بالا
ورود به حساب کاربری
ثبت نام کنید
ارسال این مطلب برای دوستان

از نباختن تا حذف شدن، روایت تلخ ایران در جام جهانی ۲۰۲۶

منبع : خبرگزاری دانشجو
تعداد نظرات کاربران : ۰ نظر
تاریخ انتشار : یکشنبه 7 تیر 1405 | 16:10

تیم ملی ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ بدون شکست از مرحله گروهی کنار رفت؛ سه تساوی، سه امتیاز و چند لحظه از دست‌رفته کافی بود تا یکی از بهترین فرصت‌های تاریخ فوتبال ایران برای صعود به مرحله حذفی، با حسرتی بزرگ به پایان برسد.

به گزارش خبرنگار ورزشی خبرگزاری دانشجو، پرونده تیم ملی ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ بسته شد. ایران در گروه G بدون شکست ماند، اما با سه تساوی و تنها ۳ امتیاز، از صعود تاریخی به مرحله حذفی بازماند.

پایان کار برای تیم ملی تلخ‌تر از چیزی بود که تصور می‌شد، ابتدا گل دیرهنگام ایران مقابل مصر با دخالت VAR مردود شد، سپس سرنوشت تیم به جدول تیم‌های سوم گره خورد و در نهایت، گل لحظه آخری اتریش برابر الجزایر، ایران را از جمع هشت تیم سوم برتر بیرون انداخت.

گزارش ایران در جام جهانی

 تصویر کلی: حذف بدون شکست، اما نه بدون حسرت

ایران در گروهی با بلژیک، مصر و نیوزیلند قرار داشت؛ گروهی که روی کاغذ برای ایران نه ساده بود و نه غیرممکن. ساختار جدید جام جهانی ۴۸ تیمی باعث می‌شد دو تیم اول هر گروه و هشت تیم برترِ سوم به مرحله یک‌شانزدهم نهایی بروند؛ بنابراین حتی رتبه سوم هم می‌توانست برای ایران کافی باشد.

ایران با ۳ بازی، ۳ تساوی، ۳ گل زده، ۳ گل خورده، تفاضل صفر، ۳ امتیاز. در حالت عادی، بدون باخت ماندن در جام جهانی نشانه‌ای از بلوغ دفاعی و ثبات روانی است، اما در فرمت جدید، ایران از جایی ضربه خورد که سال‌هاست نقطه ضعفش بوده: عدم تبدیل موقعیت‌های برتر به برد

جدول رده بندی گروه ایران

 مسیر بازی‌ها سه مسابقه، سه نوع حسرت

ایران ۲-۲ نیوزیلند

شروع رقابت های تیم ملی ایران با یک تساوی پرگل همراه شد. فیفا از این مسابقه در گزارشی نوشت: ایران دو بار از حریف عقب افتاد و هر دو بار برگشت؛ یعنی تیم از نظر شخصیت مسابقه، فرو نپاشید. اما همین بازی از همان ابتدا دو امتیاز مهم را از ایران گرفت؛ مقابل تیمی که ایران برای صعود باید آن را شکست می‌داد.

از نباختن تا حذف شدن، روایت تلخ ایران در ۲۰۲۶ در جام جهانی ۲۰۲۶

بلژیک ۰-۰ ایران

جدال یوزهای ایرانی با شیاطین سرخ اروپا، آبرومندانه‌ترین نتیجه ایران در گروه بود. در تحلیل کلی این بازی، بیش از هر چیز بر دفاع فشرده، مقاومت تیمی، سیوهای بیرانوند و بلاک‌های دفاعی ایران به چشم همه فوتبال‌دوستان آمد، ضمن اینکه ایران در نیمه اول موقعیت‌های جدی‌تری هم خلق کرد. از نظر تاکتیکی، این مسابقه نشان داد تیم ملی حتی مقابل حریفی پرستاره هم می‌تواند ساختار دفاعی قابل اتکایی داشته باشد.

گزارش ایران در جام جهانی

مصر ۱-۱ ایران

بازی آخر، هم فنی بود، هم احساسی، هم سرنوشت‌ساز. مصر زود پیش افتاد، ایران برگشت، اما برد لازم را نگرفت. با این نتیجه مصر با تساوی ۱-۱ دوم گروه شد و صعود کرد، در حالی که ایران بعد از سوت پایان مجبور بود منتظر نتایج دیگر گروه‌ها بماند. در دقایق پایانی، گل ایران توسط شجاع خلیل‌زاده ابتدا ثبت شد اما VAR آن را به دلیل آفساید مردود کرد؛ لحظه‌ای که عملاً مرز بین صعود تاریخی و حذف بود.

گزارش ایران در جام جهانی

چرا ایران صعود نکرد؟

دلیل اول، نبردن نیوزیلند بود. اگر ایران بازی نخست را می‌برد، با همان دو تساوی بعدی ۵ امتیازی می‌شد و به احتمال بسیار زیاد مسیر صعودش هموار می‌شد.

دلیل دوم، تمام نکردن کار برابر مصر بود؛ مسابقه‌ای که در آن هم پنالتی و موقعیت‌های مهم از دست رفت، هم گل دیرهنگام ایران با دخالت VAR مردود شد. اگر پنالتی طارمی مقابل مصر گل می‌شد یا ضربه سر او به جای برخورد با تیر دروازه وارد گل می‌شد، ایران شاید برای اولین‌بار به مرحله حذفی جام جهانی می‌رسید.

دلیل سوم، وابسته شدن به نتایج دیگران بود. ایران بعد از تساوی با مصر، دیگر کنترل سرنوشتش را در دست نداشت. برای چند دقیقه، گل الجزایر مقابل اتریش ایران را در مسیر صعود قرار داد، اما گل تساوی اتریش در آخرین لحظات باعث شد اتریش و الجزایر هر دو بالاتر از ایران بایستند. AP هم نوشت ایران تنها با اختلاف یک جایگاه از صعود به دور ۳۲ تیمی بازماند.

گزارش ایران در جام جهانی

ایران و فرصت تاریخی که با احتیاط سوخت

از نظر دفاعی، ایران در مجموع قابل قبول بود، اما همین «قابل قبول بودن» نباید ضعف‌های بزرگ‌تر تیم را پنهان کند. گرفتن تساوی از بلژیک، آن هم در مسابقه‌ای که تیم ملی بخش زیادی از بازی را بدون توپ سپری کرد، نشان‌دهنده نظم دفاعی و انسجام نسبی بین خطوط بود؛ اما مسئله اینجاست که ایران این الگو را به نسخه ثابت خود در تمام بازی‌ها تبدیل کرد.

تیم ملی در هر سه مسابقه بیش از آنکه برای بردن بازی برنامه داشته باشد، به مدیریت ریسک فکر کرد. این رویکرد مقابل بلژیک جواب داد و یک امتیاز ارزشمند آورد، اما برابر نیوزیلند و مصر به نقطه ضعف تبدیل شد. ایران در بازی‌هایی که باید ابتکار عمل بیشتری نشان می‌داد، بیش از حد محتاط بود و فرصت ساختن یک صعود تاریخی را از دست داد.

از نظر هجومی هم نمی‌توان حذف ایران را صرفاً به دفاعی بودن تیم نسبت داد. ایران موقعیت‌هایی داشت، اما مشکل اصلی در همان جایی بود که تیم‌های صعودکننده از آن عبور می‌کنند: ضربه آخر، تصمیم درست در لحظه حساس و استمرار فشار روی حریف. تیم ملی برابر مصر تا آستانه صعود رفت، اما پنالتی از دست‌رفته، توپ به تیر خورده و گل مردودشده نشان داد ایران در لحظات تعیین‌کننده هنوز تیمی بی‌رحم و تمام‌کننده نیست.

در نهایت، حذف ایران بیش از آنکه حاصل بدشانسی باشد، نتیجه انباشت تصمیم‌های محافظه‌کارانه و فرصت‌های از دست‌رفته بود. در جام جهانی، تیمی که نمی‌تواند لحظات برتری‌اش را به برد تبدیل کند، معمولاً تاوانش را خیلی زود می‌دهد.

گزارش ایران در جام جهانی

فشارهای بیرون از زمین و جامی دشوارتر از همیشه

حضور ایران در این جام جهانی فقط یک پرونده فوتبالی نبود. به‌دلیل تنش‌های سیاسی و مسائل مربوط به ویزا، تیم ملی ناچار بود از پایگاه خود در مکزیک برای برگزاری بازی‌های گروهی به آمریکا رفت‌وآمد کند. طبق همین گزارش، محدودیت‌ها باعث شده بود ایران برای برخی مسابقات در فاصله‌ای بسیار کوتاه وارد آمریکا شود و همان روز هم این کشور را ترک کند.

این شرایط را نمی‌توان تنها دلیل حذف ایران دانست، اما نمی‌توان اثر آن را هم نادیده گرفت. رفت‌وآمد‌های فشرده، محدودیت‌های لجستیکی و فضای سیاسی پیرامون تیم، بی‌تردید می‌توانست بر ریکاوری، آرامش ذهنی و تمرکز بازیکنان تأثیر بگذارد.

 ایران در تورنمنتی سیاسی‌شده و زیر محدودیت‌های سخت آمریکا به میدان رفت. پس از حذف، تیم ملی از مردم مکزیک و شهر تیخوانا به‌خاطر میزبانی و همراهی‌شان قدردانی کرد.

حضور تیم ملی فوتبال ایران را نمی‌توان صرفاً «ناکامی مطلق» دانست. ایران بدون شکست حذف شد، مقابل بلژیک نباخت، برابر مصر تا آستانه پیروزی پیش رفت و از نظر امتیازی هم فاصله چندانی با صعود نداشت. با این حال، جام جهانی ۲۰۲۶ یکی از بهترین فرصت‌های تاریخ فوتبال ایران برای عبور از مرحله گروهی بود؛ هم به‌دلیل فرمت ۴۸ تیمی، هم به‌خاطر امکان صعود تیم‌های سوم، و هم، چون ایران در هیچ‌یک از بازی‌هایش شکست نخورد.

ایران از نظر مقاومت و شخصیت تیمی قابل احترام بود، از نظر مدیریت لحظات کلیدی ناکافی، و از نظر تاریخی با یکی از تلخ‌ترین حذف‌های خود در جام جهانی روبه‌رو شد. تیم ملی این بار به مرحله حذفی نرسید، نه، چون فرو ریخت، بلکه، چون در لحظه‌هایی که باید برنده می‌شد، کار را تمام نکرد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *