بالا
ورود به حساب کاربری
ثبت نام کنید
ارسال این مطلب برای دوستان

دو سال با پیاتزا در تیم ملی والیبال ایران؛ از تغییر نسل تا طلای ناگویا و پایان یک همکاری

منبع : خبرانلاین
تعداد نظرات کاربران : 0 نظر
تاریخ انتشار : چهارشنبه ۲۷ آبان ۱۴۰۵ | ۸:۵۲

روبرتو پیاتزا پس از دو سال حضور روی نیمکت تیم ملی والیبال ایران، قراردادش با فدراسیون والیبال فسخ شد؛ مربی ایتالیایی که با وعده بازگرداندن ایران به جمع قدرت‌های برتر والیبال جهان وارد این تیم شد، در این مدت هم روزهای امیدوارکننده‌ای را تجربه کرد و هم با ناکامی‌های قابل توجهی روبه‌رو شد. از صعود به جمع هشت تیم برتر جهان و تلاش برای جوان‌سازی تیم ملی تا نتایج ضعیف در لیگ ملت‌های ۲۰۲۶، نایب‌قهرمانی آسیا و در نهایت طلای بازی‌های آسیایی ناگویا، دوره حضور پیاتزا مجموعه‌ای از اتفاقات متفاوت بود که حالا با فسخ قرارداد او به پایان می‌رسد.

ریحانه اسکندری؛ نام روبرتو پیاتزا در دو سال گذشته با یکی از مهم‌ترین دوره‌های تغییر و تحولات والیبال ایران گره خورده است. مربی ایتالیایی که قرار بود تیم ملی را از شرایط نامطلوب پس از المپیک پاریس خارج کند و دوباره به جمع مدعیان والیبال جهان برگرداند، حالا در شرایطی از این تیم جدا می‌شود که هنوز مسیر رسیدن به یکی از مهم‌ترین اهدافش، یعنی حضور در المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس، به پایان نرسیده است.

پیاتزا در شهریور ۱۴۰۳ به عنوان سرمربی جدید تیم ملی والیبال ایران معرفی شد و در دی‌ماه همان سال قرارداد رسمی خود را امضا کرد. او جایگزین موریسیو موتا پایس برزیلی شد؛ مربی‌ای که تیم ملی را در لیگ ملت‌های ۲۰۲۴ هدایت کرده بود و ایران با عملکردی ضعیف و قرار گرفتن در رتبه پانزدهم، به کار خود در آن رقابت‌ها پایان داده بود.

انتخاب پیاتزا در آن مقطع با انتظارات زیادی همراه بود. فدراسیون والیبال پس از چند سال افت نتایج تیم ملی، به دنبال مربی‌ای بود که هم تجربه کار در سطح اول والیبال جهان را داشته باشد و هم بتواند برای بازسازی تیم ملی و تغییر نسل بازیکنان برنامه‌ریزی کند. پیاتزا با سابقه هدایت تیم ملی هلند و فعالیت در باشگاه‌های مطرح اروپایی، یکی از گزینه‌هایی بود که می‌توانست چنین مسئولیتی را بر عهده بگیرد.

حالا با پایان این همکاری، مرور اتفاقات دو سال گذشته نشان می‌دهد پیاتزا چه چیزی را به والیبال ایران اضافه کرد، در کدام بخش‌ها موفق بود و کدام مشکلات همچنان بدون پاسخ باقی ماند.

انتخاب پیاتزا؛ پروژه‌ای برای بازگرداندن والیبال ایران

پیاتزا پیش از انتخاب به عنوان سرمربی تیم ملی ایران، سابقه هدایت تیم ملی هلند از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۴ را در کارنامه داشت. او همچنین در والیبال باشگاهی اروپا تجربه فعالیت در تیم‌هایی مانند میلانو، مودنا، المپیاکوس و اسکرا بوهاتوف لهستان را کسب کرده بود. این مربی ایتالیایی از سال ۱۹۹۰ وارد عرصه مربیگری شده بود و پیش از پذیرفتن مسئولیت سرمربیگری تیم‌های مختلف، سال‌ها در کادر فنی فعالیت کرده بود.

فدراسیون والیبال ایران در زمان انتخاب او اعلام کرد که پیاتزا تا پایان المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس هدایت تیم ملی را بر عهده خواهد داشت. با این حال، قرارداد رسمی که در ژانویه ۲۰۲۵ امضا شد، ساختار دوساله با امکان تمدید برای دو سال دیگر داشت؛ موضوعی که از همان ابتدا نشان می‌داد ادامه همکاری در دوره دوم به توافق طرفین و ارزیابی عملکرد بستگی دارد.

پیاتزا در نخستین اظهارنظرهای خود درباره حضور در ایران، از استعداد بازیکنان ایرانی و ظرفیت والیبال کشور صحبت کرد. او معتقد بود ایران بازیکنان مستعدی دارد، اما برای بازگشت به سطح اول والیبال جهان باید در برخی شیوه‌های تمرینی و نگرش بازیکنان تغییر ایجاد شود.

هدف اصلی او تنها کسب نتیجه در یک رقابت یا رسیدن به سکوی مسابقات قاره‌ای نبود. پیاتزا بارها از حضور در المپیک به عنوان رویای حرفه‌ای خود یاد کرد و تاکید داشت که می‌خواهد تیم ملی ایران را به لس‌آنجلس برساند.

این هدف در شرایطی مطرح می‌شد که والیبال ایران در سال‌های گذشته به حضور در رقابت‌های مهم جهانی عادت کرده بود، اما پس از پایان دوره نسل طلایی و فاصله گرفتن برخی بازیکنان باتجربه از شرایط آرمانی، به بازسازی نیاز داشت. پیاتزا قرار بود این تغییر را مدیریت کند؛ تغییری که طبیعتا نمی‌توانست بدون کنار گذاشتن برخی عادت‌های گذشته و میدان دادن به بازیکنان جوان اتفاق بیفتد.

لیگ ملت‌های ۲۰۲۵؛ شروعی با نشانه‌های امیدوارکننده

نخستین آزمون جدی پیاتزا در تیم ملی ایران، لیگ ملت‌های والیبال ۲۰۲۵ بود. او در این رقابت‌ها تیمی را در اختیار داشت که نسبت به دوره‌های گذشته تغییرات قابل توجهی را تجربه کرده بود. حضور بازیکنان جوان‌تر و غیبت برخی چهره‌های باسابقه، از ویژگی‌های ترکیب جدید تیم ملی بود.

ایران در هفته نخست این رقابت‌ها در برزیل به میدان رفت. شاگردان پیاتزا در همان شروع کار با تیم‌های قدرتمندی روبه‌رو شدند و اگرچه در برخی مسابقات شکست خوردند، نمایش آنها نشان می‌داد که تیم برای رقابت با حریفان بزرگ به زمان بیشتری نیاز دارد. شکست پنج‌سته مقابل آمریکا و اسلوونی، در کنار پیروزی مقابل اوکراین، از مسابقاتی بود که در آن می‌شد نشانه‌هایی از ظرفیت تیم جدید را دید.

در ادامه، تیم ملی در بلگراد نیز نتایج متفاوتی به دست آورد. پیروزی مقابل صربستان، آرژانتین و هلند، در کنار شکست مقابل آلمان، بخشی از عملکرد ایران در هفته دوم بود. ملی‌پوشان در هفته پایانی نیز با پیروزی مقابل چین و بلغارستان و شکست برابر فرانسه، به کار خود در مرحله مقدماتی پایان دادند.

ایران در مجموع ۱۲ مسابقه خود در لیگ ملت‌های ۲۰۲۵، شش پیروزی و شش شکست به دست آورد و با قرار گرفتن در جایگاه نهم، تنها یک رتبه با صعود به مرحله نهایی فاصله داشت. این نتیجه نسبت به رتبه پانزدهم سال قبل، پیشرفت محسوسی محسوب می‌شد؛ هرچند تیم ملی هنوز نتوانسته بود به جمع هشت تیم برتر راه پیدا کند.

اهمیت این عملکرد فقط در جایگاه نهایی ایران نبود. تیمی که در سال قبل از آن با دو پیروزی در لیگ ملت‌ها به کارش پایان داده بود، حالا توانسته بود تعداد بردهای خود را افزایش دهد و مقابل چند تیم مطرح به پیروزی برسد. البته نباید فراموش کرد که ایران همچنان در برخی مسابقات با مشکل حفظ برتری و مدیریت لحظات حساس روبه‌رو بود؛ مسئله‌ای که در ادامه حضور پیاتزا نیز بارها خودش را نشان داد.

با این حال، لیگ ملت‌های ۲۰۲۵ نخستین نشانه از امکان بازگشت والیبال ایران به شرایط بهتر بود. پیاتزا توانسته بود در نخستین فصل حضورش، تیمی جوان‌تر را به رتبه نهم برساند و امیدهایی درباره آینده این ترکیب ایجاد کند.

قهرمانی جهان؛ بازگشت ایران به جمع هشت تیم برتر

پس از لیگ ملت‌ها، مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۲۵ در فیلیپین مهم‌ترین فرصت برای ارزیابی عملکرد پیاتزا بود. این رقابت‌ها در شرایطی برگزار می‌شد که تیم ملی ایران می‌خواست جایگاه ازدست‌رفته خود را در والیبال جهان پس بگیرد و نشان دهد نتایج لیگ ملت‌ها اتفاقی نبوده است.

شروع ایران در این مسابقات چندان مطلوب نبود. تیم ملی در نخستین دیدار مرحله گروهی مقابل مصر قرار گرفت و با نتیجه سه بر یک شکست خورد؛ نتیجه‌ای که با توجه به جایگاه دو تیم در رده‌بندی جهانی، غیرمنتظره بود و انتقادهایی را به دنبال داشت.

با این حال، ملی‌پوشان در دو مسابقه بعدی توانستند شرایط را تغییر دهند. ایران با پیروزی سه بر یک مقابل تونس و برد دشوار سه بر دو برابر فیلیپین میزبان، جواز حضور در مرحله حذفی را به دست آورد. به‌ویژه مسابقه مقابل فیلیپین که با بازگشت ایران در ست پنجم همراه بود، از دیدارهای مهم تیم ملی در این رقابت‌ها محسوب می‌شد.

در مرحله یک‌هشتم نهایی، ایران به مصاف صربستان رفت؛ تیمی که از قدرت‌های شناخته‌شده والیبال جهان است. این مسابقه یکی از بهترین نمایش‌های تیم ملی در دوره پیاتزا بود. شاگردان او توانستند در دیداری پنج‌سته و نزدیک، صربستان را سه بر دو شکست دهند و به جمع هشت تیم برتر جهان صعود کنند.

این پیروزی اهمیت زیادی داشت؛ چرا که ایران پس از مدت‌ها دوباره توانسته بود در یک مسابقه حذفی مهم، از سد یکی از تیم‌های مطرح جهان عبور کند. بازیکنان جوان تیم نیز در این مسیر نقش مهمی داشتند و نشان دادند که می‌توانند در مسابقات بزرگ مسئولیت‌پذیر باشند.

اما مسیر ایران در مرحله یک‌چهارم نهایی متوقف شد. تیم ملی مقابل جمهوری چک با نتیجه سه بر یک شکست خورد و از رسیدن به جمع چهار تیم برتر بازماند. در نهایت، ایران در جایگاه هشتم مسابقات قهرمانی جهان قرار گرفت؛ پنج پله بهتر از رتبه سیزدهم در دوره قبلی این رقابت‌ها در سال ۲۰۲۲.

این نتیجه را نمی‌توان قهرمانی یا دستاوردی بزرگ در سطح مدعیان جهان دانست، اما در مقایسه با شرایط والیبال ایران در سال‌های قبل، نشانه‌ای از بازگشت به مسیر رقابت بود. تیم ملی در آن مسابقات هم ضعف‌هایی داشت و هم توانایی‌هایی را نشان داد که می‌توانست مبنای برنامه‌ریزی برای آینده باشد.

جوان‌گرایی؛ مهم‌ترین تصمیم فنی پیاتزا

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های دوره حضور پیاتزا در ایران، تغییر نگاه به ترکیب تیم ملی و توجه بیشتر به بازیکنان جوان بود. او از همان ابتدا می‌دانست که نمی‌تواند برای رسیدن به المپیک ۲۰۲۸ تنها به بازیکنانی تکیه کند که سال‌ها بار اصلی تیم ملی را بر دوش داشته‌اند.

والیبال ایران پس از سال‌ها حضور در سطح بالای مسابقات جهانی، به تدریج با مسئله تغییر نسل روبه‌رو شده بود. برخی از بازیکنان باتجربه از شرایط اوج خود فاصله گرفته بودند و در مقابل، نسل تازه‌ای از بازیکنان در لیگ داخلی و رده‌های پایه فرصت نشان دادن توانایی‌های خود را پیدا کرده بودند.

پیاتزا تلاش کرد این نسل را زودتر وارد ترکیب اصلی کند. البته این تصمیم با واکنش‌های متفاوتی همراه شد. بخشی از علاقه‌مندان والیبال معتقد بودند تیم ملی نباید به یک‌باره از بازیکنان باتجربه فاصله بگیرد و برخی دیگر نیز جوان‌گرایی را ضرورتی اجتناب‌ناپذیر برای آینده والیبال ایران می‌دانستند.

در این میان، موضوع فقط تغییر نام بازیکنان در فهرست تیم ملی نبود. پیاتزا می‌خواست بازیکنان جوان در مسابقات مهم و مقابل حریفان قدرتمند تجربه کسب کنند. به همین دلیل، فرصت بازی دادن به بازیکنان تازه‌وارد و ایجاد رقابت در پست‌های مختلف، بخشی از برنامه او بود.

این رویکرد در ترکیب تیم ملی در سال ۲۰۲۶ نیز ادامه پیدا کرد. میانگین سنی تیم در لیگ ملت‌ها به کمتر از ۲۳ سال رسیده بود و تعداد قابل توجهی از بازیکنان جوان در ترکیب حضور داشتند. این اتفاق از نظر ساختن تیمی برای آینده اهمیت داشت، اما در عین حال هزینه‌های فنی خود را نیز نشان داد.

بازیکنان جوان در کنار استعداد و توانایی فنی، به تجربه حضور در مسابقات بزرگ، مدیریت فشار روانی و شناخت شرایط مختلف مسابقه نیاز دارند. نمی‌توان انتظار داشت تیمی که بخش زیادی از بازیکنانش تجربه محدودی در سطح اول والیبال جهان دارند، در همه مسابقات عملکردی باثبات داشته باشد.

پیاتزا نیز بارها درباره همین مسئله صحبت کرد. او معتقد بود بازیکنان ایران باید یاد بگیرند در لحظات حساس مسابقه تصمیم‌های درست‌تری بگیرند و از نظر ذهنی برای شرایط دشوار آماده باشند. از نگاه او، استعداد به تنهایی برای موفقیت کافی نبود و تیم باید در زمینه هماهنگی، تمرکز و اعتمادبه‌نفس نیز پیشرفت می‌کرد.

در واقع، یکی از مهم‌ترین میراث‌های احتمالی دوره پیاتزا همین تغییر نگاه به آینده تیم ملی است. هرچند نمی‌توان گفت پروژه جوان‌گرایی او به نتیجه نهایی رسیده، اما ترکیب تیم ملی در پایان دوره حضورش با تیمی که پیش از او در اختیار داشت، تفاوت‌های قابل توجهی پیدا کرده بود.

لیگ ملت‌های ۲۰۲۶؛ عقب‌گردی که نمی‌شد نادیده گرفت

دومین فصل حضور پیاتزا با آزمونی دشوارتر آغاز شد. تیم ملی والیبال ایران در لیگ ملت‌های ۲۰۲۶ با ترکیبی جوان‌تر وارد رقابت‌ها شد و انتظارات از این تیم نیز پس از عملکرد سال قبل افزایش پیدا کرده بود. با این حال، نتیجه نهایی با آنچه هواداران و مسئولان فدراسیون انتظار داشتند فاصله زیادی داشت.

ایران در ۱۲ مسابقه مرحله مقدماتی تنها سه پیروزی به دست آورد و در ۹ دیدار شکست خورد. پیروزی مقابل آرژانتین، کوبا و آلمان، سه برد تیم ملی در این رقابت‌ها بود و در نهایت ایران با ۱۱ امتیاز در جایگاه چهاردهم جدول قرار گرفت.

این نتیجه در مقایسه با رتبه نهم سال قبل، عقب‌گردی جدی محسوب می‌شد. تیمی که قرار بود با ادامه مسیر جوان‌گرایی و افزایش هماهنگی، جایگاه خود را در والیبال جهان تثبیت کند، حالا با مشکلاتی روبه‌رو شده بود که نمی‌شد آنها را تنها به جوان بودن بازیکنان نسبت داد.

شکست مقابل حریفان مختلف، نوسان در عملکرد و از دست رفتن امتیازهای مهم، بار دیگر مسئله ثبات تیم ملی را به یکی از موضوعات اصلی بحث‌های والیبال ایران تبدیل کرد. تیم در برخی مسابقات نمایش قابل قبولی داشت، اما نمی‌توانست همان کیفیت را در بازی بعدی حفظ کند.

پیاتزا پس از این رقابت‌ها نیز درباره عملکرد تیم ملی توضیحاتی ارائه داد. او در مرور مسابقات، از دیدار نزدیک مقابل برزیل، بازی دشوار با فرانسه، شکست برابر اوکراین و اسلوونی و پیروزی مقابل آلمان و آرژانتین صحبت کرد. سرمربی ایتالیایی اعتقاد داشت تیم در بعضی مسابقات از نظر فنی توان رقابت با حریفان را داشت، اما در لحظات حساس به اندازه کافی تمرکز و اعتمادبه‌نفس نداشت.

او حتی در برخی اظهارنظرهای خود به فشارهای بیرونی و فضای مجازی اشاره کرد و معتقد بود بازیکنان نباید اجازه دهند انتقادها و حاشیه‌ها بر عملکردشان در زمین تاثیر بگذارد.

البته این توضیحات نمی‌توانست تمام انتقادها را از بین ببرد. وقتی تیم ملی در یک سال از رتبه نهم به چهاردهم سقوط می‌کند، طبیعی است که عملکرد کادر فنی نیز مورد بررسی قرار بگیرد. به‌خصوص آنکه هدف اصلی پیاتزا بازگرداندن ایران به جمع قدرت‌های جهان بود و نتایج لیگ ملت‌های ۲۰۲۶ فاصله زیادی با این هدف داشت.

با این وجود، فدراسیون در آن مقطع تصمیم به تغییر سرمربی نگرفت. میلاد تقوی، رئیس فدراسیون والیبال، در واکنش به نتایج تیم ملی اعلام کرد که عملکرد ایران مطلوب نبوده، اما باید به بازیکنان جوان زمان داد و تغییر مربی لزوما به معنای حل مشکلات نخواهد بود.

تقوی در آن زمان تاکید کرد که سیاست فدراسیون حفظ پیاتزا تا المپیک ۲۰۲۸ است. همین موضع نشان می‌داد که فدراسیون هنوز به پروژه بلندمدت این مربی اعتقاد دارد و نمی‌خواهد با یک فصل ناکامی، برنامه خود را تغییر دهد.

نایب‌قهرمانی آسیا؛ یک فینال و یک فرصت ازدست‌رفته

پس از پایان لیگ ملت‌ها، مسابقات قهرمانی مردان آسیا ۲۰۲۶ فرصت دیگری برای ارزیابی عملکرد تیم ملی بود. ایران در این رقابت‌ها به دنبال جبران نتایج نامطلوب لیگ ملت‌ها بود و از طرف دیگر، قهرمانی در آسیا می‌توانست موقعیت مناسبی برای پیاتزا و بازیکنانش ایجاد کند.

ملی‌پوشان توانستند با عبور از مراحل مختلف مسابقات به فینال برسند و بار دیگر مقابل ژاپن قرار بگیرند؛ تیمی که در سال‌های اخیر به یکی از رقبای اصلی ایران در والیبال آسیا تبدیل شده است.

دیدار نهایی در فوکوئوکا برگزار شد و ایران در شرایطی به میدان رفت که پیروزی در این مسابقه علاوه بر قهرمانی قاره، سهمیه المپیک ۲۰۲۸ را نیز به همراه داشت. با این حال، شاگردان پیاتزا نتوانستند از این فرصت استفاده کنند و با نتیجه سه بر صفر شکست خوردند.

ژاپن در این مسابقه با نتایج ۲۵ بر ۲۱، ۲۶ بر ۲۴ و ۲۵ بر ۲۳ به پیروزی رسید و قهرمان آسیا شد. ایران نیز به مدال نقره بسنده کرد و فرصت کسب سهمیه مستقیم المپیک از این مسیر را از دست داد.

شکست در فینال، به‌ویژه با توجه به نزدیک بودن امتیازهای دو تیم در ست‌های دوم و سوم، بار دیگر بحث درباره عملکرد ایران در لحظات حساس را مطرح کرد. تیم ملی توانسته بود تا فینال پیش برود، اما در آخرین قدم نتوانست حریف خود را شکست دهد.

با این حال، نایب‌قهرمانی آسیا دستاوردی بود که نباید در کنار ناکامی در کسب سهمیه المپیک نادیده گرفته شود. ایران با رسیدن به فینال، سهمیه حضور در مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۲۷ را نیز به دست آورد و نشان داد همچنان یکی از تیم‌های اصلی قاره است.

برای پیاتزا، این مسابقات یک نتیجه دوگانه داشت؛ از یک طرف تیم ملی به فینال رسید و مدال نقره گرفت و از طرف دیگر، یکی از مهم‌ترین فرصت‌هایش برای نزدیک شدن به المپیک را از دست داد.

طلای ناگویا؛ بهترین خاطره پیاتزا از ایران

اما کارنامه پیاتزا در سال ۲۰۲۶ با نایب‌قهرمانی آسیا به پایان نرسید. تیم ملی والیبال ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا فرصت دیگری برای رقابت با ژاپن پیدا کرد؛ این بار در شرایطی که دیگر خبری از یک مسابقه برای تعیین سهمیه المپیک نبود و ملی‌پوشان باید برای حفظ عنوان قهرمانی خود به میدان می‌رفتند.

والیبال ایران پیش از این در سه دوره متوالی بازی‌های آسیایی به مدال طلا رسیده بود و حالا در ناگویا به دنبال چهارمین قهرمانی پیاپی بود. این هدف با توجه به حضور ژاپن در خانه و حمایت تماشاگران این کشور، کار آسانی به نظر نمی‌رسید.

تیم ملی ایران در طول مسابقات عملکرد خوبی داشت و بدون شکست به فینال رسید. در دیدار پایانی نیز بار دیگر مقابل ژاپن قرار گرفت؛ همان تیمی که چند هفته قبل در فینال قهرمانی آسیا ایران را شکست داده بود.

این بار اما نتیجه متفاوت بود. شاگردان پیاتزا توانستند ژاپن را سه بر یک شکست دهند و مدال طلای بازی‌های آسیایی را به دست بیاورند. ایران ست نخست را با نتیجه ۲۸ بر ۲۶ برد، در ست دوم ۲۵ بر ۱۹ شکست خورد، اما در دو ست بعدی با نتایج ۲۵ بر ۲۱ و ۲۶ بر ۲۴ به پیروزی رسید.

این قهرمانی از چند جهت اهمیت داشت. نخست آنکه ایران توانست عنوان قهرمانی خود را برای چهارمین دوره متوالی حفظ کند. دوم آنکه شکست در فینال قهرمانی آسیا را با پیروزی مقابل همان رقیب جبران کرد و سوم آنکه نشان داد تیم جوان پیاتزا هنوز ظرفیت رقابت در مسابقات بزرگ را دارد.

پیاتزا پس از این قهرمانی از بازیکنان و هواداران تشکر کرد و مدال طلا را متعلق به آنها دانست. او در صحبت‌های خود گفت حمایت مردم ایران از تیم ملی را احساس کرده و خوشحال است که این مدال را برای بازیکنان و هواداران به دست آورده است.

سرمربی ایتالیایی همچنین در همان روزها درباره آینده والیبال ایران صحبت کرد و تاکید داشت که برای رسیدن به المپیک باید تغییراتی در مسیر فعلی ایجاد شود. او معتقد بود ایران استعدادهای فوق‌العاده‌ای دارد، اما نمی‌تواند صرفا با تکیه بر خاطرات نسل طلایی گذشته به پیشرفت ادامه دهد.

پیاتزا حتی به تجربه تیم‌های ایتالیا و لهستان اشاره کرد و گفت والیبال ایران باید از مسیر پیشرفت این کشورها درس بگیرد. از نگاه او، بازیکنان باید تمرین را به مسابقه نزدیک‌تر کنند و توانایی خود را برای مدیریت شرایط مختلف بازی افزایش دهند.

طلای ناگویا را می‌توان مهم‌ترین دستاورد دوره حضور پیاتزا در ایران دانست؛ قهرمانی‌ای که در کنار صعود به جمع هشت تیم برتر جهان در سال ۲۰۲۵، تصویر کارنامه او را از یک دوره صرفا همراه با ناکامی دور می‌کند.

چرا قرارداد پیاتزا فسخ شد؟

با وجود کسب مدال طلا در بازی‌های آسیایی، همکاری پیاتزا و فدراسیون والیبال در نهایت به پایان رسید. این اتفاق در شرایطی رخ داد که مسئولان فدراسیون تا همین چند هفته قبل از تمایل خود برای حفظ این مربی صحبت می‌کردند.

میلاد تقوی در ۱۹ مهرماه و پس از پایان بازی‌های آسیایی ناگویا اعلام کرده بود که نگاه فدراسیون همچنان ادامه همکاری با پیاتزاست. او در عین حال تاکید کرده بود که برای ادامه همکاری باید برخی جزئیات به شکل دقیق‌تری مشخص شود و مذاکراتی با سرمربی ایتالیایی خواهد داشت.

تقوی گفته بود فدراسیون تا آذرماه برای تمدید قرارداد فرصت دارد و باید مواردی مانند جایگاه تیم ملی و برنامه‌های آینده به صورت شفاف مشخص شود. او همچنین تاکید کرده بود که اختلافی میان دو طرف وجود ندارد و هدف، روشن شدن جزئیات همکاری است.

در نهایت، مذاکرات برای ادامه همکاری به نتیجه نرسید و قرارداد پیاتزا با فدراسیون والیبال فسخ شد. در بررسی این اتفاق، باید به تفاوت رویکردها و نگاه دو طرف به مسیر پیش‌روی تیم ملی نیز توجه کرد. فدراسیون والیبال برای ادامه مسیر تا المپیک ۲۰۲۸ برنامه‌ها و اولویت‌های مشخصی داشت و پیاتزا نیز با دیدگاه فنی و برنامه‌های حرفه‌ای خود به دنبال ادامه مسیر بود؛ اما این تفاوت نگاه‌ها در نهایت به توافقی برای ادامه همکاری منجر نشد.

البته پایان این همکاری را نمی‌توان صرفا به نتایج لیگ ملت‌های ۲۰۲۶ محدود کرد. عملکرد تیم ملی در آن رقابت‌ها یکی از موضوعات قابل بررسی در ارزیابی دوره مربیگری پیاتزا بود، اما تصمیم نهایی در شرایطی گرفته شد که مذاکرات درباره آینده همکاری نیز به نتیجه نرسیده بود.

پیاتزا در این دو سال تلاش کرد مسیر تازه‌ای برای تیم ملی ایران تعریف کند؛ از تغییر ترکیب و میدان دادن به بازیکنان جوان تا ایجاد تحول در شیوه بازی و آماده‌سازی ملی‌پوشان. او در این مسیر به طلای بازی‌های آسیایی ناگویا رسید و تیم ملی را نیز به جمع هشت تیم برتر جهان رساند. به همین دلیل، پایان همکاری با او را باید در چارچوب مجموعه اتفاقات و تصمیم‌های دو سال گذشته والیبال ایران بررسی کرد، نه صرفا بر اساس یک نتیجه یا یک مسابقه.

پایان یک دوره، آغاز پرسش‌های تازه

جدایی پیاتزا در شرایطی اتفاق می‌افتد که والیبال ایران هنوز برای رسیدن به المپیک ۲۰۲۸ مسیر دشواری پیش رو دارد. تیم ملی در قهرمانی آسیا نتوانست سهمیه مستقیم را به دست بیاورد و باید از مسیرهای دیگر برای حضور در لس‌آنجلس تلاش کند. از طرف دیگر، نسل جوانی که در این دو سال وارد ترکیب تیم شده، همچنان به زمان و برنامه‌ریزی نیاز دارد.

حالا فدراسیون باید علاوه بر انتخاب سرمربی جدید، درباره ادامه پروژه جوان‌گرایی نیز تصمیم بگیرد. آیا مربی بعدی همان مسیری را ادامه می‌دهد که پیاتزا آغاز کرد یا قرار است بار دیگر تغییرات گسترده‌ای در ترکیب و شیوه بازی تیم ملی ایجاد شود؟ مهم‌تر از آن، آیا فدراسیون می‌تواند شرایطی فراهم کند که سرمربی جدید از زمان کافی برای شناخت بازیکنان، برنامه‌ریزی تمرینات و آماده‌سازی تیم برخوردار باشد؟

پیاتزا با وعده بازگرداندن والیبال ایران به جمع قدرت‌های جهان آمد. او در این مسیر موفق شد تیم را به جمع هشت تیم برتر جهان برساند، نسل تازه‌ای را وارد ترکیب اصلی کند و در نهایت با مدال طلای بازی‌های آسیایی ناگویا به کار خود در ایران پایان دهد. با این حال، رویای حضور در المپیک لس‌آنجلس برای او و تیم ملی ایران محقق نشد.

شاید مهم‌ترین نکته درباره پایان این همکاری آن باشد که والیبال ایران درست در میانه یک پروژه مهم تغییر نسل، بار دیگر باید مسیر خود را با سرمربی تازه‌ای ادامه دهد. پیاتزا نه همه مشکلات والیبال ایران را حل کرد و نه می‌توان تمام دستاوردهای این دو سال را نادیده گرفت. او بخشی از مسیر بازسازی تیم ملی را پیش برد، اما این مسیر هنوز به مقصد نرسیده است.

حالا باید دید فدراسیون والیبال برای ادامه راه چه تصمیمی می‌گیرد و آیا سرمربی بعدی می‌تواند همان ثبات و برنامه‌ریزی بلندمدتی را فراهم کند که تیم ملی برای رسیدن به المپیک ۲۰۲۸ بیش از هر چیز به آن نیاز دارد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *