وقتی سرود جادویی آمریکایی‌ها بوی جام گرفت

به گزارش ایلنا، سیاتل؛ «جاده‌های روستایی، مرا به خانه ببر…»

طنین این آهنگ از بلندگوهای ورزشگاه پخش می‌شد و به نظر می‌رسید تک‌تک آدم‌ها در آمریکا دارند هم‌صدا با آن فریاد می‌زنند. این مسابقه در سیاتل برگزار می‌شد؛ شهری که در بافت سنتی آمریکا یک منطقه روستایی به شمار نمی‌رود و واقعیت این بود که هیچ‌کس در آن استادیوم کمترین تمایلی برای بازگشت به خانه نداشت. کمتر از همه، بازیکنان تیم ملی فوتبال مردان آمریکا که بارها دور افتخار زدند و از ثانیه به ثانیه‌ این اتمسفر لذت بردند.

بسیاری از بازیکنان در حالی که صدای آهنگ در استادیوم می‌پیچید، به سمت سکوها اشاره می‌کردند تا با اعضای خانواده خود که در حال همخوانی بودند، چشم در چشم شوند. برخی همدیگر را در آغوش می‌کشیدند و بعضی دیگر اعضای کادر فنی را به نشانه جشن و شادی روی دست بلند می‌کردند. وستون مک‌کنی مثل همیشه جلوتر از بقیه دوید و هدایت این دورهای افتخار را برعهده گرفت؛ آن هم در شرایطی که هزاران هوادار با لباس‌های سرخ، سفید و آبی برای فاتحان این نبرد سرود پیروزی می‌خواندند.

در جام جهانی لحظات معدودی وجود دارد که بازیکنان می‌توانند تمام وجود خود را غرق در چنین اتمسفری کنند. این یکی از همان لحظات بود؛ یک ارتباط منحصربه‌فرد میان بازیکنان، هواداران و کشور، در حالی که به نظر می‌رسید تمام چشم‌ها به ساق پاهای یانکی‌ها دوخته شده است.

این همان وعده شیرین میزبانی در جام جهانی بود؛ صحنه‌هایی که این تیم هفته‌ها و در واقع تمام عمرش رویای آن را در سر می‌پروراند. روز جمعه، پس از کسب دومین پیروزی در جام جهانی، آن‌ها این حس ناب را با ملودی آهنگ «جاده‌های روستایی» تجربه کردند. پیروزی ۲ بر ۰ روز جمعه مقابل استرالیا فقط درباره خواندن و رقصیدن نبود؛ حتی الزماً درباره بردن هم نبود. فراتر از هر چیز، صحنه‌های خلق‌شده در سیاتل حول محور یک کلمه می‌چرخید: «باور»؛ باور به این تیم، به این تابستان، به این ورزش و شاید به این کشور.

این ماجرا درباره حس عمیق یک پیوند بود و برای کسانی که در آن استادیوم حضور داشتند، طعمی کاملاً خاص داشت؛ از آن دست خاطرات و لحظاتی که در ذهن تک‌تک حاضران حک خواهد شد.

مائوریسیو پوچتینو، سرمربی تیم ملی آمریکا در این رابطه گفت: «حتی با وجود اینکه من یک آمریکایی نیستم، بعد از بازی مانیتور احساساتم تکان خورد و رمانتیک شدم. ایجاد پیوند با مردم همان چیزی بود که ما به دنبالش بودیم.»

او در ادامه افزود: «هواداران فوق‌العاده بودند. استقبال گرم، روشی که ما را حمایت کردند و نوع جشن گرفتن این پیروزی، فضا را بسیار احساسی کرد. بازیکنان هم به شدت تحت تاثیر قرار گرفتند. این یک ارتباط بی‌نقص و شگفت‌انگیز میان انرژی روی سکوها و ساق پاهای درون زمین بود.»

تابستان یانکی‌ها تازه شروع شده است؛ آن‌ها با قطعی کردن زودهنگام صعود خود به مرحله حذفی از این بابت مطمئن شدند. آمریکا تنها با انجام دو بازی، دو خاطره ماندگار و همیشگی را در تاریخ فوتبال خود ثبت کرده که دومی شاید حتی خاص‌تر از قبلی باشد.

جنون در خیابان‌های سیاتل؛ کارناوال رنگارنگ هواداران

در ساعت‌های پیش از سوت آغاز و حتی ساعت‌ها پس از سوت پایان بازی، سیاتل یکپارچه غرق در جشن و پایکوبی بود. خیابان‌ها مملو از پیراهن‌های تیم ملی از دوره‌های مختلف شده بود؛ کافی بود سرت را بچرخانی تا یک پیراهن نوستالژیک طرح جین جام جهانی ۹۴ را کنار کیت راه‌راه سرخ و سفید امروزی ببینی. به خاطر پیوندهای کلینت دمپسی با سیاتل، پیراهن‌های او به وفور دیده می‌شد و نام «یدلین» نیز پشت بسیاری از کیت‌های دهه ۲۰۱۰ خودنمایی می‌کرد. پوستر بزرگی هم از پنجره ساختمانی مرتفع مشرف به استادیوم آویزان بود که روی آن عبارت «آمریکا رولدان» به چشم می‌خورد تا به یکی دیگر از قهرمانان بومی این شهر ادای احترام شود.

این‌ها تنها مشتی نمونه خروار بودند؛ روز جمعه هزاران تصویر این‌چنینی در سراسر مرکز شهر سیاتل خلق شد. خانواده‌ها در کنار کانون‌های هواداری گرد هم آمده بودند و پیش از آغاز زودهنگام مسابقه بازار نوشیدنی‌ها داغ بود. هواداران استرالیایی نیز که مشتاقانه می‌خواستند سهمی در این شور و حال داشته باشند، با کانگوروهای بادی و انرژی بالا خودنمایی می‌کردند. آن‌ها حتی دوستان آمریکایی جدید خود را به چالش‌های سنتی استرالیایی دعوت کردند که اسباب شادی و خنده جمعیت اطراف استادیوم را فراهم آورد.

تا شعاع یک مایلی در تمام جهات، خیابان‌ها بسته شده بودند، صدای موسیقی بلند بود و مردم پایکوبی می‌کردند؛ آن‌ها قبل از بازی برای این اتمسفر بزرگ و بعد از بازی برای برد جشن گرفتند. دوربین‌های شبکه فاکس بخشی از این فضا را به تصویر کشیدند، اما هرگز نتوانستند تمام آن را شکار کنند؛ صحبت از سر و صدایی است در استادیومی که خود را به عنوان کعبه آمال فوتبال آمریکا معرفی کرده بود، اما به دلیل چمن مصنوعی سابقش، برای مدتی طولانی از میزبانی بازی‌های تیم ملی محروم مانده بود.

روز جمعه اما این ورزشگاه به مرکز ثقل خاطرات تیم ملی آمریکا بدل شد. همه‌چیز خیلی سریع شتاب گرفت؛ وقتی هلی‌کوپترها بر فراز استادیوم به پرواز درآمدند و هواداران سرود ملی را به پایان رساندند.

فولارین بالوگون در این باره گفت: «وقتی پرواز هلی‌کوپترها را بالای سرت می‌بینی، حس فوق‌العاده خاصی پیدا می‌کنی. همین تصویر آخرین ذره انگیزه‌ای را که نیاز داری به تو تزریق می‌کند تا به زمین بروی و واقعاً منفجر شوی.»

بالوگون و هم‌تیمی‌هایش دلایل زیادی به بقیه دادند تا منفجر شوند. روی هر دو گل آمریکا، لرزش‌های شدیدی در منطقه ثبت شد؛ گل اول که با گل به خودی کامرون برگس مدافع استرالیا به ثمر رسید و گل دوم که با ضربه سر الکس فریمن درون دروازه آرام گرفت. موج صدای استادیوم مدام فراز و فرود داشت، اما آن فرازها ماورایی بودند و فرودها هم دست‌کمی از آن نداشتند. در طول مسابقه یک انرژی پایدار در جریان بود و همه این‌ها در لحظات پس از سوت پایان به اوج خود رسید.

آهنگ «جاده‌های روستایی»؛ سرود رسمی یانکی‌ها در جام جهانی؟

در حال حاضر، تیم ملی آمریکا سرود اختصاصی و منحصربه‌فردی ندارد. نمونه‌های زیادی در کشورهای دیگر وجود دارد؛ در هر تجمع آرژانتینی‌ها قطعاً صدای فریاد زدن آهنگ “Muchachos” را خواهید شنید. فرانسوی‌ها سرود خاص خود را برای یادآوری قهرمانی جام جهانی ۲۰۱۸ دارند. کافی است یک آهنگ از گروه Oasis را برای هواداران انگلیس پخش کنید تا واکنش آن‌ها را ببینید، در حالی که اسکاتلندی‌ها هم در جریان تسخیر مسالمت‌آمیز بوستون، هر آهنگ شاد و پرانرژی را مال خود کرده‌اند.

آیا ممکن است آهنگ «جاده‌های روستایی» به سرود رسمی تیم ملی آمریکا تبدیل شود؟ یا دست‌کم آهنگ محبوب این تابستان باشد؟

آستون تراستی، مدافع آمریکا می‌گوید: «این فقط به معنای افتخار کردن به کشورت است. من فکر می‌کنم این یک آهنگ اصیل آمریکایی است. شنیدن آن در استادیوم و همخوانی همه مردم؟ اگر آمریکایی باشی، احتمالاً این آهنگ را بلدی. همه در حال خواندن و جشن گرفتن این پیروزی هستند و تو در کنار هم‌تیمی‌هایت لبخند می‌زنی و شاد هستی. این تعبیر یک رویاست؛ حسی که واقعاً نمی‌توانم توصیفش کنم.»

آهنگ‌های دیگری هم بودند که هواداران با تمام وجود می‌خواندند؛ آهنگ معروف جان‌بونی جاووی بسیار بلند شنیده شد و آهنگ “Free Bird” هم کماکان یک سرود معروف بعد از گلزنی است. اما برای چند دقیقه، آن اجرای دسته جمعی «جاده‌های روستایی» حس متفاوتی داشت و چندین بازیکن آمریکا هم شخصاً به این موضوع اشاره کردند.

کریس ریچاردز گفت: «این بازیکنان برادران من هستند. فکر می‌کنم همه ما می‌دانیم که بخشی از آمریکایی بودن، بلد بودن این آهنگ است، بنابراین همه ما با هم آن را می‌خواندیم. شنیدن صدای جمعیت واقعاً جذاب بود؛ هواداران تا اینجای تورنمنت یار دوازدهم واقعی ما بوده‌اند. اگر به آن یک درصد انرژی اضافی نیاز داشته باشیم، آن‌ها همیشه پشت ما هستند، پس این شرایط فوق‌العاده بوده است.»

این حس هم در داخل و اطراف سیاتل و هم در فضای مجازی جاری بود که باور به این تیم روز به روز بیشتر می‌شود و بازیکنان آمریکا نیز این موضوع را به وضوح لمس می‌کنند.

زنگ خطر برای مدعیان؛ وقتی زلاتان هم به سیم آخر می‌زند

پوچتینو بارها با این سوال مستقیم مواجه شده که آیا واقعاً باور دارد آمریکا می‌تواند قهرمان جام جهانی شود؟ او هر بار یک پاسخ قاطع داده است: «البته؛ اگر چنین باوری نداشته باشید، اصلاً ایستادن در این جایگاه بی‌فاصله است. اینجا آمریکاست و در این کشور، هیچ‌کس به رتبه دوم قانع نیست.»

در چند هفته گذشته، بازیکنان او نیز همین پیام را تکرار کرده‌اند: اینکه چنین موفقیتی ممکن است. اما آیا واقعاً اینطور است؟ آمریکا در تاریخ مدرن خود هرگز از مرحله یک‌چهارم نهایی فراتر نرفته است. آن‌ها با شکست دادن پاراگوئه و استرالیا – دو تیمی که فرسنگ‌ها با سطح اول فوتبال دنیا فاصله دارند – برای اولین بار در ۹۶ سال گذشته موفق به کسب دو پیروزی متوالی در جام جهانی شدند. هیچ مستند تاریخی وجود ندارد که نشان دهد این تیم آمریکا می‌تواند در نهایت جام را بالای سر ببرد.

اما به نظر می‌رسد این آمارها دیگر اهمیتی ندارند.

روز جمعه، زلاتان ابراهیموویچ، یکی از خاص‌ترین چهره‌های دنیای فوتبال، در استودیوی فاکس اسپورت اعلام کرد که به این تیم آمریکا ایمان دارد و دلایلش را هم برشمرد. این باور هم به مسائل فنی فوتبال مربوط می‌شود و هم به اتمسفر پایان بازی؛ اعتقاد او هم از گل‌ها سرچشمه می‌گیرد و هم از سرودها.

زلاتان گفت: «اگر قبلاً باور نداشتید، دوباره تکرار می‌کنم: شروع به باور کردن کنید. آن‌ها یک کشور را پشت سر خود دارند و وقتی چنین حمایتی همراهت باشد، شکست دادنت بسیار سخت خواهد بود.»

ریچاردز هم دقیقاً چنین احساسی دارد: «هر بازی و هر زمان که پا به میدان می‌گذاریم، هدفمان برد است. فکر نمی‌کنم ادعای مسخره‌ای باشد اگر بگوییم می‌خواهیم قهرمان شویم. مشخصاً بازی‌های زیادی تا آن لحظه باقی مانده و ما پله به پله جلو می‌رویم، اما می‌خواهیم در پایان این تورنمنت، جام را بالای سر ببریم.»

مسیر آینده؛ چالش شیرین پوچتینو

پس از حوادث روز جمعه، گام‌های بعدی برای رسیدن به جام طلایی مشخص شده است. آمریکا رسماً صدرنشینی خود در گروه را قطعی کرده و این یعنی بازی روز پنجشنبه مقابل ترکیه تا حد زیادی تشریفاتی خواهد بود. این موضوع به پوچتینو اجازه می‌دهد تا به ستاره‌های دو اخطاره خود و همچنین کریستین پولیسیک که با مصدومیت دست‌وپنجه نرم می‌کند، استراحت بدهد.

سپس آن‌ها یک سفر کوتاه از اورنج کانتی به منطقه bay area برای حضور در مرحله یک‌شانزدهم نهایی خواهند داشت و از آنجا به بعد، کسی چه می‌داند؟ بازیکنان آمریکایی باور دارند که تابستان طولانی و داغی در پیش خواهند داشت و هواداران هم کم‌کم با آن‌ها هم‌عقیده می‌شوند.

اگر این تابستان طولانی شود و این روندِ رویایی ادامه یابد، قطعاً شاهد لحظاتی مشابه روز جمعه خواهیم بود. وقتی آمریکا پاراگوئه را برد و کشور را به مرز جنون رساند، سوال این بود که آیا این یک حادثه گذرا بوده است؟ اما با از پیش رو برداشتن استرالیا، آن‌ها ثابت کردند که این یک جرقه نبوده است. ضرب‌المثل قدیمی می‌گوید دو بار اتفاق افتادن یک چالش، تصادف است اما بار سوم تبدیل به یک الگو می‌شود. آمریکا چه کار می‌تواند بکند تا این الگو ادامه داشته باشد؟

تراستی در پایان گفت: «در نهایت، تو اینجایی تا برای خودت و تیمت بجنگی، اما هدف بزرگتر این است که نگاه‌ها به فوتبال را در آمریکا تغییر دهی. وقتی این اتمسفر را می‌شنوی و تمام ارتعاشات بازی را لمس می‌کنی، به حقیقت ماجرا پی می‌بری. برای کسانی که عاشق این ورزش هستند و آن‌هایی که با تماشای بازی‌های ما در این جام جهانی به فوتبال علاقه‌مند می‌شوند، معنای واقعی ماجرا همین است.»

چالش بعدی در راه است؛ نقطه عطف بعدی در تابستانی که تا همین جا هم دو قاب ماندگار خلق کرده است. و اگر این اتفاق رخ دهد، اگر گام‌های بیشتری برداشته شود و خاطرات جدیدی شکل بگیرد، از همین حالا می‌توان حدس زد که صدای پس‌زمینه آن چه خواهد بود:

«مرا به خانه ببر، جاده‌های روستایی…»

منبع: گل