طرفداری | پدرو رودریگز چند هفته پیش از فوتبال خداحافظی کرد و در گفت‌وگویی تازه، فرازهای مهم مسیر حرفه‌ای‌اش را مرور کرد. او درباره سال‌های کودکی در لا ماسیا، پیشنهادهای ادامه بازی و دلایل تصمیمش برای بازنشستگی حرف زد.

پدرو در گفت‌وگو با ادو پیدال در برنامه «رادیواستادیو نوچه» شبکه اوندا سرو، از کارنامه‌اش هم گفت؛ به گزارش آ.اس، او با بارسلونا، چلسی، رم و لاتزیو بازی کرد و سه قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا، پنج قهرمانی لیگ، یک لیگ برتر انگلیس و چهار سوپرجام را در کارنامه دارد. او با تیم ملی اسپانیا نیز جام جهانی ۲۰۱۰ و جام ملت‌های اروپا ۲۰۱۲ را فتح کرد.

پدرو از تجربه روزهای کودکی‌اش در لا ماسیا گفت:

در لا ماسیا، وقتی بچه‌ای، روزهای سختی را می‌گذرانی. مردم این بخش را نمی‌بینند؛ وقتی به اوج می‌رسی، دیگر درباره‌اش حرفی نیست. بالاخره بچه‌ای و از خانواده‌ات خیلی دوری. وقتی رفتم، مادرم دچار افسردگی شد؛ من کوچک‌ترین عضو خانواده بودم. انگار از یک بچه‌ات خداحافظی می‌کنی… زندگی در جزیره فرق دارد؛ تمام روز را در خیابان می‌گذراندم. بارسلونا این‌طور نبود. کاتالانی نمی‌فهمیدم و در درس‌ها مردود می‌شدم. سازگاری برایم خیلی سخت بود؛ تغییر بزرگی بود. ناگهان خودت را در اتاقی می‌بینی که در آن حبس شده‌ای. یادم هست با گریه به پدرم زنگ زدم تا از آنجا بیرونم بیاورد. می‌گفتم آنجا خوشحال نیستم. این دوره‌ای است که باید از آن بگذری…

او در ادامه از کسانی یاد کرد که به عبور از آن روزها کمکش کردند:

خوشبختانه با کمک هم‌تیمی‌هایی مثل ویکتور والدس و آندرس اینیستا از آن شرایط عبور کردم؛ آن‌ها هم تجربه مشابهی داشتند.

پدرو درباره بهای تلاش و فداکاری در مسیر حرفه‌ای‌اش گفت:

بله، ارزشش را داشت. کسی که می‌خواهد به کار بزرگی برسد، باید برایش وقت بگذارد و از بعضی چیزها بگذرد؛ درست مثل کسی که پزشکی می‌خواند. هیچ‌چیزی مجانی به دست نمی‌آید و من به شانس و تصادف اعتقاد ندارم. وقتی به گذشته نگاه می‌کنم، حس خوبی دارم. همه فداکاری‌ها ارزشش را داشت. پسرهایم فوتبال بازی می‌کنند و همیشه زیر سایه مقایسه خواهند بود، اما هرکدام سبک بازی مشخص خودشان را دارند. حالا مهم این است که از فوتبال لذت ببرند؛ این دوره، بخش زیبایی از فوتبال است.

او درباره گزینه‌هایی که برای ادامه فوتبال داشت و تصمیم نهایی‌اش توضیح داد:

دلم نمی‌خواست از اروپا خارج شوم و دوست داشتم در اروپا ادامه بدهم؛ البته شاید در لیگی پایین‌تر، چون فوتبال هر روز فیزیکی‌تر می‌شود. از لیگ‌های پرتغال و هلند نام بردم. پیشنهادهایی از قطر، دبی، ژاپن و ام‌ال‌اس هم داشتم، اما اصلاً به آن‌ها فکر نکردم. مطمئن نبودم ادامه دادن ارزشش را داشته باشد. همه‌چیز را سبک‌سنگین کردم و تصمیم گرفتم با خاطره‌ای خوب از لاتزیو بازنشسته شوم. تمام تلاشم را کردم و همین را با خودم می‌برم.

پدرو درباره گفت‌وگوهایش بر سر بازگشت به تنریف و دلایل نهایی نشدن آن گفت:

با رایکو گفت‌وگوهای زیادی داشتم، اما ماجرایم شبیه ویا و اسپورتینگ شد. انتظار داشتند همان بازیکنی باشم که در بارسلونا بودم، اما دیگر آن بازیکن نیستم. آدم هیچ‌وقت نمی‌خواهد خانواده و هوادارانش را ناامید کند. دلم می‌خواست آن پیراهن را بپوشم، اما نمی‌خواستم ناامیدشان کنم… از نظر بدنی در آن سطح نبودم و برای بازی در تیم جزیره‌ام آمادگی نداشتم.

او از صحبتش با مائوریتزیو ساری درباره پست بازی‌اش هم گفت:

با ساری جلسه گذاشتم و گفتم: مربی، دیگر نمی‌توانم وینگر بازی کنم. نمی‌توانستی مرا آنجا مقابل اینتر و یووه بگذاری… همین اتفاق برای مودریچ هم در ایتالیا می‌افتد؛ او حالا خودش را با نقش‌های دیگری وفق می‌دهد…

در پایان، پدرو از تجربه بازی کنار لیونل مسی گفت:

بازی کنار مسی، بزرگ‌ترین تجربه دوران حرفه‌ای من است. او بهترین بازیکن تمام دوران است و این تجربه بی‌نظیر بود. اینکه بتوانم به بچه‌هایم بگویم با او بازی کرده‌ام…