبای قهرمان وزنه برداری پس از درخشش در آسیا
یک ایرانی قهرمان رقابت های آسیایی وزنه برداری شد + جزئیات
تمجید ویژه حسین رضازاده از افتخار آفرینی ستاره های وزنه برداری + جزئیات
پیام ویژه وزیر ورزش و جوانان پس از قهرمانی تیم ملی وزنه برداری + جزئیات
