بِلا چاو بزرگنمایی است؛ فوتبال ایتالیا آنقدر هم رو به زوال نیست
منبع : طرفداری
شکست همیشه بیشتر از موفقیتهای نسبی سر و صدا میکند؛ اما ایتالیا باتوجه به مشکلات ساختاری و مالیاش، همین حالا هم فراتر از انتظار عمل کرده است.
طرفداری | قهرمان سری آ حتی از مرحله لیگ لیگ قهرمانان اروپا عبور نمیکند. تیمی که در حال حاضر بهترین تیم کشور است و با اختلاف ۱۰ امتیاز صدرنشین جدول محسوب میشود، مقابل بودوگلیمت حذف میشود. پس از حذف برابر تیمهای هلندی و بلژیکی، نوبت به نمایندگان نروژ و ترکیه رسید.
رسانهها با تیتر «فاجعه» به این اتفاقات واکنش نشان دادند. مجریان برنامهها با لحنی جنجالی مدعی شدند بودجه باشگاه بودوگلیمت معادل مجموع دستمزد باشگاههایی چون کاتانیا، سالرنیتانا، ویچنزا و بنونتو در سطح سوم فوتبال ایتالیاست. حجم شرمساری به حدی بود که اضطراب یک کشور دوباره شعلهور شد؛ آن هم درست در آستانه دیدار پلیآف آتزوری مقابل ایرلند شمالی در ماه آینده، زمانی که خطر از دست رفتن یک جام جهانی دیگر، برای سومین دوره پیاپی، سنگینی میکند.
به تعبیر اروپاییها، این وضعیت «مقطعی بد» برای فوتبال ایتالیا محسوب میشود. روز سهشنبه فوتبال ایتالیا«مُرده» اعلام شد، اما چهارشنبه دوباره زنده به نظر رسید. در میان حذف شوکهکننده اینتر مقابل بودوگلیمت و تقلای بینتیجه یوونتوس برابر گالاتاسارای، کامبک آتالانتا در جدال با دورتموند رقم خورد. شکست همیشه سر و صدا میکند؛ بسیار بلندتر از موفقیتهای نسبی. باشگاههای سری آ در پنج سال گذشته به هشت فینال اروپایی رسیدهاند. آنها فصل گذشته حتی سهمیه پاداش لیگ قهرمانان را هم دریافت کرده بودند. تیم ملی نیز چندان دور از افتخار نبوده است؛ آخرین قهرمانی آتزوری به سال ۲۰۲۱ بازمیگردد. تیمهای زیر ۱۷ و زیر ۱۹ سال قهرمان یورو شدهاند و حتی به فینال جام جهانی زیر ۲۰ سال نیز راه یافتهاند.
تصویر از اتلتیک: آمار نمایندگان پنج لیگ معتبر اروپایی در مرحله یکهشتم
اما در عصر فراموشی دیجیتال، اسکرول بیپایان اخبار و اقتصاد «نظرهای فوری»، این دستاوردها بهسادگی کنار زده میشوند و خیلی زود به دست فراموشی سپرده میشوند. حس پیروزی عمر کوتاهی دارد. درست مانند سال ۲۰۲۲، زمانی که قهرمان یورو با شوک حذف از پلیآف جام جهانی مقابل مقدونیه شمالی مواجه شد. شکستها ماندگار هستند؛ از باخت ۵-۰ اینتر برابر پاری سن ژرمن تا حملات ژوزه مورینیو به آنتونی تیلور و نحوه شکست فیورنتینا برابر وستهم.
در سطح فوتبال باشگاهی، ایتالیا در این دهه از بسیاری جهات بر ضعفهای خود در زیرساخت، توان مالی و پرورش استعداد غلبه کرده یا حتی فراتر از آن عمل کرده است. با این حال، برداشت عمومی تغییری نکرده است. اگر سابقه سری آ در دهه پایانی قرن بیستم و آغاز هزاره جدید را نگاه کنیم، زمانی که با اختلاف بهترین لیگ دنیا بودند، کوچکترین ضعف بهعنوان افول بیپایان تلقی خواهد شد.
مگر آنکه نرخ تولد ناگهان جهش کند و نسل طلایی تازهای پدید آید، صندوقهای مالی کشورها به شکلی گسترده وارد فوتبال ایتالیا شوند، محدودیتهای مالی برداشته شود و یک «قوی سیاه» فوتبال انگلیس را زمینگیر کند، آن دوران بازنخواهد گشت. حتی در آن دوران طلایی هم شکستهای غیرمنتظره کم نبودند؛ میلان مقابل روزنبورگ میباخت و اینتر برابر تیمهایی چون مالمو، هلسینگبورگ و گوتبورگ کاری نمیتوانست انجام دهد.
کلیگوییهای ۴۸ ساعت اخیر معیار سنجش عملکرد باشگاههای ایتالیایی را مشخص نمیکند. بهعنوان مثال، ناپولی سرمربیای دارد معمولاً در رقابتهای لیگ داخلی فراتر از انتظار نتیجه میگیرد. با این حال، آنتونیو کونته به دلیل مصدومیتهای مختلف تیمش، روملو لوکاکو و کوین دی بروین را در اختیار نداشت. در اینتر، کریستین کیوو اولین تجربه جدی مربیگریاش را پشت سر میگذارد.
تلاشهای یوونتوس و آتالانتا برای عبور از دوران ماسیمیلیانو الگری و جانپیرو گاسپرینی نیز به نتایج دلخواه نرسید. در مورد بیانکونری، کریستیانو جونتولی، مدیر ورزشی سابق باشگاه، پس از هزینه هنگفت در نقلوانتقالات، ترکیبی کمبازده را فراهم کرد و در نهایت شغلش را از دست داد. اگر بخواهیم وارد جزئیات شویم، باید گفت لحظهها هم اهمیت دارند. سال گذشته، سه تیم سری آ در آستانه صعود مستقیم به مرحله حذفی بودند، اما به شکلی غیرمنتظره از رقابت خارج شدند.
برخی این موارد را تفاوتهای جزئی میبینند و عدهای روی «بهانهتراشی» اصرار دارند. اما حقیقت نه در تیترهاست و نه در ویدئوهای شبکههای اجتماعی، بلکه در جزئیات نهفته است. این وضعیت به بدی دورهای نیست که سری آ تنها دو سهمیه مستقیم لیگ قهرمانان داشت و تیم سوم باید از مرحله مقدماتی عبور میکرد و اغلب هم ناکام میماند، چه برسد به صعود به یکهشتم نهایی. همچنین به تلخی سالهایی نیست که میلان و اینتر بیرون از لیگ قهرمانان بودند و سری آ مجبور بود به یوونتوس و آاس رم تکیه کند.
بازیکنان مستعد فعلی شاید در سطح نسلهای طلایی دهههای ۸۰ و ۹۰ نباشند، اما جانلوئیجی دوناروما، ریکاردو کالافیوری، ساندرو تونالی، فدریکو کیهزا، مایکل کایوده، گولیلمو ویکاریو و دستینی اودوگی در لیگ برتر انگلیس بازی میکنند. در یک سال گذشته چهرههایی چون فرانچسکو پیو اسپوزیتو، مارکو پالسترا، جووانی لئونی، آنتونیو ورگارا، داویده بارتساگی، نیکولو پیسیلی و آنست آهانور ظهور کردهاند. آنها بازیکنان خوبی هستند.
سری آ این پتانسیل را دارد که به «بهترین لیگِ پس از غولها» تبدیل شود. آنها قرار نیست لیگی باشند که قدرت تنها در دو تیم محدود میشود، مانند لالیگا، بوندسلیگا و لیگ فرانسه. اکنون بیش از نیمی از باشگاههای سری آ مالکیت خارجی دارند و در شهر میلان، هر دو باشگاه پس از سالها بیثباتی، بالاخره مدیریت باثبات شکل گرفته است. سرمایهای که فوتبال آلمان به دلیل قانون ۱+۵۰ از جذب آن محروم مانده و اسپانیا نیز تا حدی به سبب ساختارش نتوانسته به آن دست یابد.
میزبانی مشترک یورو ۲۰۳۲ با ترکیه نیز به معنای آغاز دورهای تازه در نوسازی ورزشگاهها خواهد بود. موضوعی که هر کس حتی یک بار ورزشگاه آرتمیو فرانکی فلورانس را دیده باشد، به اهمیت آن پی میبرد. درست است که سری آ دیگر به شکوه دهه ۹۰ نرسیده، اما تصویری که از سقوط و زوال آن ترسیم میشود نیز با واقعیت همخوانی ندارد.
به قلم جیمز هورنکسل برای اتلتیک، با دخالت جزئی در محتوا
کونته ستاره لیورپول را به ایتالیا برمیگرداند
خشم کونته از پنالتی از دست رفته: لوکاکو هیپنوتیزم شد
هرگز فقط برای کسب سهمیه چمپیونزلیگ جایی نمیروم!
غرامت میلیونی تاتنهام برای اخراج آنتونیو کونته
هجوم هواداران اینتر به صفحه کونته: زودتر برگرد!
تمجید جالب کونته از هری کین پس از گلزنی برای تاتنهام
