بالا
ورود به حساب کاربری
ثبت نام کنید
ارسال این مطلب برای دوستان

جمع‌بندی روز دوم مسابقات جهانی کشتی فرنگی؛ ۵ فینال و ۲ رده‌بندی، فقط ۴ باخت در ۷ وزن چرا این‌قدر دل ما را سوزاند؟

منبع : خبرورزشی
تعداد نظرات کاربران : 0 نظر
تاریخ انتشار : دوشنبه ۴ آبان ۱۴۰۵ | ۲:۳۰

حسن رنگرز ما را به جایی رسانده که حتی وقتی همه شاگردانش روی سکو می‌روند، باز از او انتقاد داریم که چرا رنگ مدال همه، طلا نبود!

 روز دوم مسابقات جهانی کشتی فرنگی ۲۰۲۶ در آستانه قزاقستان، ادامه‌ای بود بر درخشش جوانان کشورمان. سه قهرمان ما در ۱۳۰ کیلو ۷۲ کیلو و ۹۷ کیلو روی تشک آمدند و مثل چهار کشتی گیر روز اول، دو نفر از آنها به فینال رسیده و یک نفر راهی رده‌بندی برای کسب مدال برنز شد.

 از چهار کشتی گیر روز اول ما نیز یک نفر طلا گرفت، دو نفر نقره و یک نفر برنز تا در روز دوم نیز مثل روز اول، تا پایان نیمه نهایی‌ها کشتی فرنگی ما فقط یک باخت داشته باشد و بعد از پایان توزیع مدال‌ها در چهار وزن اول، باخت‌های ما در ۷ وزن به عدد ۴ رسید.

 توقع از رنگرز، ده طلا و قهرمانی جهان بدون باخت!
 سایر مدعیان عنوان قهرمانی جهان کشتی‌گیران حذف شده داشتند که یعنی از کسب حتی یک امتیاز نیز محرومند. با وجود این کارنامه درخشان و امید به تکرار قهرمانی جهان، حسن رنگرز و کشتی فرنگی با کسب رکوردهای اخیر در مدال، توقع همه ما را چنان بالا برده که هیچ کاری با اسم و رسم حریفان نداریم و زمانی که بچه هایمان در فینال می‌بازند، نیز ناراحت می‌شویم.

غافل از اینکه در این رشته تا همین ۲۰ سال قبل فقط یک برد در مسابقات جهانی، باعث برپایی جشن ملی در سراسر کشور می‌شد! حالا کار ما به جایی رسیده که در ۶۳ کیلو یک بچه شیرازی را به جهانی می‌بریم و در اولین میدان طلا می‌گیرد،   سال بعد یک شیرازی دیگر جانشین او شده و باید طلا بگیرد! با این مقدمه نگاه کنید به کارنامه کشتی فرنگی ایران در روز دوم

۱۳۰ کیلو؛ این فردین، نمی گذارد کار به ۳ دقیقه دوم برسد!
 در تمام این سال‌ها در کنار رشته کشتی، در تخصص‌های دیگر نیز کسانی بودند که اسم کوچک یا فامیل فردین داشتند تا همه را به یاد ابرمرد ورزش و هنر ایران بیندازند. اما سلطان قلب‌ها کجا و این فردین‌های امروزی کجا! حالا جوانی از یک روستا -که حالا تبدیل به اسکو محله در شهرستان آمل شده- می‌آید و بعد بردن قهرمان وقت جهان -یعنی امین میرزازاده تانک بختیاری- در اولین تجربه جهانی خود تمام رقبا را در همان سه دقیقه اول و بدون از دست دادن امتیاز، با امتیاز عالی می‌برد!

 فردین مثل یک سبک وزن فن زد. خلاف سایر سنگین وزن‌ها در همه این سال‌ها، هیچ امتیازی را به خاطر هول دادن حریف و بیرون انداختن از تشک نگرفت. جوری آماده است که بعد از ضربه فنی کردن حریفان، حتی یک قطره عرق روی صورتش ندارد! این فردین روز سوم در سنگین وزن قطعاً تاج گذاری می‌کند، مثل همشهری نامدارش در آزاد! حریف او از مجارستان، سال قبل در فینال با فاصله میلیمتری به میرزازاده ما باخت، اما این فردین نمی‌گذارد کار به سه دقیقه دوم برسد!

۷۲ کیلو؛ دانیال ثابت کرد حق، گرفتنی است
 در وزنی که با وجود تمام رکورد شکنی‌های کشتی فرنگی در این سال‌ها هرگز به مدال طلایش نرسیدیم، جوان اندیمشکی کاری کرد کارستان. دانیال سال قبل دل همه را سوزاند، آنجا که یک سر و گردن از حریفش برتر بود اما اشتباهاتی کرد که فرصت سوء استفاده به حاشیه‌ها را داد و خلاصه‌اش این شد که به جای طلا، برنز در گردن به کشور برگشت.

دانیال سهرابی روز دوم طوفان به پا کرد و  همه را از دم تیغ گذراند. حریف او نیز در فینال، قهرمانی از مجارستان است که بعید به نظر می‌رسد مقابل این دانیال با انگیزه، شانسی داشته باشد. مگر خودش مثل علی، کار دست خود بدهد…

۹۷ کیلو؛ کفه افتخارات به سمت برنز سنگین شد
 در المپیک تاریخی ۲۰۱۲ لندن به همان اندازه که طلای سوریان و نوروزی قابل پیش‌بینی بود، طلای قاسم رضایی در ۹۷ کیلو همه را شگفت زده کرد. المپیک ۲۰۱۶ ریو از این جمع تاریخ ساز فقط او توانست دوباره مدال بگیرد. پس جای تعجبی نداشت که در المپیک ۲۰۲۰ یک جوان ۲۰ ساله از همان شهر آمل، جانشین او شود و با مدال برنز برگردد.

 جوانی که از سال بعد تا همین امروز که کاپیتان تیم ملی فرنگی ماست، شش بار به مسابقات جهان و المپیک رفته و با شش مدال برگشته؛ سه طلا در المپیک و جهان و سه برنز در المپیک و جهان! در جهانی امسال محمد هادی ساروی قهرمان المپیک ما نتوانست نتیجه فینال سال قبل و پیروزی ۳-۱ برابر همین حریف را تکرار و این بار در نیمه نهایی به غول روس باخت تا با کسب چهارمین  مدال برنز در رده‌بندی روز سوم، کفه ترازو در کلکسیون افتخارات او سنگین‌تر از طلاها شود.

 آرتور سرگیسیان -مثل آرتور الکسانیان رقیب تاریخی رضایی و ساروی- امسال تنها رقیب جدی در همه اوزان برای بچه‌های ما بود که با آمادگی خیره کننده تا نیمه نهایی بالا آمد و از همان سر اول که به صورت ساروی زد، معلوم بود برای طلا هر کاری می کند. او فقط برای بردن هادی آمده بود نه برای مدال!

۵۵ کیلو؛ تکرار نتیجه سال قبل، این بار به نفع محمد بنا
 پیام احمدی اولین فینالیست شب دوم جهانی ۲۰۲۶ ما بود که روی تشک آمد. حریف او الدانیز عزیزلی، دارنده ۴ مدال طلای قهرمانی جهان بود، در کنار برنز المپیک که سال قبل در نیمه نهایی به پیام ما ۳-۱ باخته بود و انگیزه بالایی برای انتقام داشت. در کنار تجربه فراوان‌تر، از دانش محمد بنا نیز به عنوان سرمربی استفاده می‌کرد.

 نتیجه این فینال همان ۳-۱ سال قبل بود، با این تفاوت که قهرمان بزرگ آذربایجان ۵ طلایی شد. با ارزش‌تر از مدال طلا رفتار او بعد از سوت پایان مسابقه با قهرمان جوان ایرانی بود که بغضش روی تشک ترکید. عزیزلی به جای گرفتن، جشن به سمت او آمد و بارها تلاش کرد او را از تشک بلند کند، به او دلداری داد و ثابت کرد همه چیز کشتی، نتیجه و مدال نیست.

۶۰ کیلو؛ باختی دردناک‌تر از پارسال
 سال قبل علی احمدی وفا به عنوان یک جوان تازه وارد، برای اولین بار راهی مسابقات جهانی شد. در همان کشتی اول مقابل یک ژاپنی به تساوی ۵-۵ رسید اما به دلیل امتیازات فنی بالاتر و پایانی، دست تاکوگومی  بالا رفت و با شکست این ژاپنی در مراحل بعد، جوان ما حذف شد.

 امسال هر دو کشتی‌گیر تا فینال حریفان خود را بردند، علی آمده بود که انتقام سال قبل را بگیرد و باورش سخت است اما در فینال ۷-۱ از حریف پیش بود و فقط یک خاک برای ضربه فنی لازم داشت اما به شکلی عجیب، سه بار دست چپ خود را به این ژاپنی زبر و زرنگ داد و او بعد از یک فن ۴ امتیازی با کول انداز، جوان ما را ضربه فنی کرد…

 هیچکس در آستانا -حتی میان تماشاگران و خود ژاپنی‌ها- باور نداشت که قهرمان ما این چنین غافلگیر شده و طلا را با نقره عوض کرد. او که می‌توانست به راحتی وسط تشک بایستد و حتی با اخطار و امتیاز به حریف، به راحتی آن دو دقیقه را سپری کند. نقره علی بدجور دل همه را سوزاند.

۸۲ کیلو؛ غلامرضا، ترک بی‌ادب را سر جایش نشاند!
 قهرمان سال قبل جهان در ۲۰ سالگی، به جایی رسید که به هر میدانی او را می‌فرستادند، فقط با طلا برمی‌گشت. آنقدر که کمتر از دو ماه قبل او را در ۸۷ کیلو -برای ارنج و مصلحت تیم- به بازی‌های آسیایی فرستادیم و نه فقط مدال نگرفت، بلکه با شکست آن هم در آسیا:روحیه‌اش خراب شد.

 غلامرضا فرخی برای رسیدن به فینال، تنها قهرمان ما بود که امتیاز فنی از دست داد. تنها کسی که با مساوی، دستش بالا رفت و این تزلزل همراه با نام حریفش در فینال، همه را نگران می‌کرد. بخصوص که دو فینالیست ما قیل او باختند و برای طلا تنها سانس ما بود. یوکسیلیک از ترکیه که هنوز ویدیو حملات وحشیانه‌اش روی تشک کشتی به قهرمان ایرانی، پربازدید است و هیچکس نمی‌داند چطور مادام العمر از کشتی محروم نشد…

 همه ایرانی‌ها دوست داشتند غلامرضا این ترک بی‌ادب را تربیت کند. کشتی‌گیران ترک عادت دارند از فنون خطا و رفتار ناجوانمردانه استفاده کنند اما این آدم دیگر نوبر بود! خوشبختانه و در حالی که کشتی مساوی پیش می‌رفت و همه نگران شده بودیم، فرخی در یک لحظه با فیتو -که فن تخصصی ترک‌هاست- او را از بالا به پل زد و تکلیف طلا را یکسره کرد.

۷۷ کیلو؛ این ازبک، گلادیاتور بود یا کشتی گیر؟
 کمترین حق علی اسکو در اولین میدان جهانی، مدال برنزی بود که به گردنش افتاد. او که اولین کشتی‌گیر ما بود که روز اول روی تشک آمد و همان شب، آخرین شد، شب دوم هم آخرین نماینده ما بود که آمد و در اولین مسابقات جهانی، خود مدال گرفت.

اسکو در نیمه نهایی با دو اخطار داوری کشتی را باخت و همه دوست داشتیم او به کمترین حقش، که مدال برنز بود برسد. اما یک ازبک عجیب و غریب بارها همه را نگران کرد. او که به سر و صورت خودش هم رحم نمی‌کرد و آنقدر کله زد که تمام صورتش پر از خون شد! انگشت‌های علی را می‌گرفت و خلاصه هر کار می‌کرد تا قهرمان ما را عصبی کند. با این وجود اسکو با تجربه کشتی گرفت تا دست خالی برنگردد.

دسته بندی ها : خبرورزشی
برچسب ها : ,

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *