والیبال ایران هنوز درگیر همان توقعات بیرحمانه است
منبع : خبرگزاری دانشجو
تیم ملی والیبال ایران در آستانه هفته سوم لیگ ملتها، بیش از آنکه با نتایج ضعیف در جدول (جایگاه چهاردهم با ۹ امتیاز) دستوپنجه نرم کند، با بحران «توقعات غیرمنطقی» روبروست؛ مسیری که اگر با همان عجله و زیادهخواهی سالهای گذشته طی شود، تنها تکرار همان اشتباهات استراتژیکی خواهد بود که سالها والیبال ایران را به عقب راند.
به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، در حالی که تیم ملی والیبال ایران در هفته سوم لیگ ملتها با جایگاه چهاردهم و تنها دو پیروزی، روزهای بحرانی خود را سپری میکند، یک پرسش کلیدی در اذهان هواداران مطرح است: آیا ما محکوم به تکرار تاریخ هستیم؟ نگاهی به تجربه حضور ولادیمیر آلکنو در ایران و مقایسه آن با شرایط فعلی روبرتو پیاتزا، نشان میدهد که والیبال ایران پیش از آنکه با بحران «فنی» دستبهگریبان باشد، درگیر بحران «مدیریت انتظارات» است؛ دامی که یکبار در توکیو برای ما پهن شد و اگر هوشیار نباشیم، دوباره به همان نقطه بازخواهیم گشت.
وقتی ولادیمیر آلکنو پس از المپیک توکیو با صراحت گفت: «با فشار دادن لیمو، رب گوجهفرنگی حاصل نمیشود»، او در واقع کدهای اصلی شکست آن پروژه را افشا کرد. ما در ایران عادت کردهایم که از مربیان بزرگ، «معجزه» بخواهیم، نه «برنامهریزی». آلکنو تیمی را تحویل گرفت که سالها از تغییر و تحول فاصله داشت و انتظار میرفت در عرض چند ماه به جمع ۴ تیم برتر المپیک برسد. امروز، وضع پیاتزا متفاوت نیست. او یک مربی کاربلد است. وقتی تیم ملی در حال گذار از نسل معروف و باتجربهها به جوانانی است که هنوز عنوانی در جهان ندارند، مطالبه نتیجه فوری، نه با عقل سازگار است و نه با منطق حرفهای ورزش. پیاتزا در حال ساختاردهی به تیمی است که سرویسهای پرشی رقبا، دریافت اولاش را به چالش میکشد؛ دقیقاً همان پاشنه آشیلی که در زمان آلکنو هم وجود داشت.
آلکنو در تحلیل شکستهایش به یک اشتباه بنیادین اشاره کرد: «شلوغیِ بیدلیل اردوها». او گفت برای ۱۰ روز ۳۰ بازیکن در اردو داشتیم و در نهایت زمان کافی برای شناخت استعدادها نبود. حالا در لیگ ملتهای ۲۰۲۶، آیا ما مسیر درستی را طی میکنیم؟ تیم ملی ایران در حال حاضر با مشکلات زیرساختی در دریافت اول و خطاهای سرویس روبروست؛ مسائلی که به قول آلکنو، «مشکلات اساسی بودند که در مدت کوتاه حل نمیشدند». ریشه این مشکلات در لیگ داخلی ماست؛ جایی که بازیکنان به دریافت سرویسهای ساده عادت کردهاند و وقتی مقابل لئون یا انگاپت قرار میگیرند، دچار فروپاشی میشوند. اگر پیاتزا برای حل این معضلِ ریشهای زمان میخواهد، «صبر» تنها داروی ماست، نه هیاهو برای برکناری او.
خداحافظی سعید معروف، پایان یک دوران بود و شاید پایان دورانی که هواداران ایرانی، والیبال را با عینکِ «قهرمانی» میدیدند. آلکنو درست میگفت: «سقف آرزوهای هواداران والیبال در ایران فروکش کرده است». این یک فرصت است، نه تهدید. حالا میتوانیم با واقعبینی، به نسل جدیدی از بازیکنان مثل میثم صالحی نگاه کنیم که پتانسیل ستاره شدن دارند، اما نه در یکشب. اگر دوباره بخواهیم با هیجانِ و فشار رسانهای، کادر فنی را زیر سؤال ببریم، تنها کاری که کردهایم این است که دوباره لیمو را فشار دادهایم تا رب گوجه بگیریم!
والیبال ایران بر سر یک دوراهی است. راه اول، تکرارِ سینوسیِ همان اشتباهاتِ سالهای ۹۹ و ۱۴۰۰ است؛ راهی که در آن مربیان بزرگ را میسوزانیم و به جای نتیجه، «توجیه» تحویل میگیریم. راه دوم، پذیرش این واقعیت است که ما در حال بازسازی هستیم. پیاتزا نیازمند حمایت مدیریتی و صبر هواداران است. در دیزی باز است، اما بیایید حیا داشته باشیم و با توقعات سمی، آبروی فنی خودمان را بیش از این در میادین بینالمللی به حراج نگذاریم. این تیم، تشنه موفقیت است، اما موفقیت نه با شتاب، که با ثبات به دست میآید.
اعتراف سرمربی تیم ملی والیبال کوبا به قدرت ایران !! + جزئیات
واکنش جالب سرمربی تیم ملی والیبال ژاپن پس از برتری مقابل ایران
وعده بزرگ روبرتو پیاتزا به هواداران تیم ملی والیبال ایران + جزئیات
واکنش عجیب ستاره والیبال ایران پس از شکست مقابل ژاپن + جزئیات
پیام ویژه ستاره جوان تیم ملی والیبال به مردم ایران + جزئیات
سکوت سرمربی تیم ملی والیبال ایران پس از باخت به آمریکا شکست
