طرفداری | کارلوس هنریکه راپوسو، ملقب به کایزر، یکی از عجیب‌ترین چهره‌های تاریخ فوتبال است؛ مردی که نزدیک به ۲۰ سال با امضای قراردادهای حرفه‌ای، از مزایای زندگی یک فوتبالیست سرشناس بهره برد، بی‌آنکه تقریباً هیچ‌گاه در مسابقه‌ای رسمی به میدان برود.
او توانست طی سال‌ها با تعدادی از باشگاه‌های مطرح فوتبال برزیل و حتی تیم‌هایی در خارج از این کشور قرارداد امضا کند، دستمزد بگیرد و از امکانات و امتیازات زندگی حرفه‌ای یک فوتبالیست برخوردار شود؛ آن هم بدون اینکه عملاً فوتبالیست مؤثری در زمین مسابقه باشد.
راپوسو که در سال ۱۹۶۳ در برزیل متولد شد، به‌دلیل شباهت ظاهری به فرانتس بکن باوئر، اسطوره فوتبال آلمان، لقب کایزر را برای خود انتخاب کرد. او برخلاف تصویری که از یک بازیکن حرفه‌ای انتظار می‌رود، نه استعداد فوتبالی قابل‌توجهی داشت و نه علاقه چندانی به حضور در زمین مسابقه. آنچه برایش اهمیت داشت، شهرت، پول، ارتباط با ستاره‌ها و البته سبک زندگی لوکس فوتبالیست‌ها بود.
با این حال، راپوسو به‌خوبی می‌دانست چگونه خود را در فضای حرفه‌ای فوتبال جا بیندازد. او با استفاده از روابط اجتماعی گسترده و دوستی نزدیک با چهره‌هایی همچون رناتو گائوچو، روماریو، ببتو و ریکاردو روچا، راه ورود به باشگاه‌های مختلف را پیدا می‌کرد. در بسیاری از موارد، همین ارتباطات باعث می‌شد هنگام مذاکره برای انتقال یکی از دوستانش، نام او نیز به‌عنوان بازیکن پیشنهادی مطرح شود و قراردادی چندماهه به دست آورد.
از جمله باشگاه‌هایی که راپوسو در مقاطع مختلف با آنها همکاری یا قرارداد امضا کرد، می‌توان به بوتافوگو، فلامینگو، فلومیننزه، واسکو دا گاما و بانگو در برزیل، پوئبلا در مکزیک و آژاکسیو در فرانسه اشاره کرد. حضور در چنین تیم‌هایی، برای فردی که مهارت فوتبالی چندانی نداشت، دستاوردی عجیب به نظر می‌رسید؛ اما راز موفقیت او در یک نکته خلاصه می‌شد: هرگز اجازه نمی‌داد مجبور به بازی کردن شود.
یکی از ترفندهای اصلی کایزر برای فرار از حضور در مسابقات، وانمود کردن به مصدومیت بود. او در تمرینات به‌طور ناگهانی روی زمین می‌افتاد، از درد در ناحیه همسترینگ شکایت می‌کرد و با استفاده از امکانات محدود پزشکی آن دوران، هفته‌ها از حضور در تمرینات و مسابقات معاف می‌شد. در دورانی که تجهیزات تشخیصی پزشکی به گستردگی امروز در دسترس نبود، چنین ترفندی می‌توانست برای مدتی طولانی جواب بدهد.
البته ابتکارهای او به همین روش محدود نمی‌شد. راپوسو گاهی با استفاده از تلفن‌های اسباب‌بازی وانمود می‌کرد که از باشگاه‌های بزرگ اروپایی پیشنهاد دارد تا موقعیت خود را در مذاکرات تقویت کند. یکی از عجیب‌ترین اقداماتش نیز در باشگاه بانگو اتفاق افتاد؛ جایی که بنا بر روایت‌های مطرح‌شده از زندگی او، پیش از ورود به زمین با هواداران درگیر شد تا با دریافت کارت قرمز، عملاً امکان بازی کردن را از خودش بگیرد.
راپوسو بعدها درباره رفتارهایش با لحنی طنزآمیز گفت که باشگاه‌ها سال‌ها بازیکنان را فریب داده‌اند و او نیز تصمیم گرفته به نوعی انتقام آنها را بگیرد. او هیچ‌گاه علاقه‌اش به مهمانی‌ها، زندگی لوکس، معاشرت با ستاره‌های فوتبال و استفاده از امتیازات شهرت را پنهان نکرد؛ موضوعاتی که به‌مراتب بیشتر از فوتبال برایش جذابیت داشتند. داستان غیرمعمول این برزیلی سرانجام به اندازه‌ای مورد توجه قرار گرفت که مستندی با عنوان «کایزر؛ بزرگ‌ترین فوتبالیستی که هرگز فوتبال بازی نکرد» درباره زندگی و ترفندهایش ساخته شد؛ اثری که ابعاد مختلف این ماجرای عجیب را به تصویر می‌کشد.
کارلوس هنریکه راپوسو امروز نیز به‌عنوان یکی از متفاوت‌ترین و جنجالی‌ترین شخصیتهای تاریخ فوتبال شناخته می‌شود. داستان او، فارغ از قضاوت اخلاقی درباره رفتارش، نمونه‌ای کم‌نظیر از نقش روابط عمومی، اعتمادسازی و مهارت‌های اجتماعی در دنیای حرفه‌ای ورزش است؛ مردی که توانست نزدیک به دو دهه در فوتبال حرفه‌ای حضور داشته باشد، بی‌آنکه هنر اصلی‌اش را در زمین چمن به نمایش بگذارد.
