آثار حضور هادیانی در ناگویا که نباید نادیده گرفته شود/ رویایی که جان گرفت؛ تصویری که ساخته شد
منبع : خبرگزاری میزان
بخشی از یادگیری جهان اجتماعی برای یک کودک از طریق آدم‌هایی اتفاق می‌افتد که برای او مهم‌اند.
آنها می‌توانند به او نشان دهند که چه چیز‌هایی ممکن، ارزشمند و یا دست یافتنی به نظر می‌رسد.
کودک می‌بیند که بزرگ‌تر‌ها چه کاری انجام می‌دهند، چه چیزی را تحسین می‌کنند و حتی چه کسی را قهرمان می‌دانند؛ و او نیز در میان همه این یاد گرفتن‌ها، کم کم انسان‌هایی را انتخاب می‌کند تا شبیه آنها باشد.
پسری که در تیم فوتبال مدرسه بازی می‌کند، ممکن است اتاقش پر از عکس‌های رونالدو باشد و خودش را روزی در جایگاه او تصور کند.
اگر عاشق کشتی باشد، دیگر کشتی‌گیران برای او یک قهرمان ورزشی نیستند، بلکه او را به سمت مسیری برای رسیدن به آن نقطه هدایت می‌کنند؛ و یک دختر تکواندو کار وقتی ناهید کیانی را در حال عکس گرفتن با مدال، روی سکو می‌بیند، دارد این امکان را تصور می‌کند که اوهم روزی روی سکو مدال طلایش را می‌بوسد و چشمانش از ذوق برق می‌زند. اما در بعضی رشته‌ها، به سختی می‌توان تصویری یافت و آینده خود را در دل آن پیدا کرد. ژیمناستیک زنان ایران سال‌ها بود که به همین تصویری که در ناگویا ثبت شد، نیاز داشت.
حدود پنجاه سال، دخترانی مستعد، در سالن‌های ژیمناستیک هنگام تمرین دست‌هایشان را محکم بر زمین می‌گذاشتند و هربار که می‌توانستند چند ثانیه بیشتر از زمین جدا شوند، احساس غرور می‌کردند.
اما همیشه جای این تصویر خالی بود، تا آنها نیز بتوانند در راستای همین استعداد و غرور رویا بسازند و برای آن تلاش‌کنند؛ و شاید همین موضوع باعث می‌شد که هر کدام از آنها در قسمتی از مسیر، انتخاب دیگری را برای زندگی‌شان داشته باشند. هنگامه هادیانی هم از کودکی در مشهد، ژیمناستیک تمرین می‌کرد، و به گفته خودش همیشه رویای این را داشت که به یک مسابقه‌ای در خارج از کشور برسد. هنگامه اکنون رویای کودکی‌اش را زندگی‌می‌کند. رویایی که در میان همه انتخاب‌ها، سختی‌ها و حتی ناامیدی‌ها توانسته جای خودش را حفظ کند و او را به این نقطه برساند.
اهمیت حضور او بعد از ۵۰ سال، در بازی‌های آسیایی، فقط در این نیست که یک ژیمناست زن ایرانی به این میدان راه یافته است، بلکه در این است که او توانست جای خالی آن تصویر را پر کند.
حالا یک دختر ژیمناست ایرانی هنگام تمرین‌هایش، می‌تواند به تصویر هنگامه هادیانی فکر کند و آینده واقعی‌تری را برای خودش متصور شود. به تصویر دختری نگاه کند که در همین سالن‌ها تمرین کرده تا بتواند رویایش را زندگی‌کند.
