طرفداری | پیش از نخستین بازی انگلیس پس از جام جهانی، فضای اطراف توماس توخل چندان آرام نبود. شکست تاکتیکی مقابل آرژانتین در نیمه‌نهایی جام جهانی باعث شده بود دیدار با اسپانیا به آزمونی جدی برای سرمربی آلمانی تبدیل شود و این تصور وجود داشت که یک شکست دیگر می‌تواند فشار افکار عمومی و رسانه‌ها را به سطحی برساند که ادامه کار برای او بسیار دشوار شود.

انگلیس در نهایت در ومبلی ۳ به ۲ به اسپانیای قهرمان جهان باخت؛ آن هم در مسابقه‌ای که در مقاطعی اسپانیا برتری محسوسی داشت و حتی پس از نیم ساعت نخست می‌توانست با اختلاف چهار گل پیش باشد. با این حال، واکنش انگلیس در ادامه مسابقه و نمایش متفاوت این تیم در بخش‌هایی از بازی باعث شد نتیجه نهایی نتواند تمام روایت مسابقه را در اختیار خود بگیرد.

راب دورست، خبرنگار اسکای در تحلیلی از این مسابقه نوشته است که با وجود شکست، منتقدان توخل فعلاً مجبور شده‌اند سکوت کنند؛ زیرا انگلیس در بخش‌هایی از بازی به هویت مورد انتظار خود نزدیک شد، نشانه‌های مثبتی نشان داد و در عین حال بار دیگر مشخص شد که تیم ملی اسپانیا تا چه اندازه از نظر کیفیت در سطح بالایی قرار دارد.

دو صحنه‌ای که مسیر بازی را تغییر داد

به اعتقاد دورست، انتقاد شدید از توخل و بازیکنانش پس از این مسابقه آسان نیست؛ به‌خصوص وقتی حریف تیمی بوده که در سال‌های اخیر بارها برتری خود را ثابت کرده است. دو اتفاق مهم نیز نقش زیادی در تعیین نتیجه داشتند: اشتباه مارک گهی در لبه محوطه جریمه که گل زودهنگام اسپانیا را در دقیقه دوم رقم زد و پنالتی از دست رفته هری کین روی زمین لغزنده. اگر کاپیتان انگلیس آن ضربه را تبدیل به گل می‌کرد، شرایط مسابقه می‌توانست متفاوت باشد.

آمار مسابقه نیز تصویر کاملاً یک‌طرفه‌ای به نفع اسپانیا ارائه نمی‌کند. انگلیس مقابل تیمی که به بازی مالکانه شهرت دارد، ۴۸ درصد مالکیت توپ داشت، تعداد پاس‌های موفق بیشتری در یک‌سوم هجومی ثبت کرد، فقط دو شوت کمتر زد، بیش از دو برابر اسپانیا در محوطه جریمه حریف صاحب توپ شد و تعداد ارسال‌هایش نیز پنج برابر بود. این اعداد برای توخل می‌توانند بخش امیدوارکننده ماجرا باشند.

آمار خوب بود، اما اسپانیا خطرناک‌تر ماند

البته اعداد همه واقعیت بازی را توضیح نمی‌دهند. اسپانیا دو برابر انگلیس موقعیت بزرگ گلزنی ایجاد کرد و همین آمار بهتر نشان می‌دهد چرا بسیاری از تماشاگران در بخش‌هایی از مسابقه احساس می‌کردند قهرمان جهان تیم برتر زمین است. تیم لوئیس دلافوئنته شاید در مناطق خطرناک کمتر از انگلیس صاحب توپ شده باشد، اما هنگام رسیدن به آن مناطق کیفیت بالاتر و قدرت تمام‌کنندگی بیشتری نشان داد.

تفاوت دیگر این بود که اسپانیا اشتباهات فردی پرهزینه‌ای مانند آنچه برای انگلیس اتفاق افتاد مرتکب نشد. تیمی که دو سال و نیم است هیچ مسابقه‌ای را نباخته، در حفظ آرامش و استفاده از لحظات تعیین‌کننده عملکرد بهتری داشت و همین مسئله در نهایت تفاوت میان دو تیم را رقم زد، حتی اگر برخی شاخص‌های آماری به سود انگلیس تمام شده باشند.

نیم ساعتی که فضای ومبلی را تغییر داد

جالب اینکه این شکست حتی می‌تواند تا حدی فضای اطراف تیم ملی انگلیس را بهتر کرده باشد. پس از پایان مسابقه، از میان حدود ۸۸ هزار تماشاگر حاضر در ومبلی صدای هو قابل توجهی شنیده نشد؛ دلیل اصلی نیز نیم‌ساعتی بود که از اواخر نیمه اول تا اوایل نیمه دوم، انگلیس توانست مقابل قهرمان جهان بازی را در اختیار بگیرد و با سرعت، انرژی و میل هجومی بالا حمله کند.

انگلیس در همین مقطع دو گل مقابل تیمی به ثمر رساند که در ۱۲ ماه گذشته فقط به دو تیم گل خورده بود و حتی می‌توانست تعداد گل‌های بیشتری نیز ثبت کند. مسئله اصلی برای توخل حالا این است که چنین سطحی از عملکرد را از یک مقطع ۳۰ دقیقه‌ای به یک نمایش کامل ۹۰ دقیقه‌ای تبدیل کند؛ همان مشکلی که هری کین نیز پس از مسابقه به آن اشاره کرد و گفت انگلیس در جام جهانی هم موفق به ارائه یک بازی کامل در تمام ۹۰ دقیقه نشده بود.

سه بازی بعدی، آزمون واقعی توخل

اهمیت اصلی این شکست حالا به واکنش انگلیس در مسابقات بعدی مربوط می‌شود. تیم توخل طی هشت روز سه بازی دارد؛ دو مسابقه رفت و برگشت مقابل جمهوری چک و یک دیدار خارج از خانه برابر کرواسی. از نگاه اسکای، انگلیس باید توانایی پیروزی در هر سه مسابقه را داشته باشد و اگر چنین اتفاقی رخ دهد، این پنجره ملی با وجود شکست ابتدایی برابر اسپانیا می‌تواند در مجموع مثبت ارزیابی شود.

دو تیم برتر هر گروه در سطح A لیگ ملت‌های اروپا به مرحله یک‌چهارم نهایی صعود می‌کنند؛ بنابراین برای انگلیس از نظر عملی مهم‌تر از قرار گرفتن بالاتر از اسپانیا، جلو زدن از دو تیم دیگر گروه است. با این حال، فشار از بین نرفته و دیدار بعدی دوباره برای توخل اهمیت زیادی خواهد داشت؛ زیرا نشانه‌های مثبت مقابل اسپانیا زمانی ارزش واقعی پیدا می‌کنند که انگلیس بتواند آنها را در مسابقات بعدی به نتیجه تبدیل کند.