طرفداری | برکانت گوکتان روزگاری یکی از بزرگ‌ترین استعدادهای فوتبال آلمان شناخته می‌شد؛ بازیکنی که در ۱۷ سالگی برای بایرن مونیخ به میدان رفت، اما سرانجام پیش از ۲۸سالگی از فوتبال حرفه‌ای آلمان کنار کشید. گزارش گل، مسیر پرپیچ‌وخم او را از تیم‌های پایه بایرن تا مونیخ ۱۸۶۰ و خروج ناگهانی‌اش از فوتبال مرور می‌کند.

تابستان ۲۰۰۶، جام جهانی آلمان را فراگرفته بود و باغ انگلیسی مونیخ از جمعیت پر شده بود. میان گروهی از جوانان که با توپ کهنه‌ای فوتبال بازی می‌کردند، گوکتان هم بود؛ بازیکنی که زمانی فرانتس بکن‌باوئر او را بزرگ‌ترین استعداد فوتبال آلمان خوانده و اولی هوینس گفته بود فروشی نیست. آن روز اما گوکتان ۲۵ سال داشت، باشگاهی نداشت و در تلاش بود آمادگی‌اش را حفظ کند.

او در گفت‌وگویی با مجله «یازده فرونده» از آن روزها گفت:

ما اغلب در باغ انگلیسی با بچه‌های دیگری از فرهنگ‌های مختلف فوتبال بازی می‌کردیم.

استعدادی که در تیم‌های پایه گل می‌بارید

گوکتان فوتبال را در باشگاه کوچک هلیوس مونیخ شروع کرد. بایرن او را در تیم نونهالان کشف کرد و پس از یک تست، وقتی فقط ۸ سال داشت، به خیابان زبنر اشتراسه برد. او خیلی زود در تیم‌های پایه به پدیده‌ای گلزن تبدیل شد و بایرن در ۱۳سالگی برایش قرارداد مقدماتی بست.

گوکتان درباره آمارش در تیم نوجوانان بایرن گفت:

در یک فصل تیم نوجوانان، حدود ۴۰۰ گل زدم. اغلب در یک مسابقه ۱۰ یا ۱۲ گل می‌زدم.

او از همان سن‌وسال کم همه‌چیز را پای فوتبال گذاشت و مدرسه را جدی نگرفت. هلیل آلتینتوپ که بعدها در کایزرسلاترن هم‌تیمی او شد، توانایی فنی گوکتان را این‌طور توصیف کرد:

کاری که با توپ می‌کرد واقعاً باورنکردنی بود. فکر نمی‌کنم بازیکن دیگری دیده باشم که از نظر فنی به این اندازه خوب باشد.

با این حال، استعداد فنی به‌تنهایی برای رسیدن به قله کافی نبود. گوکتان هنوز از نظر شخصیت، منش و نگاه حرفه‌ای به فوتبال پخته نشده بود. اطرافیانش می‌گفتند حتی در ۱۶سالگی گاهی در مهمانی‌های همراه با مصرف الکل شرکت می‌کرد، از چارچوب بیرون می‌زد و رفتار مغرورانه داشت.

هربرت هاربیش، سرپرست داوطلب قدیمی تیم‌های پایه بایرن، درباره اعتمادبه‌نفس زودهنگام او گفت:

از همان سن کم مطمئن بود ستاره است.

هاربیش درباره کافی نبودن این باور هم افزود:

این کافی نیست.

پنالتی‌هایی که قهرمانی را از دسترس بایرن دور کرد

در فینال قهرمانی زیر ۱۹ سال آلمان در ۱۹۹۸، بایرن با حضور گوکتان، اون هارگریوز و دانیل بیروفکا در زمین بروسیا دورتموند ۲-۱ پیش بود. کمی بیش از ۲۰ دقیقه به پایان بازی مانده بود که بایرن صاحب پنالتی شد. گوکتان، با اینکه از بازیکنان جوان‌تر تیم بود و پنالتی‌زن اصلی نبود، توپ را برداشت؛ اما ضربه‌اش را از دست داد.

دورتموند در وقت‌های تلف‌شده گل مساوی را زد و بازی به ضربات پنالتی رفت. هاربیش درباره ضربه بعدی گوکتان گفت:

گوکتان دوباره جلو رفت و باز هم ناکام ماند.

بایرن در ضربات پنالتی شکست خورد و دورتموند قهرمان شد. گوکتان در آن شب به چهره تلخ فینال تبدیل شد. با این حال، ناکامی‌هایش در زمین هنوز نتوانسته بود راه پیشرفتش را کاملاً ببندد. او در ۱۶سالگی زیر نظر جووانی تراپاتونی با تیم اول تمرین می‌کرد و حتی از کنار بازیکنانی مثل لوتار ماتئوس دریبل می‌زد.

گوکتان در ۱۷سالگی نخستین قرارداد حرفه‌ای‌اش را امضا کرد و مدرسه را کنار گذاشت. ۱۷ سال و ۹ ماه داشت که در دیدار مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا مقابل منچستریونایتد در ورزشگاه المپیک مونیخ به میدان رفت. او به‌جای حسن صالح‌حمیدزیچ وارد زمین شد و کمی کمتر از نیم‌ساعت کنار دیوید بکام و پل اسکولز بازی کرد.

گوکتان از حس‌وحالش در آن مسابقه گفت:

در خلسه بودم.

او در نخستین بازی‌اش در لیگ قهرمانان تا آستانه گلزنی رفت و سال‌ها بعد به آن موقعیت برگشت:

آن ضربه پای چپ که کمی از سمت راست دروازه بیرون رفت. گاهی فکر می‌کنم اگر گل می‌شد، شاید همه‌چیز طور دیگری پیش می‌رفت.

آن مسابقه بزرگ‌ترین صحنه‌ای بود که گوکتان با پیراهن بایرن تجربه کرد. او فقط دو بازی رسمی دیگر برای این تیم انجام داد و اوتمار هیتسفلد دیگر روی او حساب نکرد. اوایل ۱۹۹۹، در ۱۸سالگی، به‌صورت قرضی راهی بروسیا مونشن‌گلادباخ شد و شش ماه بعد به بیله‌فلد رفت تا زیر نظر مربی پیشینش، هرمان گرلاند، بازی کند.

گوکتان در مونشن‌گلادباخ فقط ۵ بار به میدان رفت و در بیله‌فلد ۱۶ بازی انجام داد؛ حاصل این دوره‌ها تنها یک گل بود. تابستان ۲۰۰۰ به بایرن برگشت، اما بیشتر برای تیم دوم این باشگاه در رگیونالیگا بازی کرد. او درباره دوران بازگشتش به بایرن، در گفت‌وگو با کیکر، گفت:

ضربه بزرگ در بایرن این بود که به همان اندازه قبل تمرین می‌کردم، اما پیشرفتی در عملکردم نمی‌دیدم.

گوکتان درباره تغییر تدریجی نگاهش به فوتبال هم گفت:

کم‌کم انگیزه‌ام را از دست دادم. پنهانش می‌کردم و دنبال پول رفتم. فوتبال دیگر اولویت اصلی‌ام نبود.

درخشش کوتاه در گالاتاسرای و روزهای سخت بشیکتاش

دوره گوکتان در بایرن در ۲۰۰۱ تمام شد. او در ۲۰سالگی به گالاتاسرای پیوست و از استقبال هنگام امضای قرارداد شگفت‌زده شد. گوکتان درباره آن مراسم، در گفت‌وگو با «یازده فرونده»، گفت:

دیوانه‌کننده بود! هنگام امضای قرارداد ۲۰ دوربین و خبرنگارهای زیادی آنجا بودند. هیچ‌وقت چنین چیزی را تجربه نکرده بودم.

پس از شش ماه زمان برای جاافتادن، شرایطش در زمین بهتر شد. گوکتان در قهرمانی گالاتاسرای در لیگ ترکیه ۵ گل زد و مقابل لیورپول و بارسلونا در لیگ قهرمانان بازی کرد. اما این دوره درخشان دوام نیاورد؛ او در فصل دوم و سوم حضورش در گالاتاسرای به‌ندرت بازی کرد و در ۲۰۰۴ به بشیکتاش رفت. آنجا هم کاملاً از ترکیب کنار گذاشته شد.

گوکتان درباره تأثیر آن دوره بر خودش گفت:

از نظر ذهنی خردم کرد. با خودم می‌گفتم: رفیق، دیگر هیچ‌وقت بازی نمی‌کنی؛ نیمکت‌نشینی. با هر قدم، بیشتر به زمین نزدیک می‌شدم.

مایکل هنکه، دستیار پیشین بایرن، او را به کایزرسلاترن برد؛ اما هنکه خیلی زود اخراج شد و گوکتان زیر نظر جانشینش، ولفگانگ ولف، هم فرصتی پیدا نکرد. او در آوریل ۲۰۰۶ قراردادش را فسخ کرد و به مونیخ برگشت. در آن تابستان، برای حفظ آمادگی تمرین می‌کرد و درباره تلاش‌هایش گفت:

در زمین چمن مصنوعی باشگاه اولم، برادرم را درون دروازه می‌گذاشتم و تمرین می‌کردم. آن دوره همه‌کار کردم: فوتبال بازی کردم، دوچرخه‌سواری کردم، شنا رفتم و دویدم.

بازگشت به اوج با مونیخ ۱۸۶۰ و سقوط دوباره

مونیخ ۱۸۶۰ از بازگشت گوکتان باخبر شد و ابتدا او را به تیم آماتورها برد. اما وقتی مارکو کورتس سرمربی تیم اول شد، این مهاجم دوباره فرصت درخشیدن پیدا کرد و به چهره تیم تبدیل شد. گوکتان درباره کار با کورتس گفت:

برای یک‌بار هم که شده، در مونیخ شانس آوردم مربی‌ای پیدا کنم که به من باور داشت، می‌دانست چطور با من رفتار کند و می‌توانست مدت زیادی با من کار کند.

گوکتان در نخستین فصلش برای تیم اصلی مونیخ ۱۸۶۰، در ۱۳ بازی دسته دوم ۱۰ گل زد. فصل بعد هم با وجود سه ماه دوری به‌دلیل مصدومیت، ۱۰ گل دیگر به ثمر رساند. او در ۲۰۰۷ از بازگشتش گفت:

اشتباهات گذشته‌ام را تکرار نکردم. دوباره موفق شدم، اما این بار پایم را روی زمین نگه داشتم.

گوکتان درباره ناکامی پیشینش در بایرن هم گفت:

آدم آشفته‌ای بودم. مشکل بزرگم این بود که بیش از حد بی‌صبر و تکانشی بودم. موفقیت به سرم زد.

او می‌خواست این بار همه‌چیز را درست انجام دهد و به بوندس‌لیگا برگردد. اما اکتبر ۲۰۰۸، پس از رفتارهای غیرعادی و اطلاعاتی که از فضای شبانه مونیخ به باشگاه رسید، مونیخ ۱۸۶۰ از او آزمایش کوکائین گرفت؛ نتیجه مثبت شد. هم‌زمان، یک آسیب‌دیدگی مرموز از ناحیه پا آزارش می‌داد و صحبت‌هایی هم درباره مشکلات خانوادگی، به‌ویژه با پدرش فخرالدین، مطرح بود.

باشگاه به او پیشنهاد کمک داد و در ابتدا فقط قصد داشت قراردادش را تعلیق کند. گوکتان این پیشنهاد را نپذیرفت، وسایلش را جمع کرد و به تایلند رفت. او پیش از رسیدن به ۲۸سالگی برای همیشه از فوتبال حرفه‌ای آلمان کنار کشید. گوکتان سال‌ها بعد درباره آشکارشدن سوءمصرف کوکائین گفت:

خوشحال بودم که همه‌چیز رو شد، چون دیگر راه فراری برایم نمانده بود.

او درباره تصمیمش در فرودگاه هم گفت:

در فرودگاه دو گزینه داشتم: مکزیک یا تایلند.

گوکتان تایلند را انتخاب کرد، از فوتبال فاصله گرفت و به آموزه‌های بودایی علاقه‌مند شد. کمتر از یک‌سال‌ونیم بعد، با پیوستن به موانگتونگ یونایتد تلاش کرد دوباره به میدان برگردد؛ اما این دوره هم چندان طول نکشید.

آخرین حضور کوتاه در فوتبال آلمان

گوکتان در پایان ۲۰۱۲، در ۳۱سالگی، خواست دوباره جایگاهی در فوتبال آلمان پیدا کند. با این حال، باشگاه‌های کمی خواهانش بودند و او به اس‌وی هایمشتتن در رگیونالیگا بایرن پیوست. تنها حضور رسمی‌اش برای این تیم فقط ۶ دقیقه طول کشید؛ آن هم در شکست ۰-۵ برابر تیم دوم بایرن در اواخر اکتبر ۲۰۱۳.

از آن زمان، نام گوکتان در گزارش هیچ مسابقه دیگری نیامده است. صفحه اینستاگرامش هم چندان فعال نیست، هرچند گاهی تصاویری از خودش، خانواده‌اش و حیواناتش منتشر می‌کند. در میان عکس‌های قدیمی فوتبالش، تصویری از او و اشتفان افنبرگ هم دیده می‌شود.

شاید گوکتان هنوز گاهی در باغ انگلیسی فوتبال بازی کند. تماشاگرانی که برای چند دقیقه می‌ایستند، ممکن است ندانند بازیکنی که دنبال توپ می‌دود زمانی یکی از استعدادهای بزرگ فوتبال آلمان بود. بعد راهشان را می‌گیرند و می‌روند.