طرفداری | جنارو گتوزو در جشنواره ورزشی ترنتو از بخش‌های مختلف دوران حرفهای خود صحبت کرد؛ از نزدیک بودن به غیبت در جام جهانی ۲۰۰۶ و تجربه قهرمانی با ایتالیا گرفته تا دوران کوتاه و تلخ حضور روی نیمکت آتزوری، همکاری با کلودیو لوتیتو در لاتزیو و شرایط جسمانی دشواری که سال‌هاست با آن زندگی می‌کند.
فوتبال ایتالیا در گزارشی به صحبت‌های گتوزو در Festival dello Sport در ترنتو می‌پردازد؛ رویدادی که به بازیکنان و مربیان اجازه می‌دهد با جزئیات بیشتری درباره مسیر حرفهای خود صحبت کنند. گتوزو که اکنون هدایت لاتزیو را بر عهده دارد، درباره خاطرات مهم دوران بازی، نسل جدید بازیکنان، رابطه‌اش با جان‌پیرو گاسپرینی و بیماری خودایمنی‌اش صحبت کرد.
گتوزو در آستانه از دست دادن جام جهانی ۲۰۰۶
اوج دوران بازی گتوزو بدون تردید حضور در تیم ملی ایتالیا و قهرمانی در جام جهانی ۲۰۰۶ بود؛ با این حال، کمتر کسی می‌داند که او تقریباً جام جهانی آلمان را از دست داده بود و حتی حضورش در فهرست نهایی آتزوری نیز تا روزهای پایانی قطعی نبود. گتوزو در آن مقطع تنها ۱۰ روز پیش از آغاز مسابقات، در جریان دیدار دوستانه ایتالیا مقابل سوئیس دچار پارگی عضله شده بود و طبق برآورد اولیه قرار بود حدود یک ماه و نیم از میادین دور باشد. با این حال، او با تلاش بسیار بالا، خودش را به مسابقات رساند و یکی از اعضای تیمی شد که در نهایت جام جهانی را فتح کرد.
من حتی قرار نبود عضوی از آن تیم باشم، چون ۱۰ روز قبل از آن در بازی دوستانه مقابل سوئیس دچار پارگی عضله شده بودم و قرار بود یک ماه و نیم بیرون باشم. روزی ۱۳ تا ۱۴ ساعت کار کردم تا بهبود پیدا کنم. ما ایتالیا را ترک کردیم و به خاطر رسوایی کالچوپولی برایمان گوجه‌فرنگی پرتاب می‌کردند، اما به تدریج توانستیم به جایی برسیم که در نهایت رسیدیم. معمار آن موفقیت مارچلو لیپی بود که هر کاری انجام داد تا یک گروه متحد بسازد. او اجازه می‌داد همسران و فرزندانمان تا نیمه‌شب در هتل کنارمان باشند. هتل هم یک هتل معمولی بود، نه یک هتل پنج‌ستاره، و یک خانواده اهل کالابریا آن را اداره می‌کردند. به نظرم راز موفقیت همین فضای خانوادگی بود.
تجربه تلخ گتوزو روی نیمکت ایتالیا
وقتی گتوزو در بحبوحه بحران تیم ملی ایتالیا و پس از برکناری لوچانو اسپالتی به عنوان سرمربی آتزوری انتخاب شد، امید این بود که او بتواند بخشی از همان فضای متحدکننده سال ۲۰۰۶ را دوباره ایجاد کند. اما این اتفاق رخ نداد و گتوزو پس از شکست ایتالیا مقابل بوسنی و هرزگوین در پلی‌آف جام جهانی از سمت خود استعفا داد. او اکنون اعتراف کرده که آن تجربه تأثیر عمیقی بر او گذاشت و حتی باعث شد در آن مقطع شب‌ها به سختی بخوابد. با این حال، گتوزو می‌گوید ترجیح می‌دهد به جای ماندن در گذشته، روی کارهایی تمرکز کند که هنوز باید انجام شوند.
آن تجربه من را سوزاند، ضربه بسیار بزرگی بود و واقعاً از آن آسیب دیدم. برای خوابیدن مشکل داشتم و به همین دلیل پیاده‌روی‌های طولانی می‌رفتم تا خودم را خسته کنم. از طرف دیگر، می‌خواستم بلافاصله دوباره شروع کنم. دوست ندارم درباره اتفاقاتی که گذشته صحبت کنم، بلکه می‌خواهم درباره کارهایی صحبت کنم که هنوز باید انجام دهیم.
گتوزو: لوتیتو یک نابغه است
در تابستان امسال، باشگاه لاتزیو گتوزو را به عنوان جانشین مائوریتزیو ساری روی نیمکت خود نشاند و از همان ابتدا این سؤال مطرح شد که این مربی با شخصیتی مانند کلودیو لوتیتو، رئیس پرحاشیه و پرانرژی باشگاه، چگونه همکاری خواهد کرد. گتوزو اما تأکید کرد که برخلاف تصویری که از دوران بازی‌اش در ذهن‌ها شکل گرفته، در دوران مربیگری به ندرت با روسای باشگاه‌ها وارد درگیری شده است. او گفت گفت‌وگو را دوست دارد و انتظار دارد افراد به وعده‌های خود عمل کنند؛ در عین حال، نمی‌خواهد احساس کند کسی قصد سوءاستفاده از او را دارد.
به لطف دوران بازی‌ام، متأسفانه شهرت بدی دارم، اما به عنوان مربی به ندرت با روسای باشگاه‌ها بحث و جدل داشته‌ام. من گفت‌وگو را دوست دارم و طبیعتاً دوست دارم صریح و باز باشم و افراد به حرفی که می‌زنند عمل کنند. دوست ندارم کسی سرم کلاه بگذارد. طبیعتاً اگر چیزی درست پیش نمی‌رود، باید رودررو درباره آن صحبت کنیم. لوتیتو مردی با هوش فوق‌العاده است، یک نابغه است. او چهار یا پنج تلفن همراه دارد…
تمجید گتوزو از گاسپرینی
دربی دلا کاپیتاله می‌تواند دیداری جذاب باشد؛ چراکه رم، لاتزیو و اینتر در صدر جدول سری آ با امتیازی برابر قرار دارند. با این حال، گتوزو از رابطه‌ای غیرمنتظره با جان‌پیرو گاسپرینی، سرمربی رم، پرده برداشت و گفت این مربی ایتالیایی در دشوارترین مقاطع دوران حرفهای او همیشه حمایتش کرده است. گتوزو به زمانی اشاره کرد که خودش در میلان حضور داشت و گاسپرینی هدایت آتالانتا را بر عهده داشت؛ دوره‌ای که سرمربی فعلی رم با او تماس گرفته و از او خواسته بود به کارش ادامه دهد. گتوزو همچنین گاسپرینی را در سطح آریگو ساکی دانست و تأثیر او بر فوتبال ایتالیا را بسیار گسترده توصیف کرد.
گاسپرینی همیشه در سخت‌ترین لحظات کنار من بود. وقتی من در میلان بودم و او هدایت آتالانتا را بر عهده داشت، با من تماس گرفت و گفت ادامه بدهم و تسلیم نشوم و به او گفته بود سبک بازی تیمم را دوست دارد. ما در واقع خیلی شبیه هم هستیم، هر دو شخصیت‌های قدرتمندی داریم، اما او همیشه وقتی به او نیاز داشتم کنارم بود. هیچ‌کس درباره این موضوع صحبت نمی‌کند، اما گاسپرینی از نظر میزان تغییری که در فوتبال ایتالیا ایجاد کرده، در همان دسته آریگو ساکی قرار می‌گیرد. بسیاری از همکاران من تلاش می‌کنند کاری را که او انجام می‌دهد کپی کنند، اما ما در انجام آن با مشکل مواجه می‌شویم.
گتوزو و انتقاد از نگرش بازیکنان جدید
گتوزو همچنین از بازیکنانی مانند نونو تاوارس در ترکیب لاتزیو ابراز نارضایتی کرد و توضیح داد که چرا نگرش و میل به پیشرفت برای او اهمیت بسیار زیادی دارد. سرمربی لاتزیو معتقد است بازیکنانی که استعداد دارند اما برای بهتر شدن تلاش نمی‌کنند، او را به شدت آزار می‌دهند؛ زیرا خودش در دوران بازی معتقد بود استعداد چندانی نداشته و مجبور بوده هر روز برای پیشرفت بیشتر تلاش کند. همین تفاوت نگاه میان نسل‌های مختلف بازیکنان نیز در مقطعی گتوزو را به فکر ترک مربیگری انداخته بود و او می‌گوید مجبور شده برای سازگار شدن با نسل جدید، بخشی از دیدگاه‌هایش را تغییر دهد.
نونو تاوارس قطعاً بهترین عملکردش را ارائه نداده است و در ابتدا هم لحظاتی از تنش وجود داشت. من عموماً از افرادی که استعداد دارند اما برای پیشرفت خودشان هیچ کاری انجام نمی‌دهند، متنفرم. دلیلش این است که من به عنوان بازیکن هیچ استعدادی نداشتم و مجبور بودم هر روز سخت کار کنم تا بهتر شوم. از کسانی که استعداد دارند و آن را کنار می‌گذارند، بیزارم. من قبلاً عصبانی می‌شدم و گاهی می‌خواستم کنار بکشم، چون سختی‌های کار با نسلی کاملاً متفاوت را دست‌کم گرفته بودم و نگرش آنها مرا عصبی می‌کرد. بنابراین مجبور شدم در ایده‌هایم دو یا سه اولویت اصلی را مشخص کنم و در بقیه موارد خودم را با نسل مدرن وفق بدهم. حالا دیگر بابت مسائل پیش‌پاافتاده آن‌قدر عصبانی نمی‌شوم.
بیماری خودایمنی و ۱۵ سال مصرف کورتون
گتوزو در بخش دیگری از صحبت‌هایش به تراژدی شخصی از دست دادن خواهرش و همچنین بیماری خودایمنی‌ای پرداخت که باعث شد دوران بازی او زودتر از حد انتظار به پایان برسد. او توضیح داد که ۱۵ سال است کورتون مصرف می‌کند و با وجود دشواری‌های این بیماری، تلاش کرده آن را بپذیرد و با شرایطش کنار بیاید. گتوزو همچنین اشاره کرد که برخی افراد مبتلا به بیماری مشابه او برای چهار یا پنج ماه در بستر می‌مانند، زیرا توانایی حرکت ندارند. با این حال، او همچنان به مسیر خود ادامه می‌دهد و می‌گوید تا زمانی که توان ادامه دادن داشته باشد، دست از تلاش نخواهد کشید.
من ۱۵ سال است که کورتون مصرف می‌کنم. افرادی هستند که به بیماری من مبتلا هستند و چهار یا پنج ماه در یک دوره در رختخواب می‌مانند، چون نمی‌توانند حرکت کنند. من این بیماری را پذیرفته‌ام، با آن مبارزه می‌کنم، اما این بیماری برایم هزینه دارد، چون مصرف روزانه کورتون آسان نیست. تا زمانی که خدا به من توان ادامه دادن بدهد، ادامه می‌دهم.
