طرفداری | منچستریونایتد بار دیگر مائوریسیو پوچتینو را برای جانشینی مایکل کریک زیر نظر دارد؛ گزینه‌ای که اکنون هدایت تیم ملی آمریکا را بر عهده دارد. پوچتینو پیش‌تر با عملکردش در تاتنهام توجه یونایتد را جلب کرده بود و نخستین بار در لیگ برتر با ساوتهمپتون نامش را بر سر زبان‌ها انداخت. به گزارش پلنت فوتبال، بازگشت او به فوتبال باشگاهی فرصتی است برای مرور تجربه‌های مشابه در لیگ برتر.
پوچتینو آمریکا را به مرحله یک‌هشتم نهایی جام جهانی رسانده است. اگر یونایتد او را جانشین کریک کند، باید امیدوار باشد که انتقال از هدایت تیم ملی به باشگاه برایش آسان باشد؛ مسیری که چند مربی پیش از او پیموده‌اند. فهرست زیر، ۱۰ انتصاب را به ترتیب معکوس زمانی مرور می‌کند.
۱. روی هاجسون (کریستال پالاس پس از انگلیس، ۲۰۱۷)
پس از حذف انگلیس مقابل ایسلند در یورو ۲۰۱۶، هاجسون بیش از یک سال بیکار ماند و به ۶۹سالگی نزدیک می‌شد. در سپتامبر ۲۰۱۷، کریستال پالاس سراغ او رفت؛ باشگاهی که هاجسون در جوانی در آکادمی‌اش بازی کرده بود. پالاس فرانک دی بوئر را پس از شروعی فاجعه‌بار در لیگ برتر کنار گذاشته بود و به‌دنبال مربی‌ای باتجربه می‌گشت.
هاجسون پالاس را از قعر جدول به رتبه یازدهم رساند. تیم در فصل دوم او دوازدهم شد و در دو فصل بعدی، دو بار رتبه چهاردهم را گرفت. باشگاه در سال ۲۰۲۱ با هدفی بلندپروازانه‌تر از او جدا شد، اما از مارس ۲۰۲۳ تا فوریه ۲۰۲۴ بار دیگر هدایت تیم را به هاجسون سپرد.
۲. سم آلاردایس (کریستال پالاس پس از انگلیس، ۲۰۱۶)
آلاردایس در سال ۲۰۱۶ جانشین هاجسون در تیم ملی انگلیس شد، اما پس از تنها یک بازی و افشای ماجرایی در روزنامه مجبور به کناره‌گیری شد. کریستال پالاس در دسامبر همان سال او را جایگزین آلن پاردو کرد؛ ظاهراً نرخ برد ۱۰۰درصدی‌اش در انگلیس در انتخاب باشگاه بی‌تأثیر نبود.
پالاس کمی بالاتر از منطقه سقوط قرار داشت. آلاردایس ابتدا تیم را به آن منطقه کشاند، اما در پایان فصل از خطر سقوط دور کرد و به رتبه چهاردهم رساند. او اعلام کرد می‌رود و قصد بازنشستگی دارد، ولی بعدتر هدایت سه باشگاه دیگر را هم بر عهده گرفت.
۳. آنتونیو کونته (چلسی پس از ایتالیا، ۲۰۱۶)
کونته پس از دو سال هدایت ایتالیا و رساندن این تیم به یک‌چهارم نهایی یورو ۲۰۱۶، آماده بازگشت به فوتبال باشگاهی بود. او از آوریل می‌دانست که نیمکت چلسی در انتظارش است. کونته سیستم سه‌مدافعه را در تیم جا انداخت و چلسی در نخستین فصل حضورش قهرمان لیگ برتر شد.
فصل دوم به موفقیت کمتری انجامید: چلسی جام حذفی را برد، اما لیگ را در رتبه پنجم تمام کرد و کونته اخراج شد. باشگاه بیش از ۲۰ میلیون پوند غرامت به او پرداخت کرد. کونته پس از یک سال دوری، در سال ۲۰۱۹ هدایت اینتر میلان را بر عهده گرفت و مائوریتزیو ساری جانشینش در چلسی شد.
۴. گاس هیدینک (چلسی پس از هلند، ۲۰۱۵)
هیدینک در فصل ۱۶-۲۰۱۵، پس از جدایی ژوزه مورینیو، به‌عنوان سرمربی موقت چلسی کار را به پایان رساند. این دومین دوره حضورش در باشگاه بود؛ دوره نخست در سال ۲۰۰۹ و هم‌زمان با هدایت تیم ملی روسیه سپری شد. بازگشت او این بار حدود شش ماه پس از پایان کارش در تیم ملی هلند رقم خورد.
چلسی با هیدینک ۱۴ بازی پیاپی در لیگ شکست نخورد و فصل را در رتبه دهم به پایان رساند، اما نتوانست جام حذفی دوره نخست او را تکرار کند. هیدینک دیگر در فوتبال باشگاهی مربیگری نکرد؛ پس از چلسی هدایت تیم زیر ۲۳ سال و المپیک چین را بر عهده گرفت و در پایان دوران کاری‌اش مدتی سرمربی کوراسائو شد.
۵. کلودیو رانیری (لسترسیتی پس از یونان، ۲۰۱۵)
رانیری در نوامبر ۲۰۱۴، پس از تنها چهار بازی و بدون برد، از هدایت یونان اخراج شد. لسترسیتی تابستان بعد او را استخدام کرد؛ انتخابی که در آن زمان برای بسیاری عجیب به نظر می‌رسید. بعید بود کسی آن روزها به قهرمانی لیگ برتر فکر کند، اما ادامه ماجرا به داستانی افسانه‌ای تبدیل شد.
۶. دیک ادووکات (ساندرلند پس از صربستان، ۲۰۱۵)
ادووکات در فوتبال ملی کارنامه‌ای پُر از تجربه داشت: او تیمهای ملی هلند در فوتبال زنان و مردان، امارات متحده عربی، کره جنوبی، بلژیک، روسیه، صربستان، عراق و کوراسائو را هدایت کرد. تنها تجربه‌اش در لیگ برتر، حضور در ساندرلند بود؛ باشگاهی که چهار ماه پس از پایان همکاری‌اش با صربستان او را به خدمت گرفت. ادووکات در صربستان فقط چهار بازی مربیگری کرده بود.
او پس از جایگزینی گاس پویت، ساندرلند را در لیگ برتر حفظ کرد و در دربی هم نیوکاسل را شکست داد. ادووکات گفته بود پس از پایان فصل بازنشسته می‌شود، اما برای یک سال دیگر با ساندرلند ماند. این دوره کامل نشد و او در ماه اکتبر استعفا داد.
۷. لوئی فان‌خال (منچستریونایتد پس از هلند، ۲۰۱۴)
منچستریونایتد پیش از این هم چنین مسیری را آزموده بود. پس از ناکامی دیوید مویس، رایان گیگز فصل ۱۴-۲۰۱۳ را به‌عنوان بازیکن-سرمربی موقت به پایان رساند و یونایتد در مه ۲۰۱۴ لوئیز فان‌خال را به‌عنوان سرمربی منتخب معرفی کرد؛ اندکی پیش از آنکه هلند را به نیمه‌نهایی جام جهانی برساند.
یونایتد در نخستین فصل فان‌خال چهارم شد؛ یک رتبه بهتر از فصل قبل. اما تیم در فصل دوم به رتبه پنجم رسید و از مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا حذف شد. فان‌خال فصل را با قهرمانی در جام حذفی به پایان رساند، اما دو روز پس از فینال اخراج شد. او در سال ۲۰۲۱ دوباره هدایت هلند را پذیرفت و تا پایان جام جهانی ۲۰۲۲ در این سمت ماند.
۸. لوئیس فیلیپه اسکولاری (چلسی پس از پرتغال، ۲۰۰۸)
چلسی پس از اخراج آورام گرانت، که او هم در سال ۲۰۰۷ پس از فعالیت در تیم ملی اسرائیل به این باشگاه آمده بود، لوئیز فلیپه اسکولاری را برای فصل ۰۹-۲۰۰۸ انتخاب کرد. اسکولاری از سال ۲۰۰۱ در هیچ باشگاهی مربیگری نکرده بود؛ در این فاصله یک سال هدایت برزیل را بر عهده داشت و با این تیم قهرمان جام جهانی ۲۰۰۲ شد، سپس پنج سال سرمربی پرتغال بود.
او پس از رساندن پرتغال به یک‌چهارم نهایی یورو ۲۰۰۸ کارش را در چلسی آغاز کرد، اما دوران حضورش طولانی نشد. در فوریه ۲۰۰۹، زمانی که چلسی رتبه چهارم جدول را داشت، اسکولاری اخراج شد و گاس هیدینک جایش را گرفت. هیدینک در آن مقطع همچنان سرمربی روسیه بود و به همین دلیل در این فهرست دوباره شمرده نمی‌شود.
۹. روی هاجسون (فولام پس از فنلاند، ۲۰۰۷)
پیش از آنکه هاجسون سرمربی انگلیس شود، نزدیک به دو سال هدایت فنلاند را بر عهده داشت. عملکردش در آن تیم او را در فهرست گزینه‌های هدایت ایرلند شمالی قرار داد؛ آن هم زمانی که لاوری سانچز در مه ۲۰۰۷ راهی فولام شد. با این حال، هاجسون بعدتر همان سال جای سانچز را در فولام گرفت و درست پیش از سال نو کارش را آغاز کرد.
مأموریت او خارج کردن فولام از منطقه سقوط بود و این هدف را محقق کرد. هاجسون بعدتر تیم را به رقابت‌های اروپایی رساند و در سال ۲۰۱۰ فولام نایب‌قهرمان لیگ اروپا شد. این دستاوردها توجه لیورپول را جلب کرد و هاجسون به آن باشگاه رفت.
۱۰. الکس مک‌لیش (بیرمنگام پس از اسکاتلند، ۲۰۰۷)
مک‌لیش پیش از قبول هدایت تیم ملی اسکاتلند، با رنجرز هفت جام برده بود. او در ژانویه ۲۰۰۷ سرمربی اسکاتلند شد و در ۱۰ بازی، هفت برد به دست آورد؛ با این حال، تیم در دوره او به یورو ۲۰۰۸ صعود نکرد. وقتی بیرمنگام سیتی در نوامبر همان سال سراغش آمد، فرصت آزمودن خود در لیگ برتر را پذیرفت.
اتحادیه فوتبال اسکاتلند با درخواست بیرمنگام برای مذاکره با مک‌لیش مخالفت کرد، اما او استعفا داد و این شغل را پذیرفت. بیرمنگام با برد خارج از خانه برابر تاتنهام شروع خوبی داشت، ولی در پایان فصل سقوط کرد. مک‌لیش ماند و در نخستین فرصت تیم را به لیگ برتر بازگرداند. بیرمنگام در فصل ۱۰-۲۰۰۹ در نیمه بالایی جدول ایستاد و فصل بعد جام اتحادیه را برد، اما دوباره سقوط کرد. مک‌لیش کناره‌گیری کرد و سپس به‌طور بحث‌برانگیز به استون ویلا، رقیب بیرمنگام، پیوست.
