چه بلایی سر رحیم استرلینگ آمد؟؛ از جانشینی مسی و رونالدو تا خطر زندان

طرفداری| این یادداشت فقط درباره افت یک فوتبالیست نیست؛ داستان بازیکنی است که در مقطعی همه‌چیز برای تبدیل‌شدن به یکی از چهره‌های بزرگ نسل خود داشت و حالا آینده حرفه‌ای‌اش در هاله‌ای از ابهام قرار گرفته است.

از پسربچه استون‌بریج تا کشف لیورپول

استرلینگ در کودکی همراه مادرش در کارهای نظافتی در استون‌بریج کمک می‌کرد و خیلی زود استعداد فوتبالش در آکادمی کوئینز پارک رنجرز دیده شد. او در ۱۷ سالگی به تیم بزرگسالان لیورپول رسید و مارک اندرسون، استعدادیاب لیورپول که باشگاه را برای جذب او متقاعد کرده بود، از همان ابتدا معتقد بود استرلینگ ویژگی‌های لازم برای تبدیل‌شدن به یک بازیکن ملی‌پوش را دارد. استرلینگ در تمرینات تیم اصلی نیز خیلی زود توجه بازیکنان بزرگ‌تر را جلب کرد؛ با وجود جثه ظریفش، قدرت بدنی قابل توجهی داشت و مقابل بازیکنانی مانند مارتین اشکرترل، مامادو ساخو و کولو توره کم نمی‌آورد.

مارک اندرسون درباره نخستین برخوردش با استرلینگ گفته است: «رحیم اعتمادبه‌نفس داشت. با شور و اشتیاق بازی می‌کرد. از همان اولین باری که او را دیدم، فکر کردم ویژگی‌های لازم برای تبدیل‌شدن به یک بازیکن ملی‌پوش را دارد.» استیون جرارد نیز بعدها در کتاب خاطراتش نوشت که استرلینگ از نظر ذهنی بسیار مقاوم‌تر از چیزی بود که برخی تصور می‌کردند و خودش و جیمی کرگر در تمرینات با او آسان نمی‌گرفتند.

قرارداد ۱۰۰ هزار پوندی و تغییر تصویر استرلینگ

نخستین نقطه عطف بزرگ در تصویر عمومی استرلینگ زمانی رقم خورد که او پیشنهاد قرارداد ۱۰۰ هزار پوند در هفته لیورپول را رد کرد. ماجرا به یک جنجال عمومی تبدیل شد و بازیکنی که تا آن زمان یکی از روشن‌ترین استعدادهای انگلیس محسوب می‌شد، ناگهان در بخشی از افکار عمومی به‌عنوان جوانی مغرور و بیش از حد جاه‌طلب دیده شد.

استرلینگ در گفت‌وگویی با بی‌بی‌سی تأکید کرد که «جوان ۲۰ ساله پول‌پرستی» نیست. اما اظهارات ایِدی وارد، مدیر برنامه وقت او، شرایط را پیچیده‌تر کرد؛ وارد به Evening Standard گفت حتی اگر لیورپول نزدیک به ۱ میلیون پوند در هفته پیشنهاد دهد نیز استرلینگ قرارداد جدیدی امضا نخواهد کرد. در همان تابستان، لیورپول او را با مبلغ اولیه ۴۴ میلیون پوند به منچسترسیتی فروخت.

تصویر عمومی استرلینگ بعد از جدایی از لیورپول بیش از پیش تغییر کرد. او که یکی از جوان‌ترین بازیکنان تاریخ تیم ملی انگلیس بود، پس از اینکه به روی هاجسون گفت برای بازی مقابل استونی بیش از حد خسته است نیز مورد انتقاد قرار گرفت. در ۲۰۱۵ تصاویری از او در حالی که ظاهراً از بادکنکی حاوی نیتروس اکساید استفاده می‌کرد منتشر شد و این اتفاق نیز به فهرست حاشیه‌هایش اضافه شد.

توضیح مترجم: نیتروس اکساید (Nitrous Oxide) که به «گاز خنده» معروف است، در پزشکی کاربرد دارد اما مصرف تفریحی آن می‌تواند باعث سرخوشی، سرگیجه، کاهش تمرکز و در موارد شدید بیهوشی و کمبود اکسیژن شود. استفاده از آن برای ورزشکاران به‌دلیل همین اثرات و خطرات احتمالی برای عملکرد و سلامت، به‌ویژه در زمان مسابقه یا تمرین، مجاز نیست و می‌تواند با مقررات ضددوپینگ و قوانین ورزشی مرتبط شود.

یورو ۲۰۱۶؛ از استعداد انگلیس تا «منفورترین بازیکن»

فشارها در تیم ملی انگلیس به شکل جدی‌تری خود را نشان داد. استرلینگ یکی از چهره‌هایی بود که پس از حذف انگلیس برابر ایسلند در مرحله یک‌هشتم نهایی یورو ۲۰۱۶ بیشترین انتقادات را دریافت کرد. حجم توهین‌ها آن‌قدر زیاد بود که او در اینستاگرام خود را با هشتگ TheHatedOne (مورد نفرت قرار گرفته) معرفی کرد. او در آن زمان تنها ۲۱ سال داشت.

در فاصله تنها دو سال، استرلینگ همچنین قربانی یک حمله با انگیزه نژادی در نزدیکی محل تمرین منچسترسیتی شد و در استمفوردبریج نیز از سوی هواداران چلسی مورد توهین نژادپرستانه قرار گرفت. با این حال، همین بازیکن بعدها به یکی از چهره‌های مهم مبارزه با نژادپرستی در فوتبال و جامعه تبدیل شد.

دوران اوج در منچسترسیتی

اگر بخواهیم سقوط امروز استرلینگ را درک کنیم، باید ابتدا بزرگی دوران اوجش را به یاد بیاوریم. در ۲۰۱۹ او همراه منچسترسیتی سه‌گانه داخلی را به دست آورد، در فینال جام حذفی مقابل واتفورد دو گل زد و در فینال جام اتحادیه نیز پنالتی قهرمانی را در ضربات پنالتی به ثمر رساند. همان سال، جایزه بهترین بازیکن سال انجمن نویسندگان فوتبال انگلیس را دریافت کرد.

 یک سال بعد، ژاوی هرناندز درباره رقابت برای جانشینی مسی و رونالدو صحبت کرد و استرلینگ را بازیکنی دانست که در این رقابت پیشتاز است. استرلینگ تحت هدایت پپ گواردیولا به بازیکنی تبدیل شده بود که توانایی‌های خیابانی و استعداد خام خود را در ساختاری بسیار منظم و دقیق به کار می‌گرفت.

تا ۲۰۲۱، او دو بار در جمع ۱۵ نفر برتر رأی‌گیری توپ طلا قرار گرفته بود. در تیم ملی انگلیس نیز نقش مهمی در رسیدن این تیم به فینال یورو ۲۰۲۰ داشت: او دو گل از تنها گل‌های انگلیس در مرحله گروهی را زد، برابر آلمان در مرحله یک‌هشتم نهایی گل نخست را به ثمر رساند و در نیمه‌نهایی مقابل دانمارک نیز پنالتی‌ای را گرفت که در نهایت به گل تعیین‌کننده منجر شد.

چرا چلسی نقطه آغاز سقوط شد؟

استرلینگ در ۲۷ سالگی و در شرایطی که در سال‌های اوج دوران حرفه‌ای خود قرار داشت، از منچسترسیتی به چلسی رفت. توماس توخل او را بازیکنی می‌دانست که باید در اولویت پروژه جدید باشگاه قرار بگیرد و تاد بولی نیز به جذب بازیکنی علاقه‌مند بود که به‌تازگی چهارمین قهرمانی لیگ برتر خود را در پنج سال جشن گرفته بود.

استرلینگ با چلسی قراردادی پنج‌ساله به ارزش ۳۲۵ هزار پوند در هفته امضا کرد. اما تنها هفت هفته بعد، توخل از سمت خود اخراج شد و استرلینگ در ادامه زیر نظر گراهام پاتر، فرانک لمپارد، مائوریسیو پوچتینو و انزو مارسکا کار کرد. تغییر مداوم مربیان و بی‌ثباتی چلسی در تضاد کامل با ساختارهایی بود که استرلینگ پیش‌تر در لیورپول و منچسترسیتی تجربه کرده بود.

آمار او نیز به‌سرعت افت کرد. استرلینگ در فصل 18-2017 برای سیتی ۲۳ گل و ۱۴ پاس گل ثبت کرده بود. فصل بعد این اعداد به ۲۵ گل و ۱۶ پاس گل رسید و در 20-2019 نیز ۳۱ گل و ۱۰ پاس گل به ثبت رساند. اما بعد از حضور در چلسی، روند تولید آماری او به شکل محسوسی کاهش یافت.

جدایی از چلسی؛ یک هفته بسیار تلخ

در تابستان ۲۰۲۴ تصمیم مشترکی در چلسی برای فروش استرلینگ گرفته شد که مسائل شخصی و تناسب او با سیستم تیم نیز در آن نقش داشت. تنها دو روز قبل از شروع فصل ۲۵-۲۰۲۴، مارسکا به استرلینگ اطلاع داد که جایی در برنامه‌هایش ندارد.

او در فهرست بازی مقابل منچسترسیتی قرار نگرفت و در دیدار لیگ کنفرانس اروپا مقابل سروت نیز پدرو نتو پیراهن شماره ۷ او را پوشید. استرلینگ مجبور شد جدا از تیم اصلی تمرین کند. او گاهی برای تمرین دیر می‌رسید، هرچند منابع نزدیک به استرلینگ تأکید کرده‌اند که او در چلسی هیچ سابقه انضباطی ثبت‌شده‌ای نداشته است.

 استرلینگ می‌خواست به خاطر خانواده‌اش در لندن بماند و در نهایت چلسی با انتقال قرضی او به آرسنال موافقت کرد. او در آرسنال تنها یک گل زد؛ آن هم در ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۴ در جام اتحادیه مقابل بولتون، تیمی از لیگ یک. این گل، آخرین گل حرفه‌ای استرلینگ تا زمان انتشار مقاله گاردین بوده است.

پس از بازگشت به چلسی، گزارش‌هایی درباره دور ماندن او از امکانات اصلی تمرینی در کوبهام منتشر شد؛ موضوعی که یک منبع چلسی آن را رد کرده است. استرلینگ پیشنهاد انتقال قرضی از یوونتوس را نپذیرفت، اما در نهایت پس از شش ماه بدون بازی، برای ادامه دوران حرفه‌ای خود مجبور به جدایی شد. چلسی با پرداخت مبلغی کمتر از ارزش قرارداد، ۱۸ ماه باقی‌مانده قرارداد او را خریداری کرد و بیانیه باشگاه درباره جدایی او تنها ۲۳ کلمه داشت.

فاینورد؛ تلاش برای بازگشت که شکست خورد

استرلینگ برای بازسازی دوران حرفه‌ای خود تصمیم گرفت زیر نظر رابین فن‌پرسی در فاینورد بازی کند، اما این انتخاب نیز نتیجه‌ای که انتظار می‌رفت نداشت. هواداران فاینورد در شبکه‌های اجتماعی او را به‌شدت مورد تمسخر قرار دادند و حتی در ورزشگاه نیز واکنش‌های تحقیرآمیزی علیه او شکل گرفت.

 یکی از افرادی که با استرلینگ کار کرده، مسیر حرفه‌ای او را با مایکل اوون مقایسه کرده است؛ دو نابغه نوجوان که سرعت، یکی از مهم‌ترین سلاح‌هایشان بود و با کاهش این ویژگی، دوران حرفه‌ای‌شان نیز افت کرد. اوون آخرین فصل فوتبالش را در استوک سپری کرد و در آن فصل تنها ۸ بازی لیگ برتر را از روی نیمکت آغاز کرد و در نهایت در ۳۳ سالگی بازنشسته شد. استرلینگ در ماه دسامبر ۳۲ ساله خواهد شد. فرد دیگری که با او کار کرده نیز این پرسش را مطرح کرده که آیا قهرمانی‌های فراوان و درآمد بسیار زیاد باعث شده میل و انگیزه‌ای که برای ماندن در بالاترین سطح لازم است، در استرلینگ کمرنگ شود یا نه.

ماجرای رانندگی و نیتروس اکساید

استرلینگ پس از بازگشت از هلند، تنها ۱۱ روز بعد با لامبورگینی خود بیش از یک ساعت در بزرگراه‌ها و در ساعات شلوغی رانندگی کرد، در حالی که از بادکنک‌های حاوی نیتروس اکساید استفاده می‌کرد. استرلینگ هنگام بازداشت در ماه می به مأموران گفت با نیتروس اکساید «مشکل» دارد؛ اعترافی قابل توجه برای فوتبالیستی که همچنان امیدوار است بتواند به فوتبال حرفه‌ای برگردد. او در سپتامبر نیز در دادگاه به رانندگی خطرناک اعتراف به گناه کرد و حالا با احتمال واقعی محکومیت به زندان مواجه است.

توماس توخل، سرمربی فعلی تیم ملی انگلیس، روز جمعه درباره وضعیت استرلینگ گفت: «دیدن اینکه کسی درگیر مشکلات است ناراحت‌کننده است. او پدری متعهد و فردی خانوادگی و آدم خوبی برای بودن در کنارش بود. به نظر می‌رسد دوران دشواری را پشت سر می‌گذارد. مطمئن نیستم چقدر تقصیر خودش است؛ گاهی وارد یک مارپیچ عجیب در زندگی می‌شوید، یک مارپیچ رو به پایین. البته فکر و ذهن ما با اوست. همیشه این باور وجود دارد که او می‌تواند شرایط را تغییر دهد.»

از استرلینگ بزرگ چه باقی مانده است؟

ماه گذشته، استرلینگ در دادگاه و در حالی که لباس مشکی پوشیده بود، در جایگاه متهم ایستاد؛ همان زمانی که لیورپول خود را برای دیدار جام اتحادیه مقابل تاتنهام آماده می‌کرد. او در آن جلسه متوجه شد که در صورت بازگشت دادگاه در نوامبر، احتمال واقعی زندانی‌شدنش وجود دارد.

 اما داستان استرلینگ فقط درباره اشتباهات سال‌های اخیر نیست. مارک اندرسون، همان استعدادیابی که سال‌ها قبل در نوجوانی او را کشف کرده بود، هنوز تصویر دیگری از او در ذهن دارد: «قبل از اینکه رحیم استرلینگ، فوتبالیست ملی‌پوش، بازیکن لیگ برتر و نامی باشد که همه می‌شناختند، فقط یک پسربچه با یک توپ بود که یک نفر باید به او باور می‌کرد.»

حالا سؤال اصلی همین است: آیا هنوز کسی به رحیم استرلینگ باور خواهد داشت؟