طرفداری | پلنت فوتبال در رتبه‌بندی تازه‌اش، هری کین را بهترین مهاجم نوک جهان معرفی کرده و کیلیان امباپه و ارلینگ هالند را پشت سر او قرار داده است. این فهرست فقط مهاجمان نوک و شماره ۹های تخصصی را می‌سنجد؛ وینگرها و بازیکنان هجومیِ متمایل به مرکز جایی در آن ندارند.
این رتبه‌بندی از نگاه تحریریه پلنت فوتبال، عملکرد و توانایی ۱۰ مهاجم را بررسی می‌کند. ترتیب فهرست از رتبه دهم تا صدر جدول پیش می‌رود.
۱۰. کای هاورتز
هاورتز در این فهرست جای ویکتور گیوکرش را گرفته است؛ تغییری که نویسندگان آن را همسو با تصمیم میکل آرتتا می‌دانند. هاورتز در هفته‌های اخیر بیش از آنکه مهاجم نوک کلاسیک باشد، شبیه توماس مولر در نقش «فضایاب» بازی کرده است.
او شاید به‌اندازه گیوکرش گلزن نباشد، اما بازیکنی کامل‌تر و بااستعدادتر توصیف شده است. حمله آرسنال هم با حضور هاورتز در نوک خط، روان‌تر و کارآمدتر به نظر می‌رسد.
۹. خولیان آلوارز
آلوارز بازیکنی معماگونه توصیف شده است. او در فصل گذشته، به‌ویژه در بازی‌های کم‌زرق‌وبرق‌تر لالیگا، گاهی از جریان مسابقه محو می‌شد. هشت گل لیگ برای بازیکنی که طبق گزارش‌ها ۱۵۰ میلیون یورو ارزش‌گذاری شده بود، بازدهی ضعیفی به حساب می‌آمد.
با این حال، توانایی آلوارز در بازی‌های بزرگ روشن است و او کم‌کم به سطحی نزدیک می‌شود که چنین ارزش‌گذاری‌ای را توجیه کند. او ایجنتش را اخراج کرد و پس از گمانه‌زنی‌های نقل‌وانتقالاتی از هواداران اتلتیکو عذرخواهی کرد. آلوارز در فصل جاری هم چندان گلزن نبوده، اما نشانه‌هایی از پیشرفت دیده می‌شود.
۸. میکل اویارزابال
برخی معتقدند اسپانیا برای تبدیل‌شدن به تیمی توقف‌ناپذیر فقط به یک ابرستاره در خط حمله نیاز دارد. این نگاه، کمبود قدرت تمام‌کنندگی را دلیل ناکامی اسپانیا در درهم‌کوبیدن رقبا در جام جهانی می‌داند؛ اما به گفته نویسندگان، چنین برداشتی درباره اویارزابال کمی ناعادلانه است.
او گل پیروزی فینال جام ملت‌های اروپا ۲۰۲۴ را زد و جام جهانی ۲۰۲۶ را با پنج گل به پایان رساند؛ آماری که در دوره‌های پیشین برای بردن کفش طلا کافی بود. اویارزابال در ۲۶ بازی اخیرش برای اسپانیا ۲۰ گل زده است.
اویارزابال ظاهراً چندان دنبال شهرت ابرستاره‌ای نبوده است. او به‌جای رفتن به باشگاه‌های بزرگ‌تر و ساختن چهره‌ای عمومی‌تر، در تیم دوران کودکی‌اش مانده است.
۷. ویکتور اوسیمن
نویسندگان فهرست با تعجب به حضور یکی از بهترین مهاجمان نوک جهان در سوپر لیگ ترکیه اشاره می‌کنند. به باور آن‌ها، فوتبال امروز با کمبود مهاجمان نوکِ بی‌چون‌وچرای کلاس جهانی روبه‌رو است و هزینه‌های سنگینی که برای بعضی بازیکنان مطرح می‌شود، این کمبود را نشان می‌دهد. نمایش اوسیمن برابر لیورپول و یوونتوس در لیگ قهرمانان فصل گذشته، از نگاه نویسندگان در حد مهاجمی بود که آماده بازی برای بارسلونا یا منچستریونایتد است. پنجره نقل‌وانتقالات تابستانی گذشت، اما شاید سال ۲۰۲۷ زمان او باشد. اوسیمهن در فصل جاری ۹ گل در هشت بازی سوپر لیگ ترکیه زده است.
۶. لائوتارو مارتینز
مارتینز در فینال جام جهانی روی نیمکت ماند؛ دو تعویض اجباری در پست مدافع میانی باعث شد این مهاجم اینتر بازی را از کنار زمین دنبال کند. او پیش‌تر برابر مصر، سوئیس و انگلیس اثرگذار بود و حسرتِ «چه می‌شد اگر» می‌تواند مدت‌ها با آرژانتین بماند.
مارتینز ۴۲ گل برای آرژانتین و ۱۸۱ گل برای اینتر زده و به‌ترتیب چهارمین و سومین گلزن برتر تاریخ این دو تیم است. او سه قهرمانی سری آ به دست آورده، در دو فصل اخیر آقای گل این رقابت‌ها شده و اینتر را تا دو فینال لیگ قهرمانان همراهی کرده است.
به باور نویسندگان، مارتینز به‌اندازه شایستگی‌اش احترام نمی‌گیرد؛ اما کارنامه‌اش از یک گلزن درجه‌یک حکایت دارد.
۵. عثمان دمبله
نویسندگان می‌گویند مدت زیادی دمبله را در رتبه‌بندی وینگرها نگه داشتند و سرانجام پذیرفتند که باید او را به فهرست مهاجمان منتقل کنند. با وجود اینکه هنوز از نظر ذهنی بیشتر شبیه وینگر به نظر می‌رسد، توپ طلا و دو قهرمانی پیاپی لیگ قهرمانان نشان می‌دهد لوئیس انریکه شاید تصمیم درستی گرفته باشد.
دمبله برای سبک بازی پاری‌سن‌ژرمن مهاجمی ایده‌آل توصیف شده: متحرک، غیرقابل‌پیش‌بینی، درخشان از نظر فنی و پرتلاش. دستاوردهایش می‌تواند جایگاه بالاتری را توجیه کند، اما مصدومیت‌های مداوم و غیبت‌هایش در ترکیب اصلی بازی‌های داخلی مانع شده‌اند.
اگر دمبله در مهم‌ترین شب‌های اروپایی به همین شکل بازی کند، جایگاهش در جمع پنج نفر برتر حفظ خواهد شد.
۴. رافینیا
رافینیا هم مانند دمبله نقش خود را از نو تعریف کرده و در آن می‌درخشد. او تمام‌کننده‌ای دقیق با جای‌گیری‌های عالی است و با پرس بی‌وقفه و رهبری خط حمله، به بارسلونا جهت می‌دهد. نویسندگان می‌پرسند چرا کسی زودتر به استفاده از او در این نقش فکر نکرده بود.
جایگاه چهارم او بحثی درباره فرم، توجه بیش از اندازه به عملکردهای تازه و شهرت بازیکنان به راه می‌اندازد. سه بازیکن بالاتر سال‌ها در این سطح بازی کرده‌اند؛ بنابراین جلو انداختن رافینیا از آن‌ها قابل توجیه نیست. با این حال، رسیدن او به رتبه چهارم پس از فقط سه ماه بازی در این نقش، گویای فرم و آمار چشمگیرش برای بارسلونا در فصل ۲۰۲۶-۲۰۲۷ است.
نویسندگان از او به‌عنوان بازگشت دوباره ساموئل اتوئو یاد می‌کنند، اما تأکید دارند که باید دید این فرم را حفظ می‌کند یا نه. اگر ملاک فقط عملکرد فصل ۲۰۲۶-۲۰۲۷ باشد، از نگاه آن‌ها رافینیا می‌تواند نفر اول باشد.
۳. ارلینگ هالند
سه بازیکن برتر فهرست فاصله چندانی با هم ندارند و به‌راحتی می‌توان آن‌ها را از بهترین بازیکنان جهان، فارغ از پست، دانست. هالند در رتبه سوم است و این جایگاه چیزی از ارزش او کم نمی‌کند؛ او در فصل جاری ۹ گل لیگ برتر زده و به نظر می‌رسد یک کفش طلای دیگر تقریباً در دسترسش باشد.
نقشه لمس توپ‌های کم‌شمار شاید تصویری از بازیکنی محدود بسازد، اما نویسندگان می‌گویند این نکته اصل ماجرا را نادیده می‌گیرد. هالند شکارچی محوطه جریمه و ماشین گلزنی‌ای است که در سالزبورگ، دورتموند، منچسترسیتی و تیم ملی نروژ آمار خیره‌کننده‌ای ثبت کرده است.
هالند در ۲۶سالگی به جمع بزرگان تاریخ نزدیک شده است. به باور نویسندگان، هیچ مهاجمی از زمان گرد مولر هنر گلزنی را به این خلوص به نمایش نگذاشته است. آینده منچسترسیتی روشن نیست، اما فصل بعدی دوران حرفه‌ای هالند تماشایی خواهد بود.
۲. کیلیان امباپه
در یکی از پست‌های محبوب نویسندگان مطلب در جام جهانی، درباره امباپه چنین آمده بود:
اگر رونالدو نازاریو را ندیده‌اید، تماشای امباپه تقریباً همان حس را دارد.
امباپه فوتبالیستی خارق‌العاده است و ثبات گلزنی چشمگیری دارد. او به‌تازگی در توپ طلا دوم شده و در فصل جاری ۱۶ گل برای رئال مادرید زده است؛ از جمله دو گل در پیروزی این تیم در ال‌کلاسیکو.
امباپه نشانه‌های امیدوارکننده‌ای از هماهنگی با رئال مادریدِ منظم‌تر نشان داده است. پرسش‌ها درباره عملکرد جمعی تیم کاملاً از بین نرفته، اما نبوغ فردی او همچنان پابرجاست. آیا سال ۲۰۲۷ سرانجام زمانی خواهد بود که امباپه در مادرید به خواسته‌هایش برسد؟
۱. هری کین
گلزنی همه‌چیز نیست، اما برای ارزیابی مهاجم نوک اهمیت زیادی دارد. کین فصل گذشته در تمام رقابت‌ها ۶۱ گل برای بایرن مونیخ زد؛ آماری که از بهترین رکورد گلزنی کریستیانو رونالدو در دوران اوجش هم بیشتر بود.
کین دومین کفش طلای اروپا را برد و فصل را با هت‌تریک در پیروزی بایرن در فینال جام حذفی آلمان به پایان رساند. او در جام جهانی هم شش گل زد.
کین فصل گذشته بیشتر از هالند و امباپه گل زد و در عین حال به بازی تیمی کمک کرد. او بازی‌سازی می‌کرد و بارها برای پخش توپ به عقب می‌آمد. کین اخیراً درخشان نبوده، اما در هر یک از پنج بازی اخیرش برای باشگاه و تیم ملی گل زده است.
این عملکرد برای بردن توپ طلا کافی بود. کین نخستین انگلیسی در ۲۵ سال گذشته و نخستین بازیکن بوندسلیگا در این قرن شد که این جایزه را می‌گیرد؛ پاداشی شایسته برای فوتبالیستی که توانایی‌هایش به گلزنی محدود نمی‌شود.
