طغیان کریستیانو علیه ژسوس پس از جنجال بزرگ خروج از تیم ملی

به گزارش ایلنا، ترک اردوی تیم ملی پرتغال توسط کریستیانو رونالدو حاشیه‌های زیادی به پا کرد. این فوق‌ستاره و برنده پنج‌توپ طلا، چند روز پیش از آن و به دنبال مجموعه‌ای از اتفاقات که رابطه او با ژرژ ژسوس را به شدت تیره و تار کرده بود، اردوی تمرینی تیم ملی در کپنهاگ را ترک کرده بود. کاپیتان تیم ملی پرتغال پس از نیمکت‌نشینی برابر نروژ و با وجود گرم کردن طولانی‌مدت که به بازی ختم نشد، متوجه شد که در دیدار مقابل دانمارک نیز در ترکیب اصلی جایی نخواهد داشت. سرمربی پرتغال در اظهارنظری عمومی مدعی شد که «هیچ اتفاق خاصی رخ نداده» و با این حال تمام مسئولیت تصمیماتش را به عهده گرفت. در سوی مقابل، رونالدو پس از گفتگو با پدرو پروئنچا، رئیس فدراسیون فوتبال پرتغال، خبر از ترک اردو داد و وعده داد که «حقیقت» را درباره دلایل تصمیمش فاش خواهد کرد.

از آن زمان به بعد، گمانه‌زنی‌ها درباره آینده ملی CR7 بیشتر و بیشتر شد. در سن ۴۱ سالگی و در شرایطی که او پیش‌تر اشاره کرده بود شاید این فصل آخرین سال دوران ورزشی‌اش باشد، جدایی ناگهانی‌اش بلافاصله تردیدهایی را درباره ادامه ماجراجویی‌اش با پرتغال ایجاد کرد. پیروزی مقتدرانه تیم ملی پرتغال برابر دانمارک که بدون کاپیتان به دست آمد نتوانست آتش حاشیه‌ها را خاموش کند.

ژرژ ژسوس سپس درها را برای بازگشت رونالدو باز نگه داشت و توضیح داد که تصمیم‌گیری با خود بازیکن است، در حالی که خود بازیکن سکوت کرده بود. اما روز سه‌شنبه ششم اکتبر، ستاره پرتغالی بالاخره تصمیم گرفت لب به سخن بگشاید. او تصمیم گرفت چیزی را پنهان نکند و بیانیه بسیار مفصلی را منتشر کرد که در آن به طور کامل درباره گفتگوهایش با سرمربی تیم ملی، روند اردوی تمرینی و دلایلی که باعث شد هم تیمی‌هایش را ترک کند، توضیح داد.

رونالدو حرف‌هایش را می‌زند.

کریستیانو رونالدو از همان سطور ابتدایی بیانیه خود مواضعش را روشن می‌کند: «همان‌طور که وعده داده بودم، تصمیم گرفتم با کلمات خودم و به شکل مستقیم، شرایط پیرامون مرحله پایانی سفر تیم ملی را روایت کنم.» این ستاره پرتغالی سپس توضیح می‌دهد که پس از جام جهانی ۲۰۲۶ نامه‌ای را برای مردم پرتغال آماده کرده بود تا جدایی قطعی‌اش از تیم ملی را اعلام کند. اما فدراسیون فوتبال پرتغال به شکلی اصرار کرد تا او را متقاعد کند به کارش ادامه دهد. رونالدو همچنین اظهار می‌کند که پدرو پروئنچا نظر او را درباره سرمربی آینده تیم ملی جویا شده و او شخصاً از انتخاب ژرژ ژسوس حمایت کرده است. او تأکید می‌کند: «بنابراین در روز معارفه سرمربی فعلی، من واقعاً از این انتخاب راضی بودم. این گزینه درستی بود، همان‌طور که نتایج هم آن را ثابت می‌کند.» این جزئیات مهمی است، چرا که مناقشه فعلی اکنون این مهاجم ۴۱ ساله را در برابر سرمربی قرار داده که خودش شخصاً انتخاب او را تأیید کرده بود.

هسته اصلی روایت او به برنامه جنجالی مدیریت بدنی مربوط می‌شود که به گفته او پیش از وقفه بازی‌های ملی با ژرژ ژسوس توافق شده بود. رونالدو تأکید می‌کند که سرمربی به او اطمینان داده روی حضورش حساب کرده و بودنش «برای پروژه او حیاتی است» و در عین حال توضیح داده که او در مسابقه اول و آخر وقفه بازی‌های ملی به میدان خواهد رفت. این بازیکن روایت می‌کند که ژسوس در ابتدا پیشنهاد داده بود او همراه تیم به نروژ و دانمارک سفر نکند؛ پیشنهادی که به گفته خودش بلافاصله آن را رد کرد. او می‌نویسد: «بازی نکردن در مسابقات خارج از خانه به این معنی نبود که من از کاپیتانی تیم ملی انصراف می‌دهم. امتیاز ماندن در پرتغال الگوی خوبی به جا نمی‌گذاشت.» چند روز بعد، رونالدو می‌گوید که گفتگوی آرام دیگری با سرمربی داشته پیش از آن که به برنامه توافق‌شده پایبند بماند. سپس همه‌چیز در نروژ تغییر کرد. او توضیح می‌دهد: «با کمال تعجب، او از من پرسید که آیا توانایی بازی کردن به مدت ۳۰ دقیقه را دارم یا خیر» و با وجود برنامه متفاوت ریکاوری، این موضوع را پذیرفت. «او به من گفت باید آماده باشم چون فقط ۳۰ دقیقه بازی خواهم کرد. بقیه ماجرا هم تاریخ است. در بین‌دو نیمه گرم کردم، گذشتن دقایق را تماشا کردم و برای بازی فراخوانده نشدم. سرمربی به وعده خود عمل نکرده بود.»

رونالدو سپس سهم خود از مسئولیت را در این سلسله اتفاقات پذیرفت، به‌ویژه در مورد خودداری از رفتن به سمت هواداران پس از پیروزی برابر نروژ. او اعتراف کرد: «این اشتباهی است که تمام مسئولیت آن را به عهده می‌گیرم و نباید رخ می‌داد.» او پیش از عذرخواهی از مردم پرتغال، هواداران و کسانی که برای دیدن او سفر کرده بودند، این مسئله را بیان کرد. اما تمرکز این بازیکن عمدتاً روی نشستی بود که ۴۸ ساعت بعد با حضور ژرژ ژسوس و سیماو کوتینیو، مدیر ورزشی النصر که گویا در گفتگوهای قبلی نیز حضور داشت، برگزار شد. به گفته رونالدو، راه‌حلی برای پایان دادن به این جنجال پیدا شده بود. قرار بود سرمربی به شکل عمومی آنچه را به شکل خصوصی توافق شده بود توضیح دهد و اشتباهش را بپذیرد. او اعلام کرد: «ما این نشست را با در آغوش کشیدن سرمربی به پایان رساندیم؛ کسی که وعده داد در نشست خبری آنچه را به من گفته بود تایید کند و پرونده بسته شود.» با این حال به گفته CR7، کنفرانس مطبوعاتی مسیر کاملاً متفاوتی به خود گرفت. «این هیچ ربطی به نشست ما نداشت؛ من اظهارات و پرخاشگری‌هایی شنیدم که به نظرم ناموجه آمد، نگرشی با مضمون “من می‌خواهم، من می‌توانم و من فرمان می‌دهم” که هرگز، حتی به شکلی دورادور، روز قبل در جلسات خصوصی نشنیده بودم.» این عهدشکنی همان نقطه‌عطفی است که این بازیکن پرتغالی اکنون آن را دلیل اصلی خروجش از اردو عنوان می‌کند.

متن بیانیه کامل کریستیانو رونالدو

«همان‌طور که وعده داده بودم، تصمیم گرفتم به شکل اول شخص و مستقیم، شرایط پیرامون مرحله پایانی مسیر تیم ملی را بازگو کنم. بعد از جام جهانی ۲۰۲۶، نامه‌ای را برای مردم پرتغال آماده کردم که هنوز هم آن را دارم؛ با کلماتی که می‌خواستم وقتی به طور قطعی از تیم ملی جدا می‌شوم خطاب به آن‌ها بگویم. در پایان تورنمنت و پس از بازگشت از جام جهانی، رئیس فدراسیون از من خواست و اصرار کرد که درباره تصمیمم برای جدایی تجدیدنظر کنم چون فدراسیون می‌خواست من بمانم. بلافاصله پس از آن، او نظر من را درباره گزینه مدنظرش برای سرمربیگری تیم ملی و همچنین گزینه‌های دیگر که به من نگفت، جویا شد. من به رئیس فدراسیون پاسخ دادم که به نظرم این انتخاب درستی خواهد بود.»

بنابراین در روز معارفه سرمربی فعلی، من واقعاً از این انتخاب خوشحال بودم. این تصمیم درستی بود، همان‌طور که نتایج هم آن را نشان داده است. چند روز بعد، تماسی از سوی سرمربی جدید تیم ملی دریافت کردم که می‌خواست شخصاً مرا ببیند. پذیرفتم و قرار ملاقاتی را برای پایان تعطیلاتم گذاشتیم. در شهری فوتبالی که باشگاه من اردوی پیش‌فصل خود را در آن برگزار کرده بود، یکدیگر را ملاقات کردیم. آن روز سرمربی به من گفت روی من حساب می‌کند و حضورم برای برنامه او حیاتی است. او بلافاصله نحوه مشارکت من را ترسیم کرد. او توضیح داد که من در مسابقه اول و آخر بازی خواهم کرد و به دلایل مدیریت بدنی و سیستماتیک سه یا چهار تعویض در هر بازی انجام خواهد داد. در آن مقطع او پیشنهاد داد همراه تیم ملی به نروژ و دانمارک سفر نکنم. او به من این فرصت را داد که در مسابقه اول بازی کنم و در پرتغال بمانم و سپس پیش از مسابقه در ورزشگاه دراگائو به آن‌ها ملحق شوم.

من بلافاصله این پیشنهاد را رد کردم. به نظرم بدیهی آمد که نمی‌توانم آن را بپذیرم. بازی نکردن در مسابقات خارج از خانه به این معنا نبود که از کاپیتانی تیم ملی انصراف می‌دهم. این امتیاز ماندن در پرتغال الگوی خوبی به جا نمی‌گذاشت. سرمربی در نهایت با تحلیل من موافقت کرد. سیماو کوتینیو، مدیر ورزشی النصر که سرمربی فعلی تیم ملی در طول فصل گذشته زیر نظر او کار کرده بود و یکی از مسئولان استخدام او توسط باشگاه در سال ۲۰۲۵ بود، در این گفتگو حضور داشت. در آستانه اردوی تمرینی، سرمربی به درخواست خودش برای جلسه دیگری به خانه‌ام در لیسبون آمد. گفتگو به آرامی انجام شد و تمام اصول توافق‌شده در ماه اوت رعایت شد.

من مسابقه برابر آلوالاده را بازی کردم و با وجود تعویض شدن، هیچ مشکلی ایجاد نکردم. من شخصاً بازوبند کاپیتانی را به برونو فرناندز تحویل دادم بدون اینکه لحظه‌ای شک کنم که شاید این آخرین قدم‌هایم به عنوان یک ورزشکار و کاپیتان تیم ملی است. آنچه آن روز برای من اهمیت داشت پیروزی‌مان بود. پیروزی همیشه خوب است، اما پیروزی در پرتغال و برای کشورم حتی بهتر است.

روز مسابقه در نروژ، وقت ناهار، یکی از مربیان دستیار به میز ما آمد و اطلاع داد که سرمربی می‌خواهد با من صحبت کند. با کمال تعجب او از من پرسید که آیا توانایی بازی کردن به مدت ۳۰ دقیقه را دارم یا خیر. من کاملاً روی ریکاوری‌ام تمرکز داشتم، مثل همیشه با تیم تمرین کرده بودم و فکر نمی‌کردم آن روز بازی کنم. هیچ مشکلی نبود.

این درخواست خارج از برنامه ریکاوری و تمرینی من بود چرا که قرار نبود تا تاریخ چهارم در دراگائو بازی کنم اما طبیعتاً پذیرفتم. او به من گفت باید آماده باشم چون فقط ۳۰ دقیقه بازی خواهم کرد. بقیه ماجرا هم تاریخ است. از بین‌دو نیمه گرم کردم، گذشتن دقایق را تماشا کردم و برای بازی فراخوانده نشدم. سرمربی به وعده خود عمل نکرده بود. در پایان مسابقه فقط می‌خواستم کار با پیروزی تمام شود و تنها باشم. به سمت هواداران نرفتم. این اشتباهی است که تمام مسئولیت آن را به عهده می‌گیرم و هرگز نباید رخ می‌داد. از مردم پرتغال که این‌قدر پرشور از ما حمایت کردند عذرخواهی می‌کنم، از هواداران عذرخواهی می‌کنم و از هر کسی که حتی اگر پرتغالی هم نباشد برای دیدن من سفر کرد و شاید او را ناامید کرده باشم، پوزش می‌طلبم.

پس از ۴۸ ساعت، ما گفتگویی داشتیم؛ من، سرمربی و سیماو کوتینیو، از آنجا که او کسی بود که گفتگوهای ما را در ماه اوت دنبال کرده بود. لحظه‌ای پرالتهاب، بسیار صریح و بدون هیچ فیلتری بود. توافق کردیم که فقط یک راه برای پایان دادن به این «ماجرا» وجود دارد: اینکه سرمربی آنچه را دقیقاً در حضور سیماو کوتینیو به صورت خصوصی به من گفته بود، در اتاق کنفرانس تکرار کند. توافق ساده بود: سرمربی کنفرانس مطبوعاتی را با همین موضوع آغاز کند و با بیان حقیقت به دنبال بستن بحث باشد. او اعلام کند که من هرگز درخواست بازی نکرده‌ام.

هیچ‌کدام از آن‌ها نبودند، بلکه هیچ‌کس دیگری برنامه اردوی تمرینی را به من پیشنهاد نداد و این اشتباهی بود که مرا وادار به گرم کردن کرد اما در نهایت سرمربی مرا به میدان نفرستاد و اگر دوباره تکرار شود، این کار را نخواهم کرد. ما جلسه را با در آغوش کشیده شدن از سوی سرمربی به پایان رساندیم؛ کسی که وعده داد در کنفرانس مطبوعاتی آنچه را به من گفته بود تایید کند و موضوع بسته شود. من در دانمارک بازی نمی‌کردم اما در پورتو به میدان می‌رفتم. همه‌چیز در حضور سیماو کوتینیو مثل همیشه انجام شد. به درخواست سرمربی، یک ویدیوکنفرانس بین او، سیماو کوتینیو و تیاگو کلاویرو برگزار شد که در آن موارد بحث‌شده خلاصه شد. سند کوتاهی تهیه شد که من شخصاً آن را تایید کردم و تا جایی که می‌دانم طبق درخواست سرمربی تیم ملی در اختیار او قرار گرفت. کنفرانس دقیقاً طبق برنامه پیش نرفت؛ فضا هیچ ربطی به جلسه ما نداشت؛ من اظهارات و پرخاشگری‌هایی شنیدم که به نظرم ناموجه آمد، نگرشی با مضمون «من می‌خواهم، من می‌توانم و من فرمان می‌دهم» که هرگز، حتی به شکلی دورادور، روز قبل در جلسات خصوصی نشنیده بودم.

نکاتی که من تایید کردم به این شرح بود: ۱. فکر می‌کنم به‌ویژه به این دلیل که حقیقت است، مهم است پیش از صحبت درباره دانمارک چند چیز را شفاف کنم: ۲. من شخصاً برنامه‌ای را بدون هیچ واسطه‌ای برای فصل ورزشی کریستیانو در تیم ملی پیشنهاد دادم. این یک گفتگوی طولانی و بسیار خوب بود. ۳. می‌دانم او چقدر برای تیم ملی زندگی می‌کند و آن را دوست دارد و وزنی که در جهان دارد چقدر است، و حتی بیشتر از آن وزن و تأثیر مثبتی که برای ۲۴ سال متوالی روی تیم ملی داشته است. ۴. برنامه‌ای که به کریستیانو پیشنهاد دادم پذیرفته شد. ۵. او هرگز انتخاب‌های مرا زیر سوال نبرد. او نمونه، وفادار و حرفه‌ای بود. ۶. مسابقه برابر نروژ بخشی از برنامه‌ای که برای او داشتم نبود. با این حال حس کردم او از نظر بدنی از مسابقه اول خوب ریکاوری کرده و به او گفتم شاید مجبور شوم به او بازی دهم. کریستیانو موافقت کرد. ۷. من مرتکب اشتباهی شدم که بازیکنی در سطح پله یا مارادونا را به گرم کردن وادار کردم و بعد او را به زمین نفرستادم. اگر امروز بود دیگر این کار را تکرار نمی‌کردم. ۸. در نتیجه‌گیری: من کریستیانو را در تیم ملی می‌خواهم. در واقع واقعاً می‌خواهم. خوشبختانه او به من باور دارد. او در النصر به من باور داشت و اینجا هم به من باور دارد.

درباره نرفتن به سمت هواداران، قبلاً درباره‌اش صحبت کرده‌ایم. بازیکنی با بیش از ۲۳۰ بازی ملی از من انتظار ندارد به او درباره عشقش به پرتغال درس بدهم. این لحظه‌ای از روی ناامیدی بود اما هیچ‌چیزی را تغییر نمی‌دهد. او بازیکنی است که بیشترین امضا را می‌دهد، بیشترین سلفی را می‌گیرد و بیشترین ابراز محبت را به هواداران نشان می‌دهد. بیایید جایی که مشکلی وجود ندارد مشکل‌تراشی نکنیم. وقتی ناراحت هستید، واکنش نشان می‌دهید. همین و بس.

هیچ‌کدام هیچ اشاره‌ای نکرد که سرمربی حتی از من عذرخواهی نکرده است. این دومین باری بود که زیر حرفش می‌زد. تصمیم گرفتم اردوی تیم را ترک کنم و بیش از این عهدشکنی‌های دیگر را تحمل نکنم. برای من حقیقت در روابط انسانی از بالاترین اهمیت برخوردار است. حتی اگر شنیدنش سخت باشد، باید حقیقت به من گفته شود. علاوه بر این، در گفتگویی که صبح همان روز کنفرانس مطبوعاتی با رئیس فدراسیون فوتبال پرتغال و سرمربی تیم ملی داشتم -که قطعاً می‌توانید آن را راستی‌آزمایی کنید- بار دیگر تکرار کردم که اگر مرا آنجا نمی‌خواهند، کافی است به من بگویند. آن‌ها فقط باید صادق می‌بودند. من می‌پذیرفتم و قول می‌دادم چیزی فوق‌العاده را همان‌طور که امیدوارم آماده کنیم و هیچ‌کس هم ناراحت نشود. انگار همین دیروز بود که به یاد می‌آورم. آن‌ها یکصدا پاسخ دادند: «نه.» «اینکه جای تو در تیم ملی است.»

هرگز در طول نزدیک به ۲۵ سال دوران حرفه‌ای‌ام، در تصمیمات فنی یا تاکتیکی اتخاذ شده توسط یک مربی یا مدیر تیم ملی دخالت نکرده‌ام. پیشنهادهای آن‌ها را، چه خوب یا بد، می‌پذیرم. به تصمیماتشان احترام می‌گذارم و وقتی آن‌ها پای حرفشان نمی‌ایستند، تشخیص می‌دهم که دیگر جای من آنجا نیست. من همچنین باید از هم‌تیمی‌هایم به خاطر ترک اردوی تمرینی عذرخواهی کنم. با وجود خیانت کامل سرمربی به حرفش، همان‌طور که هر کسی شاهد آن گفتگوها بوده می‌تواند گواهی دهد، نباید چنین کاری می‌کردم. تمام مسئولیت آن را به عهده می‌گیرم. بار دیگر از مردم پرتغال عذرخواهی می‌کنم، اما صحبت کردن درباره این مسائل پیامدهای عمیقی برای من دارد. حس کردم از آن لحظه به بعد حضور مستمر من فقط به تیم ضربه می‌زند و کاری را انجام دادم که همیشه گفته بودم اگر حس کنم مفید نیستم انجام خواهم داد: چمدان‌هایم را بستم و رفتم. پیامدهای اعمال من باید توسط فدراسیون فوتبال پرتغال ارزیابی و جریمه شود. معتقدم جریمه نباید تخفیف داده شود؛ من یک بازیکن معمولی نیستم، من کاپیتان تیم هستم و این یک عامل تشدیدکننده است. من قبلاً عذرخواهی کرده‌ام، اما می‌دانم که اعمال باید پیامد داشته باشند. هرکسی که مثل من در فوتبال حضور دارد می‌داند که صرف‌نظر از جایگاهشان، قوانین برای همه یکسان است.

در همین رابطه، چیزهای زیادی درباره بازی خداحافظی، درباره نیاز من به وداع درست و درمانی و اینکه فدراسیون می‌خواهد این فرصت را به من بدهد شنیده‌ام. من در زندگی آموخته‌ام، غالباً زمانی که گرسنه بودم و چیزی برای خوردن نداشتم، که هیچ‌کس چیزی را به رایگان نمی‌بخشد. من می‌توانم به همه هوادارانم و به‌ویژه هواداران پرتغالی قول بدهم که یک یا چند مسابقه خداحافظی برگزار خواهیم کرد؛ وقت برای آن خواهد رسید. اما وقتی به تیم ملی فکر می‌کنم، بیش از هر چیز به رقابت فکر می‌کنم. این همان چیزی است که روز باخبر شدن از مرگ پدرم به آن فکر کردم. من داشتم با تیم ملی تمرین می‌کردم و تصمیم گرفتم تا پایان مسابقه روز بعد بمانم. کاری را برای کشورم انجام دادم که هرگز برای هیچ باشگاهی انجام نمی‌دادم. بنابراین اگر از نظر بدنی در شرایط خوبی باشم، برای باشگاه بازی کنم و گل بزنم، پس از گذراندن محرومیتی که برایم در نظر گرفته خواهد شد، مثل همیشه تا به امروز آماده خواهم بود تا برای تیم ملی‌مان بجنگم و پیروز شوم.

باور کنید، این حقیقت مطلق است.

کریستیانو رونالدو ششم اکتبر ۲۰۲۶