طرفداری | ماریو بالوتلی خاطراتش از دوران حضور در اینترِ ژوزه مورینیو را در مستند ۵۵ دقیقه‌ای «وینینگ» بازگو می‌کند. این مستند دازن مسیر مورینیو را از تیم قهرمان سه‌گانه اینتر تا بازگشتش به رئال مادرید دنبال می‌کند؛ به گزارش گل، بالوتلی یکی از بازیکنان سابق مورینیو است که در این اثر حضور دارد.

بالوتلی آن زمان بسیار جوان بود و شخصیت خاصی داشت. او از خاطراتی درباره نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان مقابل بارسلونا، تماشای دسته‌جمعی کنفرانس‌های خبری مورینیو و ویدیویی گفت که سرمربی پیش از یک بازی برای تیم پخش کرد.

بالوتلی درباره رابطه‌اش با سرمربی پیشین اینتر گفت:

او برای من مثل برادر بزرگ‌تر بود و چون شخصیت خاصی دارم، گاهی با من خیلی سخت‌گیرانه رفتار می‌کرد. می‌دانست چطور بهترین عملکرد را از تو بگیرد و همیشه هم این کار را با ملایمت انجام نمی‌داد. بعضی وقت‌ها آن‌قدر عصبانی‌ات می‌کرد و روی اعصابت می‌رفت که با خودم می‌گفتم: امروز سه گل می‌زنم تا ساکتش کنم. اما هدفش همین بود (می‌خندد).

بالوتلی ماجرای ویدیویی را تعریف کرد که مورینیو پیش از بازی خارج از خانه مقابل کیه‌وو به بازیکنان نشان داد:

او مثل یک مربی ذهنی بود؛ با بازی‌های ذهنی کوچکی که با تو راه می‌انداخت، کاری می‌کرد وارد زمین شوی و همه توانت را برایش بگذاری. در سفر به زمین کیه‌وو، پیش از بازی جمع شدیم و مثل همیشه درباره تاکتیک‌ها حرف زدیم. اما وقتی نوبت نمایش ویدیو رسید، تصویر من را نشان داد که در پارک و در یک تورنمنت سه‌به‌سه با دوستانم فوتبال بازی می‌کردم. با خودم گفتم: چرا این کار را می‌کند؟ فکر کردم می‌خواهد تیم را بخنداند، اما منظورش این هم بود: اگر آن‌طور راحت بازی می‌کنی، باید در مسابقه‌ها هم همان‌طور باشی. اگر این‌طور عاشق فوتبالی و فردا بازی کنی و نبریم، دیگر بازی نخواهی کرد. ما یک بر صفر بردیم و من گل زدم.

بالوتلی از حال‌وهوای نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان هم گفت:

همه می‌خواستیم لیگ قهرمانان را ببریم، اما آن مقطع باور اینکه بتوانیم قهرمان شویم سخت بود.

او خاطره تماشای کنفرانس‌های خبری مورینیو در اینتر را هم این‌طور تعریف کرد:

وقتی در اینتر کنفرانس خبری برگزار می‌کرد، همه با هم می‌نشستیم و تماشایش می‌کردیم. از خنده روده‌بر می‌شدیم؛ فوق‌العاده بود.

بالوتلی در پاسخ به درخواست توصیف مورینیو با پنج واژه گفت:

برای توصیف مورینیو چه کلماتی به ذهنم می‌رسد؟ گاهی مثل یک کودک بود. بعد می‌گویم نابغه، چون همیشه چند قدم از بقیه جلوتر بود. بعد هم سخت‌گیر، بامزه و قطعاً برنده.