رفتار مردم ایران دوستانه بود؛ آن پرواز باعث شد از درگیریها جان سالم بهدر ببرم/ بازی کردن برای رئال آرزوی کودکیام بود/ سطح توقع مورینیو بسیار بالاست
منبع : خبرورزشی
آنتونیو آدان سنگربان بازنشسته اسپانیایی در گفتوگو با مارکا از مورینیو، کاسیاس، تجربه حضور در اتلتیکو و خاطراتش از فوتبال ایران و استقلال میگوید.
آنتونیو آدان پس از نزدیک به دو دهه حضور درون دروازه، دستکشهایش را آویخت و به دوران فوتبال حرفهای خود پایان داد.
او در ۹ سالگی به آکادمی رئال مادرید پیوست و در دوران ژوزه مورینیو به تیم بزرگسالان رسید. در آن مقطع، یکی از جنجالیترین اتفاقات دوران حضورش در رئال را تجربه کرد؛ مورینیو او را به کاسیاس ترجیح داد و دروازهبان اصلی تیم کرد، اما تنها یک هفته بعد، آدان در نخستین بازیاش در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو، پس از پنج دقیقه از زمین اخراج شد.
آدان پس از آن به کالیاری و سپس رئال بتیس رفت؛ جایی که بازوبند کاپیتانی را بر بازو بست. بعد از آن نیز پیراهن اتلتیکو مادرید و اسپورتینگ پرتغال را به تن کرد و همراه با تیم پرتغالی دو قهرمانی لیگ را به دست آورد. آخرین مقصد دوران بازیگریاش استقلال بود؛ تیمی که بهدلیل آغاز درگیریها در ایران، مجبور شد در میانه فصل آن را ترک کند.
آدان حالا قصد دارد در زمینه مدیریت ورزشی و مشاوره به فوتبالیستها آموزش ببیند و فعالیت کند.
او در گفتوگوی اختصاصی با مارکا، دوران حرفهای خود را مرور میکند و درباره مورینیو، کاسیاس، رئال مادرید فعلی و تجربه حضورش در اتلتیکو مادرید صحبت میکند.
آنتونیو آدان در حال حاضر در چه شرایطی قرار دارد؟ برای آینده چه برنامههایی داری؟
آخرین تجربه فوتبالیام در ایران بود که بهدلیل درگیریها مجبور شدم به اسپانیا برگردم. تابستان امسال پیشنهادهای مختلفی دریافت کردم و برای تصمیمگیری درباره بهترین گزینه برای همه اعضای خانواده، موضوع را با آنها در میان گذاشتم. فکر میکنم زمان آن رسیده که به دوران فوتبالیام پایان بدهم و فصل جدیدی از زندگی حرفهایام را آغاز کنم؛ فصلی که همچنان به فوتبال مرتبط است، اما از جایگاهی متفاوت.
در دنیای فوتبال، کدام حوزه برای آینده بیشتر جذبت میکند؟ خودت را در قامت مربی، کارشناس رسانهای یا مدیر برنامه بازیکنان میبینی؟
بخش مدیریتی فوتبال برایم جذابیت بسیار بیشتری دارد؛ حوزهای که به نظرم برای خود فوتبالیستها هم اهمیت زیادی دارد. تو سالهای طولانی تجربه زندگی در رختکن، باشگاه و زمین فوتبال را به دست میآوری، اما در عین حال با بخشهای دیگر ساختار یک باشگاه آشنایی چندانی نداری. برنامه من بیشتر معطوف به همین حوزه است. میخواهم طی سال آینده با کسب دانش، تحصیلات و آمادگی لازم، در زمینه مدیریت فعالیت کنم؛ چه در حوزه مدیریت ورزشی و مدیریت فنی باشگاهها و چه در زمینه مدیریت و هدایت مسیر حرفهای فوتبالیستها. قصد دارم تمام تجربهای را که در دوران بازیگری به دست آوردهام، با دانش مدیریتی تکمیل کنم و آن را در اختیار بازیکنانی قرار بدهم که تازه در ابتدای مسیر حرفهای خود هستند یا به باشگاهها در بخش مدیریت ورزشی کمک کنم.
به تجربه حضورت در ایران و خروج نسبتاً غیرمنتظرهات بهدلیل درگیریها اشاره کردی. آن دوران و اتفاقاتی را که رخ داد، چطور تجربه کردی؟
من همیشه میگویم تجربه مثبتی بود. البته وقتی از کشوری مثل ایران به تو پیشنهاد میشود، طبیعتاً با کمی تردید و نگرانی درباره شرایطی که قرار است با آن روبهرو شوی، راهی آنجا میشوی. اما من با کشوری مواجه شدم که مردمش رفتار بسیار دوستانهای با من داشتند و به شکل فوقالعادهای از من استقبال کردند. متأسفانه مجبور شدیم در میانه فصل آنجا را ترک کنیم. همهچیز خیلی سریع اتفاق افتاد. از ماه دسامبر یا ژانویه، با شروع اعتراضات خیابانی، شرایط ناآرامتر شده بود و هر هفته این نگرانی وجود داشت که چه اتفاقی ممکن است رخ بدهد.
اما خروج من از کشور بیشتر به یک اتفاق کاملاً تصادفی شبیه بود. یک روز تعطیل داشتیم. مدت زیادی بود که همسر و پسرم را ندیده بودم و تصمیم گرفتم سوار هواپیما شوم؛ پروازی که در نهایت باعث شد از آن درگیریها جان سالم به در ببرم. من ساعت ۶:۳۰ صبح از ایران خارج شدم. در حالی که بعضی از همتیمیهایم تلاش کردند ساعت ۹ صبح پرواز کنند، اما دیگر نتوانستند از کشور خارج شوند. خوششانس بودم که توانستم بدون دردسر و در آرامش از ایران خارج شوم؛ بدون اینکه مجبور باشم از مسیر زمینی کشور را ترک کنم یا جنگ را از نزدیک و در داخل ایران تجربه کنم.

بیایید مروری بر دوران حرفهایات داشته باشیم. تو نخستین قدمهایت را در آکادمی رئال مادرید برداشتی. کدام اصول و ارزشهایی که آنجا به تو آموختند، بیش از همه در ذهنت ماندگار شدند؟
من در سن بسیار کمی، یعنی ۹ سالگی، به رئال مادرید پیوستم و این فرصت را داشتم که بیش از ۱۵ سال در این باشگاه حضور داشته باشم. رئال مادرید علاوه بر ارزشهایی که ورزش و بهویژه فوتبال به انسان یاد میدهد، اصول و ارزشهای دیگری هم به تو منتقل میکند؛ احترام، رقابتطلبی، بلد بودنِ پیروزی و البته بلد بودنِ شکست خوردن؛ آن هم در معدود دفعاتی که در رئال مادرید شکست اتفاق میافتد!
مجموعه این ارزشها کمک زیادی به من کرد و نهتنها از من یک فوتبالیست ساخت، بلکه در شکلگیری شخصیت انسانیام هم نقش مهمی داشت. در نهایت، همهچیز به سالها نظم و انضباط و تعهد برمیگردد؛ به بعدازظهرهای زیادی که باید با وجود تمام سختیها خودت را به تمرین میرساندی.
من ۴۰ کیلومتر با محل تمرین فاصله داشتم و باید یک ساعت با اتوبوس در راه میبودم. این موضوع فداکاری زیادی از خانوادهام میخواست؛ فداکاریای که در نهایت نتیجه داد، چون توانستم به تیم اصلی رئال مادرید برسم.
تابستان امسال صحبتهای زیادی درباره «لا فابریکا» (آکادمی رئال مادرید) مطرح شد؛ بهویژه با توجه به فروشهای چند ده میلیون یورویی بازیکنان پرورشیافته در این آکادمی. آیا فکر میکنی لا فابریکا بهترین آکادمی فوتبال دنیاست؟ و آیا بهتر نیست رئال مادرید فرصت بیشتری در اختیار بازیکنان جوان خودش قرار دهد، بهجای اینکه از آکادمی صرفاً بهعنوان منبعی برای کسب درآمد اقتصادی استفاده کند؟
لا فابریکا همیشه بهترین آکادمی فوتبال دنیا بوده است؛ نهفقط بهخاطر بازیکنانی که به تیم اصلی رئال مادرید میرسند، بلکه بهخاطر تعداد زیادی از بازیکنان پرورشیافته در این آکادمی که خودشان را به سطح اول فوتبال اسپانیا، یعنی لالیگا، میرسانند.
البته درباره باشگاهی صحبت میکنیم که سطح توقعات و فشار در آن به بالاترین حد ممکن رسیده است. اینکه یک بازیکن جوان بتواند جایگاه ثابتی در ترکیب رئال مادرید به دست بیاورد، بسیار دشوار است؛ چون باید بازیکنی واقعاً متمایز و تأثیرگذار باشد و مسئولیت پیروزی در تکتک مسابقات را بر عهده بگیرد. این کار حتی برای بازیکنان بزرگی که از باشگاههای اروپایی به رئال میآیند هم دشوار است؛ چه برسد به بازیکنی که از آکادمی خود باشگاه بالا آمده است.
بااینحال، فکر میکنم رئال مادرید در حال حاضر مدیریت بهتری در قبال بازیکنان جوان آکادمیاش دارد. آنها را به باشگاههای بزرگ اروپایی قرض میدهد و اگر بازیکنی پس از یکی دو سال بازی در بالاترین سطح فوتبال اروپا همچنان روند پیشرفت خود را حفظ کند، او را به رئال برمیگرداند تا بخشی از تیم اصلی باشد. از طرف دیگر، بعضی از این بازیکنان هم میتوانند برای تکمیل فهرست ۲۵ نفره تیم به کار بیایند.
ورود تو به تیم اصلی رئال مادرید همزمان با دوران حضور ایکر کاسیاس در دروازه این تیم بود؛ دروازهبانی که یکی از اسطورههای باشگاه محسوب میشود. رابطهات با او چطور بود؟ همتیمی بودن با چنین بازیکنی که در عین حال رقیبت هم محسوب میشود، چه تجربهای بود؟
نکته جالب اینجاست که وقتی من در ۹ سالگی به رئال مادرید پیوستم، کاسیاس در آستانه دعوت شدن به آن مسابقه معروف لیگ قهرمانان اروپا بود؛ همان بازیای که در ۱۷ سالگی او را همراه تیم بردند. در تمام سالهایی که در آکادمی حضور داشتم، شاهد رشد او بودم؛ دیدم چطور به تیم اصلی رسید و بهتدریج جایگاهش را تثبیت کرد تا به یکی از بهترین دروازهبانهای دنیا تبدیل شود. بعدها همتیمی شدن با او تجربه فوقالعادهای بود. رابطهمان همیشه خوب بوده و هنوز هم همینطور است. این رابطه همواره بر پایه تحسین و احترام بسیار زیادی بوده که برای او قائلم. اما فوتبال داستان دیگری دارد. در مقطعی، یک مربی تصمیم میگیرد من را درون دروازه قرار دهد و مسئولیت حفاظت از دروازه رئال مادرید را به من بسپارد.
با گذشت زمان متوجه میشوی که شاید از نظر ذهنی برای قرار گرفتن در آن موقعیت و تحمل آن حجم از فشار آمادگی لازم را نداشتم. صحبت از کنار گذاشتن بهترین دروازهبان دنیا و قرار دادن یک جوان در دروازه است که تا آن زمان فقط چند بار فرصت حضور در ترکیب رئال مادرید را پیدا کرده بود. حالا که اینهمه درباره سلامت روان صحبت میشود، خودم اعتراف میکنم که مسئله این نبود که از نظر فنی و فوتبالی آمادگی نداشتم؛ بلکه از نظر ذهنی نتوانستم آن شرایط را بهخوبی مدیریت کنم.

قبل از اینکه به اتفاقات بازی مقابل رئال سوسیداد برسیم، وقتی ترکیب اصلی اعلام شد و نام تو را بهعنوان دروازهبان اصلی دیدند، در رختکن جنجالی به پا شد؟ یا بازیکنان این موضوع را صرفاً یک تصمیم فنی از سوی سرمربی تلقی کردند؟
حالا که به گذشته نگاه میکنم و تجربه بیشتری به دست آوردهام، میتوانم درک کنم که شاید بعضی از بازیکنان با آن تصمیم موافق نبوده باشند؛ چون ما قبل از اینکه فوتبالیست باشیم، انسان هستیم و هرکدام تفکر و دیدگاه خودمان را داریم. اما چیزی که من در آن مقطع از همه دریافت کردم، محبت و حمایت زیادی بود. بازیکنانی که مدت بیشتری در باشگاه حضور داشتند، درک میکردند که من یک جوان ۲۳ ساله هستم و باید به من کمک کنند تا شرایط به بهترین شکل ممکن برای تیم پیش برود. البته میتوانم درک کنم که شاید در درون خودشان، بعضیها بیشتر و بعضیها کمتر با آن تصمیم موافق بوده باشند.
برویم سراغ بازی مقابل رئال سوسیداد. هفته بعد در ورزشگاه برنابئو نخستین بازیات را انجام میدهی، اما تنها پس از پنج دقیقه از زمین اخراج میشوی. کاسیاس وارد زمین میشود و ورزشگاه بهشدت ملتهب میشود؛ حتی هواداران او را تشویق میکنند. اخراج شدنت، که تصور میکنم لحظه بسیار تلخی برایت بود، و آن فضای دوگانه و نوعی دودستگی میان هواداران رئال را چطور تجربه کردی؟
فکر میکنم این موضوع بیشتر یک مسئله بیرون از رختکن بود؛ موضوعی که شما خبرنگاران هم در شکلگیری آن نقش داشتید. در داخل رختکن، چنین مسائلی را کاملاً طبیعی میپذیری؛ یک روز همتیمیات بازی میکند و روز دیگر بازیکن دیگری. طبیعتاً بازیکنی که در ترکیب قرار نمیگیرد، ناراحتتر و ناراضیتر است، چون خودش معتقد است باید بازی کند.
اما آن اتفاق برای من لحظه بسیار سختی بود. بعدها که با دیدی واقعبینانهتر به گذشته نگاه میکنی، به این نتیجه میرسی که همه اتفاقات آنقدرها هم مهم نیستند. در همان لحظه اما احساس میکنی دنیا روی سرت خراب شده است. فرصتی پیدا کردهای تا برای رئال مادرید بازی کنی، اما فقط پنج دقیقه بعد اخراج میشوی! احساس میکنی تمام مسیری که از ۹ سالگی طی کردهای، در یک ثانیه و با یک تصمیم از بین رفته است. خطا پنالتی بود و تمام. ضمن اینکه احتمالاً اگر امروز چنین اتفاقی رخ میداد، دیگر اخراجی در کار نبود و داور فقط پنالتی میگرفت. با گذشت زمان متوجه میشوی که آن اتفاق آنقدرها هم تعیینکننده نبوده است؛ کیفیت خودت را بهعنوان یک دروازهبان داری و در نهایت توانستهای بیش از ۱۵ سال در باشگاههای بسیار مهمی دوران حرفهای داشته باشی. آن اتفاق فقط یک مقطع کوتاه از دوران فوتبالیام بود که همیشه سعی کردهام از آن جنبههای مثبت را بیرون بکشم. از نظر ذهنی آمادگی آن شرایط را نداشتم و بابت آن اتفاق و فرصتی که در اختیارم قرار گرفت، از سرمربیام سپاسگزارم؛ چون با وجود تمام آن اتفاقات، توانستم به رؤیایم برسم.
یادت هست آن زمان مورینیو، کاسیاس یا یکی از همتیمیهایت چیزی به تو گفته باشند؟ یا همهچیز آنقدر سریع اتفاق افتاد و آنقدر زمان گذشته که دیگر چیزی به خاطرت نمیآید؟
آن بازی خیلی سریع گذشت و همهچیز در مدت کوتاهی اتفاق افتاد. اما یادم هست که هفته بعد درباره آن اتفاق با مربی دروازهبانها، سیلوینو، صحبت کردم؛ کسی که رابطه خوبی با او داشتم. آنها حمایتشان را از من نشان دادند، چون بههرحال من یک جوان ۲۳ ساله بودم که تازه داشت حضور در سطح اول فوتبال اسپانیا را تجربه میکرد. همیشه چنین حمایتی را از طرف آنها احساس کردم. با اینکه آن شرایط برای هیچکس آسان نبود، من واقعاً بابت آن فرصتی که در اختیارم قرار گرفت، سپاسگزارم؛ چون از همان دوران کودکی فقط یک آرزو داشتم: بازی کردن برای رئال مادرید.

این فرصت را ژوزه مورینیو در اختیارت قرار داد. مورینیو بهعنوان مربی چه شخصیتی دارد؟ در آن دو بازی نخستت، هم در خارج از خانه و هم در برنابئو، چیزی به تو گفت؟
از همان زمانی که به تیم اصلی رسیدم، جایی که روی کاغذ بعد از کاسیاس و دودک، دروازهبان سوم تیم محسوب میشدم، مورینیو همیشه اعتماد زیادی به من نشان میداد و از من حمایت میکرد. با اینکه دروازهبان سوم بودم، در فهرست بازیکنان دعوتشده برای حضور روی نیمکت، بهصورت چرخشی جای خودم را با دودک عوض میکردم؛ نیمی از فصل او در فهرست بود و نیم دیگر من. همیشه این اعتماد را از طرف او احساس میکردم و حتی در همان دقایق اندکی که فرصت بازی پیدا میکردم، به من نشان میدادند که واقعاً به تواناییهایم اعتماد دارند.
مورینیو مربیای است که سطح توقعات و سختگیریاش فوقالعاده بالاست و ذهنیت پیروزیطلبانهای کمنظیر دارد. او میتواند پیامی را در سطح باشگاه و رختکن منتقل کند که باعث شود همه در یک مسیر حرکت کنند و برای یک هدف بجنگند. فکر میکنم در دوره اول حضورش در رئال مادرید موفق شد به این هدف برسد و حالا هم در دوره دوم مربیگریاش در حال ساختن دوباره چنین فضایی است.
در سال آخر حضور مورینیو، صحبتهای زیادی درباره فضای رختکن مطرح میشد؛ از وجود دستهبندیها و گروههای مختلف گرفته تا این ادعا که مورینیو کنترل رختکن را از دست داده است. بعدها حتی بعضی بازیکنان درباره ماجرای معروف «جاسوس» یا همان فردی که اطلاعات رختکن را به بیرون درز میداد، صحبت کردند؛ موضوعی که مورینیو را بهشدت عصبانی کرده بود. شما از داخل تیم این شرایط را چطور تجربه کردید؟
من فقط میتوانم درباره دورانی صحبت کنم که خودم در آن حضور داشتم. در سالهای ابتدایی، فضای فوقالعادهای در رختکن حاکم بود؛ چون همه احساس میکردند برای رسیدن به یک هدف مشترک تلاش میکنند: قهرمانی و پایان دادن به سلطه بارسلونا. رقابت با آنها یک نبرد دائمی بود. اما واقعیت این است که در دو فصل پایانی، بهخصوص فصل سوم، چنین شرایطی به وجود آمد؛ چون بازیکنان شناخت بیشتری از مربی پیدا کرده بودند. وقتی احساس میکنی دیگر به اندازه گذشته در برنامههای تیم اهمیت نداری، کمکم ذهنت به سمت گزینههای دیگری برای آینده میرود. همین اختلافنظرها و تنشهای کوچک باعث میشود فضای رختکن بهتدریج متشنج و ناسالم شود. از طرف دیگر، تنشها با رسانهها هم بیشتر شده بود و شرایط بهمراتب پرحاشیهتر بود. بااینحال، آنطور که گفته میشد، اختلافات گسترده، دستهبندیهای متعدد یا شکاف عمیقی در تیم وجود نداشت. ما به موفقیت فوقالعادهای رسیدیم. بارسلونا در آن سالها بهشدت از رقبا برتر بود تا اینکه رئال مادریدِ مورینیو از راه رسید و قهرمان لالیگایی شد که در آن ۱۰۰ امتیاز کسب کرد.
پس میتوانم اینطور برداشت کنم که آن درگیریها با رسانهها و افشای اطلاعات محرمانه رختکن، مورینیو را بهشدت عصبانی میکرد؟
تصور میکنم همینطور بود؛ چون او شخصیتی داشت که دوست داشت همهچیز تحت کنترلش باشد و وقتی اتفاقاتی رخ میداد که از کنترلش خارج بود، طبیعتاً ناراحت و عصبانی میشد. اما او در مدیریت چنین شرایطی بسیار توانمند بود. میتوانست در هر نشست خبری حاضر شود، پیام موردنظرش را منتقل کند و کاری کند که تمام فشارها متوجه خودش شود و بازیکنان از آن فشارها آزاد شوند. از این نظر، او مربی فوقالعاده باهوشی است.
بهعنوان یک نظر شخصی، فکر میکنی مورینیو در آخرین دوره حضورش کنترل رختکن را از دست داد؟ یا بازیکنان تا پایان از او حمایت میکردند و فقط بخشی از تیم، همانطور که گفتی، بهدلیل داشتن منافع و دغدغههای متفاوت از او فاصله گرفته بودند؟
فکر نمیکنم کنترل رختکن را از دست داده باشد. چیزی که از بین رفت، آن روحیه و شیوهای بود که در ابتدا با آن زندگی میکردیم؛ بهخصوص آن اتحاد و یکپارچگی که باعث میشد همه در کنار هم و برای یک هدف حرکت کنیم. بیشتر با مجموعهای از اتفاقات مقطعی و حاشیههایی روبهرو بودیم که در فوتبال پیش میآیند؛ نه اینکه بازیکنان بخواهند مقابل مربی قرار بگیرند یا با خودشان بگویند: «چون من بازی نمیکنم، پس با فلان شخص، یعنی مربی، دشمنی میکنم.» این اتفاقات تا حد زیادی بهصورت ناخودآگاه و در جریان فوتبال رخ میدهند. وقتی دو یا سه سال فرصت چندانی برای بازی کردن و ایفای نقش در تیم نداری، طبیعتاً ذهنت بیشتر بیرون از باشگاه و به فکر آینده است تا اینکه کاملاً درگیر شرایط فعلی تیم باشد. همین مسائل کوچک بهتدریج روی اتحاد و انسجام گروه تأثیر میگذارند.

چند سال بعد، مورینیو دوباره به رئال مادرید برگشته است. عملکرد رئال مادرید جدید را چطور ارزیابی میکنی؟ آیا همان مورینیویی را میبینی که در دوران بازیگریات میشناختی؟
بله، او را میشناسم؛ چون همچنان همان جاهطلبی برای پیروزی و کسب جامها را دارد و هنوز هم با همان انگیزه به دنبال ساختن مجموعهای بزرگ در رئال مادرید است. او بهخوبی میداند در چه باشگاهی حضور دارد. رئال مادرید را کاملاً میشناسد، با رئیس باشگاه و ویژگیهای بازیکنانی که در این تیم حضور دارند آشنایی کامل دارد و تلاش میکند قدمبهقدم تیم موردنظرش را بسازد. در داخل زمین نشانههایی میبینم که نشان میدهد این روند در حال نتیجه دادن است. او تقریباً با همان رویکردی برگشته که با آن رئال مادرید را ترک کرده بود. فکر میکنم خودش هم میداند که در سالهای پایانی مربیگریاش نتوانسته به افتخارات دوران نخست حضورش دست پیدا کند. زمانی به رئال مادرید آمد که بهتازگی قهرمان اروپا شده بود، اما حالا دیگر آن جامها در کارنامهاش نیستند. بااینحال، او همچنان همان مورینیوی سابق است؛ مربیای که پیام قدرت، اشتیاق و میل به پیروزی را به تیم منتقل میکند.
از نظر سبک بازی چطور؟ عملکرد رئال مادرید را چگونه میبینی؟ خیلیها معتقدند این تیم به یک هافبک میانی نیاز دارد. صحبت از رودری هم مطرح بود که در نهایت راهی بارسلونا شد. نظرت درباره خریدهای جدید تیم چیست؟
فکر میکنم رئال مادرید روزبهروز بهتر میشود. تیمهای مورینیو هیچوقت به ارائه فوتبال زیبا، آنطور که در اصطلاح رایج میگوییم، معروف نبودهاند. سبک بازی آنها بیشتر بر پایه حملات پرتعداد، ضدحملات سریع، خلق موقعیتهای فراوان و تهاجمی بودن در ضربات نهایی است. رئال مادرید در حال حاضر همین ویژگیها را دارد. این تیم در بیشتر مسابقات موقعیتهای گلزنی بسیار زیادی خلق میکند. البته درست است که گاهی ناکامی در تبدیل این موقعیتها به گل باعث میشود نتایج مسابقات نزدیکتر و اختلاف گل کمتر باشد.اما با توجه به اینکه در ابتدای یک دوره جدید قرار داریم، مربی تازهای هدایت تیم را بر عهده گرفته و در حال بازسازی مجموعه و از بین بردن برخی عادتهای نامناسب فصل گذشته است، فکر میکنم مورینیو بهتدریج در حال رسیدن به اهدافش است.
این روزها صحبتهای زیادی درباره وضعیت رختکن رئال مادرید، فضای نامناسب داخلی و کمبود حرفهایگری بازیکنان مطرح میشود. حتی سال گذشته دو بازیکن با یکدیگر درگیر فیزیکی شدند. آیا در دوران حضور تو هم چنین اختلافاتی در رختکن اتفاق میافتاد؟ چون این اتفاقات گاهی بهعنوان مسائلی عادی در فوتبال مطرح میشوند، اما برای رسانهها و افکار عمومی چندان قابلقبول نیستند. انتقادها درباره کمبود حرفهایگری و درگیریهای داخل رختکن را چطور ارزیابی میکنی؟
اگر اتفاقات امسال را بررسی کنیم، خود سرمربی هم چند روز پیش توضیح داد که ماجرا به آن شدتی نیست که رسانهها مطرح میکنند. مثلاً درباره امباپه صحبتهایی منتشر شد که گویا سوار بر دوچرخه بوده و اتفاقاتی رخ داده است؛ درحالیکه ظاهراً این ماجرا داخل یک هتل اتفاق افتاده بود. فکر میکنم ابعادی که این مسائل در خارج از باشگاه پیدا میکنند، بسیار بزرگتر از چیزی است که واقعاً در زندگی روزمره یک رختکن فوتبالی میگذرد. اتفاقاتی که سال گذشته رخ داد، ممکن است در هر رختکنی پیش بیاید؛ نهفقط در رئال مادرید، بلکه در هر باشگاهی در هر نقطه از دنیا. منظورم همان کلکلها و اختلافات جزئی میان همتیمیهاست. بدترین بخش چنین اتفاقاتی این است که به بیرون از رختکن درز پیدا کنند. فکر میکنم با حضور این سرمربی، چنین مسائلی بهتدریج بهتر مدیریت میشوند و بیشتر داخل مجموعه باقی میمانند. مورینیو همچنین مسئولیت دفاع علنی از بازیکنان را بر عهده میگیرد و همین مسئله از آنها محافظت میکند. او در حال انجام کار بسیار خوبی است، اما نباید فراموش کنیم که رئال مادرید در مرحله بازسازی یک مجموعه بزرگ قرار دارد. این تیم بازیکنان فوقالعادهای در اختیار دارد و گاهی در طول فصل، کسب یک پیروزی در یک مسابقه مهم میتواند تأثیر بسیار زیادی بر شرایط تیم بگذارد.

درباره حرفهایگری بازیکنان هم زیاد صحبت میشود و معمولاً آنها را با نسلهای قبلی مقایسه میکنند؛ مثلاً با کریستیانو رونالدو که همیشه اولین نفر به تمرین میآمد و آخرین نفر از آنجا میرفت. فکر میکنی نسل جدید آنطور که باید، روحیه تلاش، سختکوشی و فداکاری را در وجودش نهادینه نکرده است؟
فکر نمیکنم اینطور باشد. اتفاقاً اگر بازیکنان امروز را با بازیکنان دوران حضور خودم در رئال مادرید مقایسه کنی، احتمالاً میبینی که حالا خیلی بیشتر از گذشته تمرین میکنند. آن زمان به مجموعه ورزشی میرفتیم، همه با هم صبحانه میخوردیم و دو ساعت تمرین میکردیم. اگر بازیکنی هم فیزیوتراپی داشت، شاید کمی بیشتر طول میکشید، اما نهایتاً تا ظهر به خانه برگشته بودیم. امروز بازیکنان خیلی زودتر از زمان تمرین به محل باشگاه میرسند. تقریباً برای هر بازیکن یک فیزیوتراپیست وجود دارد و کادر فنی هم روزبهروز گستردهتر میشود. آنها از هر نظر آمادگی بیشتری دارند و علاوه بر این، بیشترشان خارج از باشگاه هم تمرینهای اختصاصی انجام میدهند. میبینیم که در سالنهای ورزشی خانهشان تمرین میکنند و بعدازظهر دوباره به والدبباس برمیگردند. چنین تعهد و تلاشی در گذشته وجود نداشت.
مسئله اینجاست که داریم همه را با کریستیانو مقایسه میکنیم؛ کسی که صددرصد زندگیاش را وقف تمرین میکند و ۲۴ ساعت شبانهروز به بدنش اهمیت میدهد. اگر معیارمان کریستیانو باشد، همه ما غیرحرفهای به نظر میرسیم! اما واقعیت این نیست. بازیکنان امروز نسبت به گذشته آمادگی بسیار بیشتری دارند و امکانات و شرایط بهتری هم برای رسیدن به این سطح در اختیارشان است.
برای جمعبندی، دو بازیکنی که بیش از همه از سوی هواداران مورد انتقاد قرار گرفتهاند، وینیسیوس و امباپه هستند. نظرت درباره این انتقادها چیست؟ آیا این دو میتوانند در یک تیم کنار هم بازی کنند و بدرخشند؟
بازیکنان بزرگ همیشه میتوانند در کنار هم بازی کنند. البته طبیعی است که گاهی دورههای دشواری را پشت سر بگذارند؛ خود مربی هم به این موضوع اذعان کرده است. شاید وینیسیوس در حال حاضر در بهترین فرم خودش نباشد، اما فکر میکنم دوباره به همان بازیکن تأثیرگذاری تبدیل میشود که از او انتظار داریم و این دو همچنان میتوانند کنار هم بازی کنند. اما درباره امباپه هیچ تردیدی ندارم؛ او بهترین بازیکن دنیاست. کاری که در زمین فوتبال انجام میدهد، تقریباً با عملکرد هیچ بازیکن دیگری قابل مقایسه نیست.
بعد از جدایی از رئال مادرید، در چند تیم دیگر بازی کردی که اتلتیکو هم یکی از آنها بود. انتقال از یک تیم به تیم دیگر در پایتخت را چطور تجربه کردی؟ هواداران اتلتیکو بهخوبی از تو استقبال کردند؟ تصور میکنم این جابهجایی میتوانست دشوار باشد.
واقعیت این است که آن زمان نه در رئال مادرید بازیکن فوقالعاده مهمی بودم و نه قرار بود در اتلتیکو چنین جایگاهی داشته باشم. همه میدانند که در رئال مادرید رشد کردم و از احساس و علاقهام به این باشگاه هم باخبرند. البته شرایط من با حالتی مثل انتقال وینیسیوس به اتلتیکو فرق میکرد؛ این دو اصلاً قابل مقایسه نیستند. همیشه گفتهام با وجود علاقهای که به رئال مادرید دارم، شاید یکی از شادترین دورههای دوران فوتبالم، همان دو سال حضورم در اتلتیکو بود. دلیلش هم فضایی بود که از نظر انسانی در آنجا تجربه کردم: رختکنی فوقالعاده، آدمهای شگفتانگیزی که در اطراف باشگاه کار میکردند و مهمتر از همه، احترامی که همیشه از سوی هواداران اتلتیکو دریافت کردم. توانستم بازی لیگ قهرمانان مقابل منچستریونایتد را از نزدیک تماشا کنم. دیدم که مردم هنوز هم با محبت فراوان به استقبالم میآیند، به من سلام میکنند و احترام میگذارند؛ با اینکه در آن سوی شهر به دنیا آمدهام. به نظرم در فوتبال حرفهای باید چنین مسائلی طبیعیتر باشد؛ اینکه بتوانی برای هرکدام از این دو تیم بازی کنی، بدون اینکه به هیچکدام لطمهای بزنی، به شرط آنکه رفتارت همراه با احترام باشد. من همیشه درباره هواداران هر دو باشگاه با بهترین لحن صحبت کردهام، چون واقعاً چنین احساسی دارم و همیشه از هر دو طرف احترام دیدهام.
و برای پایان مصاحبه؛ گفتی دوست داری در آینده وارد حوزه مدیریت و مدیریت اجرایی فوتبال شوی. خودت را در آینده در رئال مادرید یا اتلتیکو میبینی که در بخشهای مدیریتی این باشگاهها فعالیت کنی؟
این کار خیلی دشوار است. فعلاً وقت آن رسیده که فصل تازهای از زندگیام را شروع کنم و زمان بیشتری را در کنار خانواده، پسرم و همسرم بگذرانم. بعد از آن میخواهم تمام تجربهای را که به دست آوردهام، به شکلی جدی با دانش تخصصی تکمیل کنم. نمیخواهم به یک باشگاه مراجعه کنم یا مدیریت دوران حرفهای یک بازیکن جوان را بر عهده بگیرم و بگویم: «من فوتبالیست بودهام و به همین دلیل همهچیز را میدانم.»
میخواهم از مسیر تحصیلات آکادمیک هم دانش مدیریتی لازم را به دست بیاورم و آن را با تجربهام ترکیب کنم؛ تا واقعاً این فرصت را داشته باشم که در بخش دیگری از دنیای فوتبال فعالیت کنم؛ دنیایی که عاشقش هستم.
ببینید: ویدیو| آنتونیو آدان، گلر سابق استقلال با این کلیپ خداحافظی کرد



دومین روز غیبت سهراب بختیاریزاده در تمرین استقلال + جزئیات
یک اتفاق مهم پیش از جدال آسیایی استقلال
رقیب آسیایی استقلال در اوج
بازگشت بختیاریزاده به تمرینات استقلال؛ جدایی منتفی شد
جنگ رئال، بارسا، لیورپول و بایرن برای شکار ستاره ۱۹ ساله!
واکنش خاص مربی استقلالی به تقابل حساس با پرسپولیس + جزئیات









