طرفداری | ژوزه مورینیو پس از حدود ۱۰۰ روز و ۱۶ مسابقه، به ترکیبی مشخص برای رئال مادرید رسیده است؛ ثباتی که بعد از ۸ برد در ۸ بازی بین دو وقفه بازی‌های ملی شکل گرفت.

ترکیب مورد نظر او از تیبو کورتوا، فده والورده، ابراهیما کوناته، دین هویسن، مارک کوکوریا، اورلین شوامنی، برناردو سیلوا، آردا گولر، جود بلینگام، یان دیومانده و کیلیان امباپه تشکیل شده است. فهرست کوتاه مصدومان و حل چند مشکل فنی هم به تثبیت این ترکیب کمک کرد. روزنامه اسپانیایی اسپورت نوشته است خطوط کلی این ترکیب در جریان ال‌کلاسیکو شکل گرفت؛ سپس تیبو کورتوا به جای آندری لونین وارد ترکیب شد. با این حال، فشردگی برنامه در رقابت‌های مختلف احتمالاً مورینیو را به چند تغییر وادار می‌کند. این نام‌ها تا ماه نوامبر انتخاب‌های ترجیحی او برای بازی‌های بزرگ به نظر می‌رسند.

معمای زوج‌های خط میانی

مورینیو از زمان حضور در رئال تأکید کرده که نشان باشگاه بالاتر از هر بازیکنی است و هیچ‌کس جایگاه تضمین‌شده‌ای در ترکیب اصلی ندارد. او این موضع را در پاسخ به پرسشی درباره وینیسیوس جونیور مطرح کرد؛ بازیکنی که پس از اخراج برابر ویارئال، ۴ مسابقه لالیگا را به دلیل محرومیت از دست داد. هم‌زمان با غیبت وینیسیوس، یان دیومانده جای خود را در ترکیب اصلی محکم کرد و به پیدا شدن ترکیب مناسب کمک رساند. مورینیو در خط هافبک دفاعی بیش از هر بخش دیگری دست به آزمایش زد: او ۷ زوج متفاوت را به کار گرفت و بین مسابقه‌ها ۹ بار ترکیب این منطقه را تغییر داد.

با وجود این جابه‌جایی‌ها، زوج اورلین شوامنی و فده والورده همچنان بیش از هر زوج دیگری در این فصل بازی کرده است. آن‌ها برابر الچه، اتلتیکو مادرید، ویارئال و رم کنار هم قرار گرفتند. پس از بازگشت هیجان‌انگیز رئال در ایتالیا، مورینیو ایده‌های فنی‌اش را تغییر داد. بازگشت برناردو سیلوا به ترکیب اصلی به خط میانی تعادل داد. او در آغاز فصل در ترکیب بود، اما مدتی از انتخاب‌های مورینیو کنار رفت. سیلوا در ۳ مسابقه کنار والورده برابر اسپانیول، رئال سوسیداد و رایو وایکانو بازی کرد و در لیگ قهرمانان اروپا نیز برابر لایپزیگ و آ.ا.ک آتن کنار ادواردو کاماوینگا قرار گرفت.

زوج برناردو سیلوا و شوامنی در هفته‌های اخیر جای خود را در ترکیب اصلی باز کرده و برابر بارسلونا، ریسینگ و والنسیا شروع کرده است. زوج کاماوینگا و والورده برابر مالاگا و رئال بتیس بازی کرد؛ ترنت الکساندر آرنولد و والورده برابر اینتر قرار گرفتند و آردا گولر و شوامنی نیز برابر سویا کنار هم بودند. دیدار سویا نقطه آغاز چرخش به سوی ترکیب فعلی بود. مورینیو در آن مسابقه والورده را به دفاع راست برگرداند؛ او در ۱۰ بازی نخست بیشتر در خط میانی به میدان رفته بود.

شش زوج متفاوت در دفاع کناری

مورینیو در ۱۶ مسابقه نخست، در دو پست دفاع کناری ۶ زوج مختلف را امتحان کرد و ۱۳ بار ترکیب این خط را تغییر داد؛ بیشترین میزان تغییر میان خطوط تیم. این جابه‌جایی‌ها در دو پستی رخ داد که رئال در دو پنجره تابستانی اخیر به دنبال تقویت آن‌ها بود. دنزل دومفریس و مارک کوکوریا با شروع در ۵ بازی برابر رئال بتیس، اینتر، اتلتیکو مادرید، رم و آ.ا.ک آتن، پرتکرارترین زوج بودند. نکته جالب این‌که هر دو شکست رئال تا آن مقطع، برابر اینتر و اتلتیکو مادرید، در مسابقه‌هایی رقم خورد که این دو مدافع کنار هم بازی کردند.

سه زوج دیگر هرکدام در ۳ مسابقه تکرار شدند: دومفریس و آلوارو کارراس برابر اسپانیول، رئال سوسیداد و رایو وایکانو؛ ترنت الکساندر آرنولد و کوکوریا برابر مالاگا، الچه و ریسینگ؛ و والورده و کوکوریا برابر سویا، بارسلونا و والنسیا. زوج والورده و کوکوریا حالا بیش از بقیه در ترکیب جا افتاده است. الکساندر آرنولد و کارراس فقط برابر ویارئال کنار هم شروع کردند و والورده و کارراس نیز برابر لایپزیگ بازی کردند.

هویسن و کوناته انتخاب اول در قلب دفاع

مورینیو در قلب دفاع هم انتخاب‌هایش را تغییر داد؛ پستی که رئال در سال‌های اخیر برای تقویتش هزینه زیادی کرده است. او در ۱۶ مسابقه از ۴ زوج استفاده کرد و ۱۰ بار ترکیب مدافعان میانی را تغییر داد. دین هویسن و ابراهیما کوناته، با توجه به عملکرد، آمادگی جسمانی و هماهنگی، انتخاب اول مورینیو بودند. این دو در ۱۰ مسابقه کنار هم بازی کردند: برابر اسپانیول، رئال سوسیداد، رئال بتیس، اینتر، الچه، اتلتیکو مادرید، سویا، بارسلونا، ریسینگ و والنسیا.

آنتونیو رودیگر در ۳ ترکیب دیگر حضور داشت: او ۳ بار برابر رایو وایکانو، ویارئال و رم با کوناته بازی کرد و ۲ بار برابر مالاگا و لایپزیگ کنار هویسن قرار گرفت. رودیگر همچنین برابر آ.ا.ک آتن یک بار با ادر میلیتائو، که به‌تازگی از مصدومیت برگشته بود، هم‌بازی شد؛ عملکرد میلیتائو می‌تواند گزینه‌های بیشتری در خط دفاع در اختیار تیم بگذارد.

پنج ترکیب هجومی با محوریت امباپه

مورینیو در خط حمله نیز ترکیب‌های مختلفی را آزمایش کرد و به جایگاه بازیکنان در تیم توجه داشت. کیلیان امباپه تنها بازیکنی بود که هر ۱۶ مسابقه را در ترکیب اصلی شروع کرد. جود بلینگام ۱۵ بار از ابتدا بازی کرد و فقط برابر الچه غایب بود؛ مسابقه‌ای که آردا گولر در نقش بازی‌ساز پیشرفته به میدان رفت. مورینیو ۵ سه‌نفره متفاوت را در خط حمله امتحان کرد و بین مسابقه‌ها ۱۲ بار ترکیب این خط را تغییر داد. آردا گولر، امباپه و وینیسیوس جونیور با حضور در ۵ مسابقه برابر اسپانیول، رئال سوسیداد، رئال بتیس، اتلتیکو مادرید و لایپزیگ، پرتکرارترین سه‌نفره بودند.

سه‌نفره یان دیومانده، آردا گولر و امباپه در ۴ مسابقه برابر ویارئال، بارسلونا، ریسینگ و والنسیا به میدان رفت؛ ترکیبی که مورینیو در هفته‌های اخیر روی آن حساب کرده است. دیومانده، امباپه و وینیسیوس نیز ۴ بار برابر رایو وایکانو، الچه، رم و آ.ا.ک آتن شروع کردند تا توازنی میان گزینه‌های هجومی ایجاد شود.

برناردو دیاز، امباپه و وینیسیوس در ۲ مسابقه برابر مالاگا و اینتر کنار هم قرار گرفتند. در دیدار سویا، که آغاز چرخش به سوی ترکیب فعلی بود، دیومانده، اندریک و امباپه خط حمله را تشکیل دادند. آردا گولر در بیشتر ترکیب‌های هجومی نقش داشت: او ۹ بار در یکی از سه‌نفره‌های خط حمله شروع کرد، یک بار بازی‌ساز پیشرفته بود و یک بار هم در زوج هافبک دفاعی قرار گرفت. انعطاف‌پذیری او و توانایی والورده برای بازی در چند پست، به مورینیو اجازه داد بدون تغییر همه بازیکنان، سبک تیم را عوض کند. او طی ۱۶ مسابقه به ترکیبی مشخص و قابل‌شناسایی رسید.