طرفداری | آئورلیو آندره‌آتزولی در گفت‌وگو با اسکای کالچو آنپلاگد، درباره بازگشتش به فیورنتینا، پرورش بازیکنان جوان و شرایط فوتبال ایتالیا صحبت کرد. سرمربی تیم جوانان فیورنتینا از تابستان گذشته این تیم را هدایت می‌کند؛ تیمی که قهرمان وقت ایتالیاست. آندره‌آتزولی پیش‌تر دستیار فنی لوچانو اسپالتی در رم بود و هدایت رم، امپولی، جنوا و ترنانا را هم برعهده داشت. به گزارش جانلوکا دی مارتزیو، او در این گفت‌وگو از موضوعات مختلفی گفت.

آندره‌آتزولی درباره دیدار با پاراتیچی و رابطه‌ای که می‌خواهد با بازیکنانش بسازد، گفت:

پاراتیچی از من دعوت کرد که این دیدار را داشته باشیم. باید بگویم در پایان جلسه، اگر جای او بودم، درباره نقشی که می‌خواست به من بسپارد به همان جمع‌بندی می‌رسیدم. دوست دارم بازیکنانم در پایان همکاری، مرا در آغوش بگیرند و خوشحال باشند که با من آشنا شده‌اند؛ انگار دوستشان بوده‌ام.

او درباره مجموعه تمرینی فیورنتینا و برداشتی که بازیکنان جوان ممکن است از آن داشته باشند، گفت:

این محیط فوق‌العاده است. اگر کسی آن را نبیند، نمی‌شود با کلمات توصیفش کرد. وارد شدن به اینجا تماشایی است، اما برای بازیکنان جوان خطر هم دارد؛ چون فکر می‌کنند به مقصد رسیده‌اند. درحالی‌که این فقط شروع مسیری در محیطی ایده‌آل است و نباید حواسشان را از آینده دشواری که رسیدن به آن تلاش زیادی می‌خواهد، پرت کند.

آندره‌آتزولی درباره اثری که این مجموعه می‌تواند بر تیم‌های رقیب بگذارد، گفت:

فکر می‌کنم این موضوع برای تیم‌هایی که در لیگ با ما روبه‌رو می‌شوند، نکته‌ای منفی است. وقتی وارد این محیط می‌شوند، تجربه‌ای است که دوست دارند با خودشان ببرند. مثل وقتی که من برای نخستین بار به ورزشگاه مه‌آتزا رفتم؛ بازی در چنین فضایی توجه ویژه‌ای ایجاد می‌کند و این توجه بعداً روی نتیجه اثر می‌گذارد.

او درباره تغییرات جهان و دشواری‌هایی که بازیکنان جوان با آن روبه‌رو هستند، گفت:

دنیا عوض شده و باید این را پذیرفت، اما آدم‌ها عوض نشده‌اند. خطرها بیشتر شده و همه می‌دانیم منظورمان چیست. حالا خبرها با سرعتی اغراق‌آمیز پخش می‌شوند و اغلب آدم را از مسیر خارج می‌کنند.

آندره‌آتزولی درباره نقش مربی و رابطه‌اش با بازیکنانش گفت:

بااین‌حال، آدم‌ها همان آدم‌های قبلی‌اند. اگر در دسترسشان باشی و نشان بدهی که برای آنها اینجایی، ارتباط گرفتن آسان‌تر می‌شود. دنبال کردن راهنمایی‌ها و ساختن رابطه هم راحت‌تر خواهد بود. در گروه من این کار آسان است؛ بازیکنان مؤدب‌اند و از محیط‌هایی می‌آیند که از قبل ابزارهای لازم را در اختیارشان گذاشته است.

سرمربی تیم جوانان فیورنتینا با مثال زدن از کروچی، درباره جدیت و توجه به بازیکنان کم‌سن‌وسال گفت:

کروچی بسیار جدی است. خطر این است که او را کسی بدانند که سرش به هواست؛ اما اصلاً این‌طور نیست. او ۱۶ سال و نیم دارد و کیفیت‌های خوبی نشان داده، ولی لازم است کمتر درباره خودش بشنود. توانایی‌هایش آشکار است و بهتر است تا جای ممکن کمتر درباره آنها حرف بزنیم. همه اطرافیانش باید به این موضوع فکر کنند. حتی اگر خودش واکنش زیادی به این بررسی‌ای که داریم انجام می‌دهیم نشان ندهد، باز هم پسری است که حرف‌هایی را که درباره‌اش می‌زنند می‌شنود.

اشتیاق، فوتبال ایتالیا و مسیر پیشرفت

آندره‌آتزولی درباره واژه‌های «روح» و «اشتیاق» که روی در دفترش نوشته، گفت:

لازم نیست من توضیح بدهم این دو کلمه چه معنایی دارند. فوتبال باید روح داشته باشد. اگر اشتیاق نداشته باشی، تلاشت تو را به چیزی که می‌خواهی نمی‌رساند. حالا یک جمله دیگر هم به آنها اضافه کرده‌ایم؛ جمله‌ای که کین، برنده توپ طلا، گفته است: برای موفقیت لازم نیست سروصدا کنی، چون موفقیت با کار به دست می‌آید.

او درباره شرایط تیم ملی و واکنش ایتالیایی‌ها به اتفاقات فوتبال گفت:

ما ایتالیایی‌ها در همه‌چیز زیاده‌روی می‌کنیم. بی‌دلیل ذوق‌زده می‌شویم، یا وانمود می‌کنیم که ذوق‌زده‌ایم؛ بعد حرف‌هایی بیرون می‌ریزد که بهتر بود در دل نگه داریم. ما همین‌طوریم، به‌خصوص در دنیای فوتبال.

او درباره مسیر پیو اسپوزیتو و کاماردا و شناختش از این دو بازیکن گفت:

فکر نمی‌کنم دستورالعمل مشخصی وجود داشته باشد. چیزی که می‌توانم بگویم، همان چیزی است که از بیرون می‌بینم. کاماردا را کمتر می‌شناسم. بازی پیو را در لا اسپتزیا دیدم و همان رفتارهایی را داشت که حالا در اینتر و تیم ملی از او می‌بینیم. همیشه وسط ماجراست و هیچ‌کدام از انرژی‌اش را که می‌تواند در اختیار تیم بگذارد، دریغ نمی‌کند.

آندره‌آتزولی درباره عواملی که می‌توانند روی پیشرفت بازیکنان جوان اثر بگذارند، گفت:

این یکی از ویژگی‌هایی است که برای رسیدن به سطح بالا لازم است. در بازیکنان جوان فقط جنبه فنی مطرح نیست؛ موقعیت‌های بی‌شماری می‌توانند رؤیایشان را به خطر بیندازند. رسیدن به سطح بالا همین حالا هم دشوار است؛ اگر چند عامل دیگر هم از دست برود، کار سخت‌تر می‌شود.

اثری که آندره‌آتزولی می‌خواهد به‌جا بگذارد

او در پایان درباره چیزی که امیدوار است برای بازیکنانش به‌جا بگذارد و دیداری با بازیکن سابقش گفت:

فکر می‌کنم هرکسی در زندگی‌اش باید چیزی به‌جا بگذارد؛ چه مهم باشد و چه کوچک. یک بار با کولاکیونی، بازیکن سابقم از نخستین دوره حضورم در تیم جوانان فیورنتینا، روبه‌رو شدم. او یکی از برگه‌های ارزیابی‌ای را که جداگانه برای بازیکنان می‌نوشتم، برایم آورد. آن‌وقت می‌فهمی که احتمالاً بی‌دلیل از آنجا نگذشته‌ای و اثری از خودت به‌جا گذاشته‌ای.