پرسپولیس بازی را میسازد یا از اشتباه حریف استفاده میکند؟
منبع : خبرگزاری تسنیم
تیم فوتبال پرسپولیس در هفته سیزدهم لیگ برتر با شکست پیکان از بحران قبل از فیفادی فاصله گرفت.
به گزارش خبرگزاری تسنیم، بررسی فنی پیروزی پرسپولیس مقابل پیکان نشان میدهد که اگرچه سرخپوشان در گلزنی عملکرد موفقی داشتند، اما همچنان پرسشهایی درباره ساختار هجومی، کیفیت مالکیت توپ و توانایی این تیم در خلق موقعیتهای سازمانیافته وجود دارد.
پرسپولیس سه بر صفر از سد پیکان عبور کرد؛ نتیجهای که در نگاه نخست میتواند نشانهای از بازگشت سرخپوشان به شرایط مطلوب باشد. با این حال، بررسی فنی مسابقه پرسش مهمتری را مطرح میکند: آیا پرسپولیس به یک ساختار هجومی مؤثر و قابل تکرار دست یافته یا موفقیت این تیم بیشتر حاصل بهرهبرداری از فضای دفاعی حریف و کیفیت فردی بازیکنان بوده است؟
مرور سه گل پرسپولیس مقابل پیکان، فرصت مناسبی برای بررسی این موضوع فراهم میکند. سرخپوشان در این مسابقه از سه مسیر متفاوت به گل رسیدند؛ گل نخست در شرایط انتقال سریع از دفاع به حمله شکل گرفت، گل دوم بیش از هر چیز محصول توانایی فردی تیوی بیفوما در عبور از مدافعان بود و گل سوم نیز با همکاری بازیکنان هجومی و پاسکاری در نزدیکی محوطه جریمه به ثمر رسید.
سه گل با سه الگوی متفاوت
در گل نخست، پرسپولیس از یک انتقال سریع استفاده کرد. بیفوما توپ را به محبی سپرد، محبی با رساندن توپ به محمد عمری زمینه ادامه حمله را فراهم کرد و عمری نیز با پاس عرضی خود، بیفوما را در موقعیت گلزنی قرار داد. نکته مهم این صحنه، استفاده از فضای ایجادشده در ساختار دفاعی پیکان بود. در چنین شرایطی، سرعت تصمیمگیری و انتقال توپ میتواند تعیینکننده باشد؛ هرچند باید بررسی کرد که این فضا حاصل طراحی حرکت بازیکنان پرسپولیس بود یا نتیجه جلو کشیدن خطوط و باز شدن فضای پشت مدافعان پیکان.
گل دوم بیش از هر چیز کیفیت فردی بیفوما را به نمایش گذاشت. مهاجم پرسپولیس با عبور از مدافعان حریف و خلق موقعیت، شرایط گلزنی محمدمهدی محبی را فراهم کرد. این گل ارزش تواناییهای فردی بازیکنان را نشان میدهد، اما نمیتوان آن را بهتنهایی نشانه بلوغ ساختار هجومی دانست. میان تیمی که با طراحی حملات، بازیکنانش را در موقعیت مناسب قرار میدهد و تیمی که برای خلق موقعیت به حرکات انفرادی وابسته است، تفاوت مهمی وجود دارد.
گل سوم نیز با مشارکت بازیکنان هجومی و پاسکاری در نزدیکی محوطه جریمه شکل گرفت. این صحنه نشانهای از توانایی پرسپولیس در استفاده از بازی ترکیبی بود، اما برای صحبت از یک الگوی هجومی تثبیتشده، باید تکرار چنین حملاتی را در طول مسابقه و بازیهای بعدی نیز بررسی کرد.
بنابراین، سه گل پرسپولیس سه مسیر متفاوت برای رسیدن به دروازه را نشان میدهند؛ اما پرسش اصلی این است که کدامیک از این مسیرها میتواند به الگویی تکرارپذیر در فوتبال سرخپوشان تبدیل شود؟
پرسپولیس چقدر خودش فضا خلق میکند؟
یکی از نکات قابل تأمل در عملکرد پرسپولیس، نحوه موقعیتسازی این تیم در شرایطی است که حریف با آرایش دفاعی منظم در زمین خود مستقر میشود.
در فوتبال امروز، تیمی که مقابل دفاع متراکم قرار میگیرد، باید بتواند با گردش هدفمند توپ، جابهجایی بازیکنان، ایجاد برتری عددی در کنارهها و حرکت بین خطوط، نظم دفاعی حریف را بر هم بزند. صرف در اختیار داشتن توپ کافی نیست؛ بلکه کیفیت استفاده از مالکیت توپ اهمیت دارد.
پرسش درباره پرسپولیس این است که آیا این تیم توانایی طراحی چنین حملاتی را دارد یا بیشتر منتظر میماند تا حریف با اشتباه در جاگیری، ازدستدادن توپ یا باز گذاشتن فضاهای دفاعی، امکان حمله را در اختیارش قرار دهد؟
استفاده از فضای پشت مدافعان، بهرهبرداری از اشتباهات دفاعی و اتکا به حرکات انفرادی، ابزارهای مهمی برای گلزنی هستند؛ اما زمانی که این ابزارها به اصلیترین راههای رسیدن به دروازه تبدیل شوند، پرسپولیس مقابل حریفانی که فضاها را بهخوبی کنترل میکنند، با مشکل مواجه خواهد شد.
چرا پرسپولیس در یکسوم میانی توپ از دست میدهد؟
این مسئله زمانی اهمیت بیشتری پیدا میکند که عملکرد پرسپولیس در یکسوم میانی زمین را نیز در نظر بگیریم. از دستدادن توپ در این منطقه صرفاً به اشتباه فردی بازیکن صاحب توپ محدود نمیشود و میتواند ریشه در ساختار استقرار بازیکنان و نحوه حمایت آنها از یکدیگر داشته باشد.
بازیکنی که صاحب توپ است، باید در اطراف خود گزینههای مناسبی برای ادامه بازی داشته باشد. اگر فاصله میان بازیکنان بیش از اندازه باشد یا همتیمیها نتوانند زاویههای مناسب پاس را ایجاد کنند، بازیکن تحت فشار قرار میگیرد و مجبور به تصمیمگیری عجولانه میشود.
نحوه دریافت توپ نیز اهمیت زیادی دارد. بازیکنی که بدون شناخت کافی از فضای اطراف یا با بدن بسته توپ را دریافت میکند، بخشی از فرصت تصمیمگیری خود را از دست میدهد و بیشتر در معرض پرس حریف قرار میگیرد. در چنین شرایطی، پاسهای مستقیم و توپهای عجولانه به راهحلهایی برای خروج از فشار تبدیل میشوند؛ راهحلهایی که لزوماً به پیشروی مؤثر منجر نمیشوند.
از سوی دیگر، از دستدادن توپ در یکسوم میانی میتواند ساختار دفاعی تیم را نیز تحت تأثیر قرار دهد. زمانی که بازیکنان برای حمله در موقعیتهای جلوتر از توپ قرار گرفتهاند، از دسترفتن ناگهانی مالکیت میتواند فضای مناسبی برای ضدحملات حریف ایجاد کند. بنابراین، حفظ توپ فقط ابزاری برای حمله نیست، بلکه بخشی از ساختار دفاعی تیم نیز محسوب میشود.

کیفیت فردی کافی نیست؛ پرسپولیس به الگوی هجومی پایدار نیاز دارد
پیروزی سه بر صفر مقابل پیکان نتیجهای ارزشمند برای پرسپولیس بود و نمیتوان نقش کیفیت بازیکنان این تیم را نادیده گرفت. با این حال، تفاوت میان استفاده از فرصتها و خلق مستمر موقعیت، موضوعی است که باید در ارزیابی فنی سرخپوشان مورد توجه قرار بگیرد.
پرسپولیس نشان داد که میتواند از فضاهای انتقالی استفاده کند، با حرکات انفرادی به دروازه برسد و در برخی موقعیتها نیز از همکاریهای ترکیبی بهره ببرد؛ اما برای اثبات شکلگیری یک ساختار هجومی مؤثر، به تداوم این تواناییها در مسابقات مختلف نیاز دارد.
آزمون واقعی سرخپوشان زمانی خواهد بود که مقابل حریفی با ساختار دفاعی منظمتر قرار بگیرند؛ تیمی که فضاهای انتقالی را محدود کند و اجازه ندهد کیفیت فردی مهاجمان پرسپولیس بهراحتی نتیجه مسابقه را تعیین کند.
در نهایت، سه گل و سه امتیاز مقابل پیکان میتواند نشانهای امیدوارکننده باشد، اما نباید این نتیجه را با برطرف شدن تمام مشکلات فنی تیم اشتباه گرفت. چالش اصلی پرسپولیس عبور از مرحلهای است که در آن صرفاً از اشتباهات حریف و کیفیت فردی بازیکنان برای رسیدن به دروازه استفاده میکند و رسیدن به مرحلهای که بتواند جریان بازی را در اختیار بگیرد، فضا خلق کند و با ساختاری هجومی، منسجم و قابل تکرار، موقعیتهای باکیفیت به وجود بیاورد.
پرسپولیس مقابل پیکان سه گل زد و سه امتیاز گرفت؛ اما پرسش مهم همچنان باقی است: آیا این تیم خودش بازی را میسازد یا منتظر میماند تا حریف شرایط گلزنی را برایش فراهم کند؟
نویسنده: امیر کریمی
/


ستاره محبوب پرسپولیس در اردوی این تیم برای دیدار با پیکان حضور ندارد
تصمیم کادر فنی پرسپولیس برای تعطیلی تمرینات این تیم
ترکیب احتمالی پرسپولیس مقابل نفت آبادان با زوج تهاجمی جدید









