آشنایی با خوزه مانوئل مورنو، هافبک خوشگذران آرژانتینی؛ از تمرین فوتبال با رقص تانگو تا لقب «فوتبالیست کامل»
یکی از اشتراکهای خوشگذرانی، شبزندهداری و فوتبالیست موفق، خوزه مانوئل مورنوی آرژانتینی است که یکی از بزرگان فوتبال این کشور بود. او یکی از پنج بازیکن برتر ریورپلاته در دهه ۳۰ میلادی به نام «لا ماکینا» بود و به همراه این باشگاه به افتخارات فراوانی رسید. او سابقه بازی در تیمهای دیگری مثل رئال کلوب مکزیک، یونیورسیداد کاتولیکای شیلی، بوکاجونیورز و ایندیپندنته مدلین کلمبیا را دارد و در لیگ برتر چهار کشور، قهرمان شده است. او در سال ۱۹۷۸، دار فانی را وداع گفت.
طرفداری | خوزه مانوئل مورنو (José Manuel Moreno) زاده سوم اوت ۱۹۱۶ در شهر بوینوس آیرس آرژانتین است. او در پستهای مهاجم دوم، هافبک نفوذی و وینگر راست بازی میکرد. پدر خوزه، افسر پلیس بازنشستهای بود که با شرایط مالی ضعیفی، فرزندانش را بزرگ کرد. پدر خوزه، علاقه زیادی به او داشت و شنبهها، همانند یک دوست همسن و سال، با فرزندش به کلوبهای شبانه و یکشنبهها به استادیوم میرفت. رفتن به استادیوم به همراه پدر، خوزه را به فوتبال علاقهمند کرد؛ او از کودکی طرفدار سفت و سخت بوکاجونیورز بود و آرزو داشت تا یک روزی با پیراهن این باشگاه دیده شود. در جوانی، خوزه مشغول به کار در خشکشویی خاصی بود که بیشتر به ملوانان خارجی سرویس میرساند. مورنو برای خریدن کفش فوتبال، پسانداز چندین ماهه خود را خرج کرد و راهی تستهای فنی تیمهای پایه بوکاجونیورز شد. حضور در تستهای باشگاه بوکاجونیورز به عقد قرارداد با این باشگاه منجر نشد زیرا روحیه سرکش مورنو، مورد توجه مربیان این باشگاه قرار نگرفت. مورنو که در دیدار آزمایشی برای بوکا، دو گل زده بود، از این تصمیم برآشفت و قسم خورد تا روزی، آنها را از این تصمیم، پشیمان کند.
پس از شرکت در چند مسابقه بوکس، بینی شکسته، تنها آورده مورنو بود. او در سال ۱۹۳۵، در یکی از اردوهای ریورپلاته حضور یافت و به قصد انتقام از باشگاه محبوب کودکیاش یعنی بوکاجونیورز، آنقدر درخشید تا تیم رقیب، او را به سرعت به تیم اصلی خود اضافه کند. خیلی زود مورنو، بازیکن مهمی در ترکیب تیمش شد و پس از ثبت ۲۰ بازی و شش گل در نخستین فصل، در قواره یک ستاره برای ریورپلاته عمل کرد. او در فصول بعدی خود به آمارهای ۳۴ بازی و ۲۳ گل در فصل ۱۹۳۶، ۳۴ بازی و ۳۳ گل در فصل ۱۹۳۷، ۳۱ بازی و ۲۴ گل در فصل ۱۹۳۸، ۲۶ بازی و ۲۱ گل در فصل ۱۹۳۹، ۳۳ بازی و ۱۶ گل در فصل ۱۹۴۰، ۳۲ بازی و ۱۴ گل در فصل ۱۹۴۱، ۳۲ بازی و ۱۱ گل در فصل ۱۹۴۲، ۲۳ بازی و هفت گل در فصل ۱۹۴۳ و شش بازی و چهار گل در فصل ۱۹۴۴ رسید. مورنو یکی از اعضای پنجنفره معروف ریورپلاته بود که به «لا ماکینا» معروف شد، نقشی بسیار مهم داشت و با قدرت پابهتوپ خود، از همان خطوط عقب، توپ را به محوطه جریمه حریف میرساند و ریتم بازی تیم را تنظیم میکرد. زندگی شبانه مورنو و حضورش در کلوبهای مختلف شهر، او را به بازیکنی نامحبوب برای مربیان و محبوب برای عامه مردم تبدیل میکرد. مورنو، روحیه سرکشی داشت و نمیتوانست تا از زندگی شبانه خود دوری گزیند؛ او هر شب در کلوبها، بیشتر از آن که به فکر تمرین فردایش باشد، مشغول رقص تانگو و نوشیدن الکل بود.
شیکپوشها (اشاره به مربیان فوتبال) از تانگو و ریتم موسیقی چه میدانند؟ همیشه به زندگی شبانه من انتقاد میشود اما میدانید رقص تانگو برای فوتبالیستها چه فوایدی دارد؟ یادگیری ریتم برای هماهنگی حرکات، تنظیم موقعیت بدن و تمرین کمر و شکم، چیزهایی هستند که من در زندگی شبانه آموختم و در فوتبال به نمایش گذاشتم. یک بار تصمیم گرفتم تا خودم را کنترل کنم و در ادامه، شبها زود خوابیدم، تنها نوشیدنیام، شیر بود و استراحت بیشتری کردم اما نتیجه آن، حال بدم در بازی برابر ایندیپندنته بود. من به سبک زندگی سالم عادت نداشتم و به شدت بد بازی کردم.
ادامه اختلاف مورنو با کادر فنی ریورپلاته به دلیل سبک بازی «فردگرایانه»، باعث شد تا این بازیکن در سال ۱۹۴۴ راهی فوتبال مکزیک و باشگاه رئال فوتبال اسپانای این کشور شود. او در باشگاه مکزیکی با خوشگذرانی دیگر به نام لوئیس هویوس که فوتبالیست قابلی در این کشور بود، صمیمی شد تا بساط مهمانیهای شبانهاش در کشور غریبه نیز به خطر نیفتد. مورنو در مکزیک به لقب «El Charro» به معنی «گاوچران» رسید زیرا همانند گاوچرانهای مکزیکی، شجاعت و جسارت داشت و در زمین میدرخشید. حاصل دو فصل همکاری مورنو با رئال فوتبال، ۲۱ بازی و ۱۰ گل در فصل ۴۵-۱۹۴۴ و ۲۰ بازی و چهار گل در فصل ۴۶-۱۹۴۵ بود. او در مکزیک به عنوان قهرمانی لیگ رسید تا همچنان تضمینی برای قهرمانی در لیگ فوتبال یک کشور باشد. این بازیکن در سال ۱۹۴۶، هوای وطن کرد و به ریورپلاته بازگشت تا دوباره در میانه میدان این باشگاه، پادشاهی کند. در بازگشت به ریورپلاته، این بازیکن با آلفردو دی استفانو همبازی شد و او را تحت تأثیر قرار داد. دی استفانو اعتقاد داشت که فوتبال، برای مورنو ساخته شده است. مورنو در بازگشت به ریورپلاته، آمارهای ۱۴ بازی و هشت گل در فصل ۱۹۴۶، ۳۱ بازی و ۱۰ گل در فصل ۱۹۴۷ و ۲۴ بازی و شش گل در فصل ۱۹۴۸ را به ثبت رساند. افتخارات مورنو در دو مقطع همکاریاش با ریورپلاته، شش قهرمانی لیگ برتر آرژانتین، چهار قهرمانی کوپا آلدائو، سه قهرمانی کوپا ایبارگورن، یک قهرمانی کوپا آدریان سی اسکوبار و یک نایب قهرمانی مسابقات قهرمانی آمریکای جنوبی بود.
در میان اعتصاب بزرگ فوتبالیستهای آرژانتینی در سال ۱۹۴۸، این بازیکن با ۴۵۰ هزار پزو راهی یونیورسیداد کاتولیکای شیلی شد. او در ۲۲ بازی برای این باشگاه شیلیایی، هشت گل زد و قهرمانی در این کشور را نیز تجربه کرد. در سال ۱۹۵۰، اتفاق غیرقابل پیشبینی رخ داد و مورنو، پیشنهاد خوبی را از باشگاه محبوب دوران جوانی خود یعنی بوکاجونیورز دریافت کرد. مورنو که هرگز عشق خود به بوکاجونیورز را انکار نکرده بود، پس از فروکش کردن عطش انتقام، پیراهن تیم محبوبش را پوشید و در ۲۳ بازی برای آنها، هفت گل زد. بازگشت به یونیورسیداد کاتولیکای شیلی با آمار ۱۲ بازی و دو گل، انتقال به دفنسور اروگوئه و ثبت آمار ۱۴ بازی و سه گل و حضور در فروی آرژانتین با آمار ۱۵ بازی و یک گل، تجربیات بعدی این بازیکن در فوتبالش بود. پس از این تجربیات، مورنو راهی کلمبیا و باشگاه ایندیپندنته مدلین شد تا آمارهای ۱۲ بازی و سه گل در فصل ۱۹۵۴، ۱۵ بازی و سه گل در فصل ۱۹۵۵ و ۱۵ بازی و شش گل در فصل ۱۹۵۶ را به ثبت برساند. او در سال ۱۹۵۶، از دنیای فوتبال خداحافظی کرد و مدتی بعد، سرمربی آخرین باشگاهش یعنی ایندیپندنته مدلین شد. در یکی از مسابقات باشگاه کلمبیایی برابر بوکاجونیورز، شاگردان مورنو، آنقدر ضعیف کار کردند تا واکنش مربیشان، بازگشت به فوتبال با نظر خودش باشد. مورنو، لباسهای ورزشی را پوشید و به زمین بازی آمد؛ او دو گل زد و سپس در سه بازی دیگر برای تیمش به میدان رفت. از سال ۱۹۶۱ به بعد، دیگر مورنو در زمین چمن دیده نشد.
نخستین بازی ملی این بازیکن برای تیم ملی آرژانتین، دیدار این کشور برابر برزیل در سال ۱۹۳۹ بود که با بریس این بازیکن همراه شد. پس از بریس برابر پرو و گلزنی برابر اکوادور در چهار بازی کوپا آمریکای ۱۹۴۱، این بازیکن یکی از بازیکنان ثابت آرژانتین در کوپا آمریکای ۱۹۴۲ بود. او در این تورنمنت، پنج گل برابر اکوادور و دو گل برابر پرو زد تا در شش مسابقه خود، عملکرد قابل قبولی را داشته باشد. او در کوپا آمریکای ۱۹۴۷ نیز حضور داشت و دروازه پاراگوئه، پرو و اکوادور را باز کرد. مورنو سابقه دو قهرمانی در کوپا آمریکا را دارد. دیدار برابر اروگوئه در کوپا آمریکای ۱۹۴۷، آخرین بازی ملی این بازیکن بود. او رده ملی را با ۳۴ بازی و ۱۵ گل به پایان رساند. او یکی از بازیکنانی بود که توسط اهالی فوتبال آرژانتین به «بازیکن کامل» ملقب بود زیرا از میانه میدان، پس از دریافت توپ، آنقدر با توپ پیشروی میکرد تا گل یا پاس گل، حاصل کارش شود. او در تاریخ ۲۶ اوت ۱۹۷۸، در سن ۶۲ سالگی به دلیل نارسایی قلبی، دار فانی را وداع گفت.
از سری خاطرات فوتبالی روز
- اوبدولیو وارلا، رهبر قهرمانهای جام جهانی ۱۹۵۰؛ از عدالت در پنارول تا پشیمانی از قهرمانی
- ژوئل بتس؛ شاعری درون دروازه فرانسه، از مهار پنالتی زیکو تا درخشش در پاری سن ژرمن
- دنیل برتونی؛ تک تیرانداز آرژانتینی فیورنتینا و ناپولی و گلزن فینال جام جهانی ۱۹۷۸
- آرشیو مطالب مرتبط
مقصد جدید ستاره تیم ملی فوتبال آرژانتین مشخص شد
رقابت یونایتد و لیورپول بر سر مدافع جوان آرژانتینی
ضد حال پدیده آرژانتینی به نقشه منچسترسیتی
آیندهنگری آرژانتینی: سود بزرگ ریورپلاته از انتقال انزو
عجیب اما واقعی ؛ ریورپلاته قهرمانی بوکاجونیورز را رقم زد!
