حدادی: اگر ۱۰ مدال هم می‌گرفتیم کار بزرگی نکرده بودیم؛ از عملکرد دوومیدانی رضایت ندارم + فیلم

به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، این نشست امروز سه‌شنبه ۲۱ مهرماه ۱۴۰۵، از ساعت ۱۱ صبح در ورزشگاه آفتاب انقلاب تهران برگزار شد. 

در این نشست، رئیس فدراسیون دوومیدانی به همراه مدال‌آوران بازی‌های آسیایی ناگویا، ضمن تشریح عملکرد تیم ملی در این رقابت‌ها، به پرسش‌های خبرنگاران پاسخ خواهند داد.

مشروح نشست خبری

زهرا زارعی مدال نقره بازی‌های آسیایی ناگویا در این نشست خبری اظهار داشت: فعالیت خود را از مسابقات دانشجویی آغاز کردم، اما پس از مدتی حدود دو سال دوومیدانی را کنار گذاشتم و از ۲۶ سالگی دوباره به این رشته برگشتم. در سه سال پیش از حضور در اردو‌های تیم ملی، رکوردم حدود ۵۴ تا ۵۵ متر بود، اما با توجه به شرایط مناسبی که فدراسیون، مربیان و مجموعه تیم ملی برای ما فراهم کردند، توانستم پیشرفت قابل توجهی داشته باشم و رکورد ایران را بهبود ببخشم.

وی ادامه داد: شرایط تمرینی و امکاناتی که در اختیارمان قرار گرفت، تأثیر زیادی در عملکردم داشت و توانستم به رکوردی که فدراسیون برای این مسابقات مدنظر داشت، دست پیدا کنم. اگر این اردو‌ها و شرایط مناسب فراهم نمی‌شد، فکر نمی‌کنم می‌توانستم به چنین نتیجه‌ای برسم. خوشحالم که توانستم پاسخ اعتماد مجموعه فدراسیون و زحمات مربیان را بدهم و با کسب مدال، بخشی از تلاش‌های آنها را جبران کنم.

دارنده مدال نقره بازی‌های آسیایی ناگویا در پایان خاطرنشان کرد: از اینکه توانستم در این رقابت‌ها به موفقیت برسم، بسیار خوشحالم. از همین حالا هدفم را روی مسابقات قهرمانی آسیا در سال آینده گذاشته‌ام و پس از آن نیز امیدوارم بتوانم مسیرم را تا حضور در المپیک ادامه دهم.

سپهرزاد، سرپرست تیم ملی دوومیدانی ایران، با اشاره به جوان بودن ترکیب این تیم اظهار داشت: هیچ‌یک از این ورزشکاران در شرایطی نبودند که شانس کسب مدال داشته باشند. این تیم بسیار جوان است و فکر می‌کنم ورزشکاران ما بتوانند در سه دوره آینده بازی‌های آسیایی برای کشورمان مدال‌آوری کنند.

وی ادامه داد: اگر به سال‌های گذشته نگاه کنیم، حدادی در پنج دوره بازی‌های آسیایی موفق به کسب مدال شدند و در هر دوره، ورزشکاری به این جمع اضافه می‌شد و ورزشکار دیگری از چرخه رقابت‌ها خارج می‌شد. اکنون چهار ورزشکار داریم و در کنار آن‌ها، ورزشکاران دیگری نیز حضور دارند که می‌توانند در آینده به موفقیت برسند.

سرپرست تیم ملی دوومیدانی ایران با اشاره به شرایط خانم محیط‌زاده گفت: ایشان به دلیل اتفاقاتی که رخ داد و در ادامه درباره آن صحبت خواهیم کرد، نتوانستند مدال کسب کنند؛ اما ورزشکاری جوان و ۲۳ ساله هستند و می‌توانند دو یا سه دوره دیگر در بازی‌های آسیایی شرکت کنند. همچنین ورزشکاران ۱۹ و ۲۰ ساله دیگری داریم که امیدواریم در مسابقات قهرمانی آسیا در سال آینده توانایی‌های خود را نشان دهند.

سپهرزاد با تأکید بر روند پشتوانه‌سازی در دوومیدانی ایران خاطرنشان کرد: در دو سال گذشته، پشتوانه‌سازی خوبی انجام شده است؛ اتفاقی که در ۲۰ سال اخیر در رشته دوومیدانی سابقه نداشته است. تصمیم‌گیری درباره این ورزشکاران از این پس دشوارتر خواهد بود و باید برای آن‌ها و مربیانشان تصمیم‌هایی در سطح رقابت‌های المپیک اتخاذ کنیم.

وی با اشاره به نزدیک شدن بازی‌های المپیک لس‌آنجلس ۲۰۲۸ تصریح کرد: دو سال آینده المپیک لس‌آنجلس برگزار می‌شود و هدف ما این است که حداقل پنج سهمیه کسب کنیم و حتی به دنبال سهمیه‌های بیشتری هستیم. بنابراین، فدراسیون دوومیدانی از این پس با جدیت بیشتری تصمیم‌گیری خواهد کرد تا بتوانیم در المپیک نیز اتفاقی غافلگیرکننده و خوشایند برای جامعه ورزش ایران رقم بزنیم.

محمدرضا طیبی، قهرمان پرتاب وزنه بازی‌های آسیایی ناگویا، با اشاره به سال‌ها تلاش، مصدومیت‌ها و ناکامی‌های گذشته، کسب مدال طلا را نتیجه پشتکار شخصی و تغییر شرایط تمرینی در اردو‌های متمرکز تیم ملی دانست و از حمایت‌های احسان حدادی و مجموعه فدراسیون دوومیدانی قدردانی کرد.

طیبی اظهار داشت: فعالیت ورزشی‌ام را از سال ۱۳۹۰ آغاز کردم و در این مسیر اتفاقات تلخ و شیرین زیادی را پشت سر گذاشتم. از سال ۱۳۹۷ رکوردهایم به سطحی رسیده بود که می‌توانستم در رقابت‌های آسیایی با بهترین ورزشکاران قاره رقابت کنم، اما هر بار به دلایلی نتوانستم به نتیجه موردنظرم برسم. چندین مرتبه مصدومیت زانو مانع موفقیتم شد و در یکی دیگر از مسابقات آسیایی داخل سالن تهران نیز به دلیل سرماخوردگی نتوانستم عملکرد مطلوبی داشته باشم. تکرار این اتفاقات به‌تدریج ناامیدی را برایم به همراه داشت، اما از روز نخست با خودم عهد کرده بودم که سختی‌های ورزش و مشکلات مسیر باعث نشود از هدفم دست بکشم.

قهرمان بازی های آسیایی ناگویا بیان کرد : پدرم همیشه شعری را به من یادآوری می‌کرد که مضمون آن، مانند سنگ زیرین آسیاب بودن و تحمل سختی‌ها بود. همین موضوع به من انگیزه می‌داد تا با وجود تمام مشکلات، به مسیرم ادامه دهم. دو سال پیش که فدراسیون تصمیم گرفت اردو‌های متمرکز برگزار کند، به تیم ملی دعوت شدم و همکاری‌ام را با امیر اول آغاز کردم. در این مدت رکوردهایم بهتر می‌شد، اما همچنان احساس می‌کردم بخشی از زندگی‌ام به نتیجه نرسیده و باید برای آینده شغلی‌ام نیز فکری داشته باشم.

طیبی ادامه داد : در کنار تمرینات سنگین و طاقت‌فرسای روزانه، تصمیم گرفتم در آزمون استخدامی آتش‌نشانی شرکت کنم. پس از دو جلسه تمرین در روز، شب‌ها از ساعت ۹ تا ۱۲ مطالعه می‌کردم و حتی برای اینکه هم‌اتاقی‌هایم اذیت نشوند، با چراغ کوچکی درس می‌خواندم. با این حال، در آزمون پذیرفته نشدم و تلاش‌هایم برای پیدا کردن شغل در مجموعه‌های دیگر نیز به نتیجه نرسید. در نهایت، همسرم به من گفت شاید هنوز زمانش نرسیده و باید با قدرت به مسیر ورزش ادامه بدهم. همین صحبت باعث شد با انگیزه بیشتری روی دوومیدانی تمرکز کنم.

وی خاطرنشان کرد : شاید قوانین اردو در روز‌های نخست برایم دشوار بود، اما امروز معتقدم حضور در چنین محیطی می‌تواند یک فرصت ارزشمند باشد. گوش دادن به تجربه پیشکسوتان و استفاده از راهنمایی‌های آنها به ما کمک کرد. در این مدت، احسان حدادی نیز با وجود مسئولیت‌های فراوان، حتی در روز‌های تعطیل پیگیر تمرینات بود و پس از پایان ساعات اداری برای انتقال تجربه و بررسی شرایط ورزشکاران به مجموعه می‌آمد. این حمایت‌ها نشان می‌داد که تمام اعضای مجموعه، از مسئولان تا کارکنان، دوست داشتند تیم ملی به موفقیت برسد.

طیبی افزود: زمانی که صحبت از کسب ۱۰ مدال در بازی‌های آسیایی مطرح شد، با خودم فکر می‌کردم چه کسانی قرار است به این تعداد مدال برسند. حدادی به ما می‌گفت همان‌طور که خودش توانسته در رشته خود به موفقیت برسد، دوست دارد ما هم این تجربه را داشته باشیم. امروز که به مدال طلا رسیده‌ام، بهتر درک می‌کنم که این حمایت‌ها چه ارزشی دارد و چقدر برای تحقق این هدف تلاش شده است.

قهرمان پرتاب وزنه بازی‌های آسیایی ناگویا با اشاره به قوانین اردو در زمینه استفاده از تلفن همراه و فضای مجازی خاطرنشان کرد: در روز‌های نخست، محدودیت استفاده از تلفن همراه برایم دشوار بود؛ گاهی کار‌های شخصی یا تماس‌های ضروری داشتم و نمی‌توانستم به‌راحتی آنها را انجام دهم، اما به‌تدریج متوجه شدم هدف از این قوانین، کمک به تمرکز بیشتر ورزشکاران است. مسئولان اردو تأکید می‌کردند که استفاده زیاد از فضای مجازی می‌تواند ذهن ورزشکار را از تمرین و اهداف اصلی دور کند. ما نیز این موضوع را تجربه کردیم و به‌مرور متوجه تأثیر آن شدیم. حتی تصمیم گرفتم تا پایان بازی‌های آسیایی، صفحه اینستاگرامم را دوباره نصب نکنم.

وی در پایان بیان کرد : مجموعه این اقدامات دست به دست هم داد تا ورزشکاران بتوانند نتیجه بگیرند. البته معتقدم ظرفیت تیم ما بیشتر از این بود و انتظار داشتم مدال‌های بیشتری کسب کنیم. بخشی از نتایج نیز تحت تأثیر بدشانسی و اتفاقاتی قرار گرفت که در جریان مسابقه قابل پیش‌بینی نبود. با این حال، کسب این مدال‌ها نشان می‌دهد که دوومیدانی ایران پیشرفت کرده و امیدوارم این روند در مسابقات آینده نیز ادامه داشته باشد.

صادق صمیمی، دارنده مدال برنز پرتاب دیسک بازی‌های آسیایی ناگویا، با اشاره به مشکلات دوران خدمت سربازی، مصدومیت‌های گذشته و تردید‌هایی که برای ادامه فعالیت حرفه‌ای داشت، حمایت‌های فدراسیون و مربیان را در بازگشت به مسیر قهرمانی مؤثر دانست و خواستار توجه بیشتر مسئولان به دوومیدانی ایران شد.

صمیمی اظهار داشت: در ابتدا باید از تمام افرادی که طی دو سال گذشته برای ما زحمت کشیدند، تشکر کنم؛ از احسان حدادی، رئیس فدراسیون دوومیدانی، تا سایر اعضای مجموعه و مربیانم که در شرایط سخت کنارم بودند. هادی سپهرزاد دو سال پیش به من اعتماد کرد و در دوران خدمت سربازی نیز شرایطی فراهم شد تا در اردو حضور داشته باشم. آن دوران فشار زیادی را تحمل می‌کردم و از نظر ذهنی نیز شرایط مناسبی نداشتم. حتی پس از پایان خدمت، به این فکر افتاده بودم که ورزش را کنار بگذارم و به دنبال کار و زندگی دیگری بروم.

وی ادامه داد: در مقطعی واقعاً از ورزش خسته شده بودم و با خودم فکر می‌کردم که به دلیل آسیب‌دیدگی‌های مختلف، از جمله مشکلات کمر، زانو و لگن، دیگر نمی‌توانم به مسیرم ادامه دهم. حدود پنج تا شش ماه پیش از بازی‌های آسیایی نیز از ناحیه لگن آسیب دیدم و شرایط دشواری داشتم، اما هادی سپهرزاد با وجود مشکلات جسمانی خودش، در گرمای مشهد برای پیگیری روند درمان و مراجعه به پزشک کنارم بود. از او بابت تمام زحماتی که برای من کشید، تشکر می‌کنم.

دارنده مدال برنز پرتاب دیسک بازی‌های آسیایی با اشاره به علاقه خود به این رشته تصریح کرد: از دوران کودکی به پرتاب دیسک علاقه داشتم. به یاد دارم زمانی که همراه پدربزرگم از یک جاده خاکی در شهر شلمزار عبور می‌کردیم، چند نفر را دیدم که وسیله‌ای را پرتاب می‌کردند. آن زمان نمی‌دانستم دیسک چیست، اما بعد‌ها که وارد این رشته شدم، علاقه‌ام به آن بیشتر شد. در سال‌های فعالیت ورزشی‌ام سختی‌های زیادی کشیدم، اما همیشه دوست داشتم تمرین کنم و برای رسیدن به اهدافم تلاش کنم.

وی افزود: در دو سال اخیر احساس کردم فردی در فدراسیون حضور دارد که نه‌تنها به فکر من، بلکه به فکر تمام ورزشکاران دوومیدانی است. با آمدن احسان حدادی و تغییر شرایط اردوها، اتفاقات مثبتی رخ داد و امروز نتیجه بخشی از این تلاش‌ها را در بازی‌های آسیایی می‌بینیم.

البته موفقیت ما فقط حاصل تلاش ورزشکاران نیست و افراد زیادی در این مسیر نقش داشتند؛ از مربیان و مسئولان گرفته تا کارکنان مجموعه، آشپز و نیرو‌های خدماتی و نگهبانی که همه برای فراهم شدن شرایط مناسب تمرین و مسابقه تلاش کردند.

ملی پوش دوومیدانی ایران بیام کرد :استان چهارمحال‌وبختیاری ورزشکاران بزرگی را به دوومیدانی کشور معرفی کرده است؛ از عباس صمیمی و محمد صمیمی تا سجاد مرادی و امیر مرادی که در رقابت‌های آسیایی، جهانی و المپیک افتخارات ارزشمندی به دست آورده‌اند. خوشحالم که امسال نیز توانستم در کنار این بزرگان، در بازی‌های آسیایی مدال بگیرم و نام استانم را در این رقابت‌ها مطرح کنم.

صمیمی در پایان خاطرنشان کرد: از مسئولان درخواست دارم توجه بیشتری به دوومیدانی داشته باشند. این رشته ظرفیت بالایی برای کسب افتخار در رقابت‌های بین‌المللی دارد و معتقدم اگر امکانات و حمایت‌های لازم فراهم شود، می‌توانیم در بازی‌های آسیایی و المپیک نیز نتایج بهتری کسب کنیم. مدال المپیک لندن احسان حدادی نشان داد که با حمایت و برنامه‌ریزی می‌توان در بالاترین سطح این رشته به موفقیت رسید. امیدوارم این نگاه در سال‌های آینده ادامه پیدا کند تا دوومیدانی ایران بتواند جایگاه شایسته خود را در ورزش کشور به دست آورد.

احسان حدادی رئیس فدراسیون دوومیدانی اظهار داشت :از نگاه جامعه ورزش و مردم ورزش‌دوست نتیجه خوبی گرفتیم اما خودمان معتقدیم ضعیف عمل کردیم. در دوره قبل هم نتیجه قابل قبولی داشتیم ولی وقتی من مسئولیت را بر عهده گرفتم روی کاغذ تفاوت چندانی میان اعزام تیم و کسب مدال وجود نداشت. با این حال همیشه احساس می‌کردم در کشور فضای ناامیدی حاکم است ولی من باور داشتم که می‌شود.

او ادامه داد: از ابتدا می‌خواستم ورزشکاران شانس بیشتری برای خودشان قائل شوند. اگر ۷۰ ورزشکار را به اردو بیاورم و بگویم فقط یک مدال می‌گیریم انگیزه تیم از بین می‌رود. در نهایت ۱۱ نفر به تیم رسیدند و من به آن‌ها گفتم همه می‌توانند مدال بگیرند. البته بسیاری از ورزشکاران ما به‌جز چند نفر از نظر رکورد و توانایی شانس مدال داشتند.

وی افزود: با وجود این واقعیت این است که شکست خوردیم و بد هم شکست خوردیم. با این حال قول می‌دهیم در بازی‌های بعدی ۱۵ مدال بگیریم. اگر ۱۰ مدال هم می‌گرفتیم نباید تصور می‌کردیم کار بزرگی انجام داده‌ایم. باید بپذیریم که اگر مدال نگرفتیم کوتاهی کرده‌ ایم.

این مربی با انتقاد از غرور پس از کسب مدال گفت: ورزشکار زمانی موفق می‌شود که مدال قبلی را فراموش کند. مدال گرفتید نوش جانتان؛ اما تمام شد و رفت. اگر خانم زارعی می‌خواهد مدالش را تکرار کند باید از همین حالا برای هدف بعدی برنامه‌ریزی کند. کسب مدال ایشان افتخار بزرگی است و باید به نخستین بانوی ایرانیِ مدال‌آور تبریک گفت اما کار از اینجا به بعد ادامه دارد.

وی تأکید کرد: در مجموع من و فدراسیون از عملکرد تیم راضی نیستیم و نتیجه را شکست می‌دانیم. باید بنشینیم و آسیب‌شناسی کنیم که چرا این اتفاق افتاد. در این مسیر از رشته‌های دیگر و صاحب‌نظرانی که تجربه بیشتری دارند هم کمک می‌گیریم.

او در توضیح دلیل حضور نیافتنش در بازی‌های آسیایی گفت: فضای بازی‌های آسیایی برای من خوشایند نیست و تجربه حضور در آن را هم داشته‌ام. از سوی دیگر باور دارم مربی تخصصی ورزشکار باید در کنار او باشد. برای حضور مربیان اقدام کردیم اما به دلایلی حضور برخی از آن‌ها ممکن نشد. من همیشه معتقد بوده‌ام اولویت باید با مربی ورزشکار باشد نه مسئولان. در سال ۲۰۱۲ هم مربی و فیزیوتراپ من را اعزام نکردند و به همین دلیل این موضوع برایم اهمیت زیادی دارد.

وی در ادامه افزود: مسئولیت من است اما مربی باید در جریان تمرین و مسابقه کنار ورزشکار باشد و پاسخ‌گوی مسائل فنی او شود. به همین دلیل ترجیح دادم مربیان تخصصی همراه ورزشکاران باشند.

حدادی در واکنش به اتفاق رخ داده برای محیطی زاده در ناگویا اضافه کرد: من خودم را کوچک‌ترین عضو این خانواده می‌دانم و ادعایی ندارم. زندگی من هم با مدال‌هایی که در دوران ورزشی‌ام به دست آوردم تأمین شد. قهرمانان ما باید بتوانند در این کشور زندگی کنند مدال بگیرند، افتخارآفرینی کنند و پرچم ایران را بالا ببرند اما این مسیر باید با برنامه‌ریزی و تصمیم‌گیری‌های فدراسیون هماهنگ باشد.

وی افزود: برای توضیح بیشتر باید به زمستان ۱۴۰۳ برگردم. آن زمان سه مربی خارجی به کشور آوردیم مربیانی با تجربه در رشته‌های مختلف از جمله پرتاب چکش، مواد هفت‌گانه و ده‌گانه و دوهای ۲۰۰، ۴۰۰ و ۸۰۰ متر. جلسات متعددی برگزار کردیم و قرار بود در صورت کسب نتیجه تیمی برای ادامه کار شکل بگیرد.

وقتی خودم مدال المپیک گرفتم تیمی پنج‌نفره در آلمان برای آماده‌سازی و پشتیبانی من کار می‌کرد؛ از مربی و پزشک گرفته تا ماساژور و فیزیوتراپیست. ورزش قهرمانی کار فردی صرف نیست و برای رسیدن به نتیجه به تیم و پشتیبانی نیاز است. ما هم برای ورزشکاران‌مان هر امکاناتی در توان‌مان بود فراهم کردیم.

رئیس فدراسیون دوومیدانی ادامه داد: من معتقدم پروتکل‌ها نباید برای افراد مختلف سلیقه‌ای تغییر کنند. در ورزش قهرمانی اگر تصمیمی گرفته می‌شود باید روشن و یکسان اجرا شود. در عین حال موفقیت را نباید به نام یک نفر ثبت کرد. اگر ورزشکاری مدال می‌گیرد مربیان و دیگر اعضای تیم هم در آن سهم دارند. ما باید موفقیت را حاصل کار تیمی بدانیم و زحمات همه را به رسمیت بشناسیم.

وی اضافه کرد: پیش از مسابقه هم مسائل فنی و اجرایی بررسی شد از جمله در جلسه فنی درباره استاندارد بودن کفش و تجهیزات به ورزشکاران توضیح داده شد. تلاش کردیم آنچه بر عهده‌مان بود انجام دهیم. اگر با وجود این اقدامات نتیجه‌ای حاصل نشد من نمی‌خواهم تقصیر را به گردن ورزشکار بیندازم.

وی در ادامه با گلایه از افرادی که نسبت به اتفاق رخ داده برای محیطی زاده اظهار نظری داشتند، افزود: افرادی را از بیرون به اینجا آوردیم و حالا بعضی از آن‌ها کنار گذاشته شده‌اند و به منتقد تبدیل شده‌اند. مگر شما در جایگاهی هستید که درباره این موضوعات نظر بدهید؟ اظهار نظر در این زمینه مختص افراد فنی است. چرا بعضی‌ها فکر می‌کنند با چند جمله می‌توانند همه جوانب را در نظر بگیرند؟

حدادی ادامه داد: من ۱۵ روز وقت گذاشتم تا به جمع‌بندی برسم. در این مدت با همه صحبت کردم با خود ورزشکار، مربی و سرپرست تیم. مربی ایشان سپهرزاده نبود این موضوع را هم پرسیدم و بررسی کردم. صحبت‌های علی‌نژاد و وزیر را شنیدم و بعد از مسابقات هم با افراد مربوط گفت‌وگو کردم. گفته شد که خانم ورزشکار اعلام کرده کفش و امکانات لازم را در اختیار داشته است. همه این موارد را شنیدیم و بررسی کردیم.

رئیس فدراسیون دوومیدانی ادامه داد: در نهایت تصمیم گرفتیم سرپرست تیم و مربی ایشان به کمیته معرفی شوند تا آنجا پاسخ‌گو باشند. پس از آن کمیته انضباطی درباره موضوع تصمیم می‌گیرد. هر تصمیمی بگیرند برای ما قابل احترام است. این کمیته هم افراد باتجربه و کارکشته‌ای دارد. ما این موضوع را تا روز آخر پیگیری می‌کنیم چون یک مدال بسیار باارزش به دست آمد و امکان داشت تعداد مدال‌ها به دو برسد. این اتفاق به فدراسیون لطمه می‌زند نه به من احسان حدادی. پوست من کلفت است. من به اینجا آمده‌ام تا کار کنم و وجداناً هدفم این است که ورزشکاران مدال بگیرند. دوست دارم آن‌ها از تجربه‌هایی که خودم به دست آورده‌ام استفاده کنند. این ورزشکاران هنوز همه آن تجربه‌ها را ندارند. یک مدال گرفته‌اند اما باید سه مدال بگیرند و مدال المپیک کسب کنند. آن وقت کار من راحت‌تر می‌شود. چون آن‌ها می‌توانند الگوهای واقعی و شایسته‌ای برای زندگی باشند.

وی افزود: کسانی که مدال بازی‌های آسیایی ندارند چرا باید درباره این مسائل صحبت کنند؟ بانوانی که الگوی دیگران هستند از جمله زارعی باید روی بخش‌های مختلف کار کنند؛ از شیوه صحبت کردن و ارتباط گرفتن گرفته تا پوشش. من نباید برای همیشه وقت بگذارم و مدام بیایم صحبت کنم. طیبی و دیگر قهرمانان باتجربه باید بیایند و تجربه‌هایشان را با جوان‌ترها در میان بگذارند. همین‌طور خانم زارعی و آقای امیریان. اینجا جمعی حدوداً ۷۰نفره داریم و من نباید همیشه تنها کسی باشم که صحبت می‌کند.

حدادی درخصوص انتقادهایی که فرزانه فصیحی به او در مورد غیبتش در مسابقات جهانی داشت، اینگونه توضیح داد: در ورزش قهرمانی وقتی سن بالا می‌رود ورزشکاران از زمین و زمان ناراحت هستند. ما به فصیحی خداقوت می‌گوییم. امیدوارم در ادامه مسیر خود موفق باشند. صحبت‌هایی شده است حتما صلاح دیده‌اند اما لطمه‌اش به من نمی‌خورد لطمه آن به جامعه ای می‌خورد که در آن رشد کرده است اما در فدراسیون به روی او باز است. اگر من هم زمانی در فدراسیون نباشم جای من در میز بغل است چون جای ما در این فدراسیون است.

حدادی ادامه نداد: نباید از این موضوع غافل شد که کسی بی ادبی و بی احترامی کرد ببخشیم و به خدا واگذارش کردیم. اگر در روز بدرقه مقابل پرچم ایران گریه کردم دلی بود من که نمی‌توانم مقایل پرچم پاکستان گریه کنم. من خانم فصیحی را به اداره مهاجرت آمریکا تایید کرده‌ام در حق او خوبی کردم اما بدی دیده‌ام. فکر می‌کنم مردم خودشان قضاوت کنند اینطوری بهتر است.

تکمیل می شود….