روایت تلخ فوتبال زنان در سریال «تد لاسو»؛ وقتی سرمایه‌گذاری هنوز یک رویاست!

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ «بیشتر از یک سال دوام نمی‌آورد.»

«این آماتوری است. ما می‌خواهیم تیم مردان را به لیگ قهرمانان برسانیم.»

«چرا باید برای این کار پول هدر بدهیم؟»

«لیگ زنان دقیقاً همان دلیلی بود که جیمی تارت از اینجا رفت.»

این جملات که در جریان جلسه سالانه سهامداران باشگاه خیالی ای‌اف‌سی ریچموند در جدیدترین قسمت سریال «تد لاسو» از شبکه اپل تی‌وی مطرح شد، احتمالاً برای بسیاری از هواداران فوتبال زنان، بیش از حد آشنا و حتی ناخوشایند بود.

این اظهارات بازتاب‌دهنده تردیدهای مداوم و گاهی بی‌تفاوتی آشکاری است که طی دهه‌ها نگاه به فوتبال زنان را شکل داده است: چرا باید برای چیزی هزینه کنیم که درآمدزا نیست؟

در حالی که بخش بالای فوتبال زنان اکنون با موفقیت سرمایه‌گذاری مالکان میلیاردر، ارزش‌گذاری‌های ۹ رقمی و ورزشگاه‌های اختصاصی روبه‌رو شده است، شرایط همیشه این‌گونه نبوده است. زندگی در سطوح پایین‌تر هرم فوتبال، جایی که تیم زنان ریچموند در آن قرار دارد، همچنان عرصه‌ای است که چنین دیدگاه‌هایی و کمبود سرمایه‌گذاری در آن دیده می‌شود.

چالش‌هایی که این سریال به تصویر می‌کشد؛ از «گزارش هولناک هیگینز» که به نام لزلی هیگینز، مدیر اجرایی ریچموند با بازی جرمی سویفت، نام‌گذاری شده گرفته تا نرسیدن به‌موقع لباس‌های تیم، رختکن‌های نامناسب و دشواری در جذب حامی مالی، متأسفانه فاصله چندانی با واقعیت ندارند.

تماشای این صحنه‌ها می‌تواند این تصور را ایجاد کند که نویسندگان برای تأثیرگذاری بیشتر، واقعیت را اغراق‌آمیز نشان داده‌اند.

اما این‌طور نیست؛ به ازای هر تیمی مانند کانزاس‌سیتی کارنت یا آرسنال، تیم‌هایی مانند بلکبرن روورز یا ساوتهمپتون نیز وجود دارند. در حالی که کانزاس‌سیتی نخستین ورزشگاه اختصاصی یک تیم لیگ ملی فوتبال زنان آمریکا (NWSL) را ساخت، بودجه تیم‌های بلکبرن و ساوتهمپتون طی سال‌های اخیر به‌شدت کاهش یافته است.

در آمریکا، کانزاس‌سیتی دو سال پس از افتتاح یک مرکز تمرینی مدرن به مساحت ۱۷ هزار فوت مربع و با هزینه ۱۸ میلیون دلار، ۱۴۰ میلیون دلار برای ساخت ورزشگاه اختصاصی خود هزینه کرد؛ ورزشگاهی که سرمایه ساخت آن به‌صورت خصوصی تأمین شد. چندین باشگاه NWSL نیز در همین مسیر حرکت می‌کنند یا دست‌کم در مراکز تمرینی پیشرفته‌ای فعالیت دارند که در سال‌های ابتدایی این لیگ، تصور وجودشان نیز دشوار بود.

در انگلیس نیز آرسنال از جمله تیم‌هایی است که به‌طور کامل به ورزشگاه تیم مردان خود منتقل شده و از درآمدهای رو به رشد بهره می‌برد.

با این حال، ریچموند نماینده تعداد بسیار زیادی از باشگاه‌ها در سراسر جهان است که همچنان با مشکلات جدی مالی و کمبود منابع مواجه‌اند. رؤیای برخورداری از امکانات برابر، حتی در موارد ساده‌ای مانند داشتن یک رختکن اختصاصی برای تیم مهمان، همچنان با واقعیت فاصله زیادی دارد.

آریانا کریشیونه، دروازه‌بان سابق که در آمریکا، ایتالیا و فرانسه بازی کرده و اکنون مدیر فوتبال زنان در گروه کراوزه است؛ شرکتی که مالک باشگاه پارما و باشگاه پرتغالی کاسا پیا است، به «اتلتیک» گفت: «حتی در سری A زنان، یعنی بالاترین سطح فوتبال زنان ایتالیا، همه تیم‌ها امکانات اختصاصی ندارند.»

او افزود: «در پارما، تیم زنان در یک محل تمرین می‌کند و بازی‌هایش را نیز همان‌جا برگزار می‌کند؛ بنابراین رختکن در تمام طول سال در اختیار آنهاست. اما ما مقابل تیم‌هایی بازی می‌کنیم که امکانات خود را با تیم‌های مردان به اشتراک می‌گذارند و رختکن فقط در روز مسابقه در اختیار تیم زنان قرار می‌گیرد.»

البته «تد لاسو» در به تصویر کشیدن تیم خود تا حدی از واقعیت فاصله می‌گیرد. تیم زنان ریچموند که نسبتاً تازه تأسیس شده، در همان مجموعه‌ای تمرین می‌کند که تیم مردان در آن حضور دارد.

کریشیونه گفت: «آنها روی چمن طبیعی تمرین می‌کردند. همین موضوع بسیار مهم است. بیشتر بازیکنان زن حتی این فرصت را ندارند که در همان زمین تیم مردان تمرین کنند.»

حتی شرایط به‌ظاهر نامناسبی که در این سریال به تصویر کشیده می‌شود، شامل امکاناتی است که در دنیای واقعی تعداد کمی از بازیکنان فوتبال زنان به آن دسترسی دارند.

کریشیونه گفت: «زمانی که در پاری‌سن‌ژرمن بودم، در مجموعه تمرینی رختکن اختصاصی خودمان را داشتیم و روی کمدها پلاک‌های مغناطیسی با نام بازیکنان نصب شده بود. من پلاک خودم را به خانه بردم و هنوز روی یخچال مادرم است. این نخستین بار بود که چنین چیزی داشتم و واقعاً خوشحال بودم. اینکه یک آهنربا با نام “آریانا کریشیونه” و لوگوی پاری‌سن‌ژرمن را به خانه برده بودم، برایم اتفاق بسیار بزرگی بود.»

این پلاک، هرچند شاید عجیب به نظر برسد، نمادی از ثبات و ماندگاری بود که بسیاری از بازیکنان زن در طول دوران حرفه‌ای خود هرگز تجربه نکرده‌اند.

او ادامه داد: «بخش عمده دوران حرفه‌ای من در رختکن‌هایی گذشت که اساساً برای زنان ساخته نشده بودند. ممکن بود تنها سه توالت معمولی وجود داشته باشد، در حالی که چیزی که ما واقعاً نیاز داشتیم، تعداد بیشتری توالت بود.»

سال‌ها، این عملاً مدل کسب‌وکار فوتبال زنان بود: امکانات را برای مردان بسازید و بعد جایی برای زنان پیدا کنید. سرعتی که کیلی جونز، مدیر روابط عمومی ریچموند با بازی جونو تمپل، در سریال برای فراهم کردن رختکن تیم زنان نشان می‌دهد، صرفاً بخشی از داستانی تخیلی است.

سطح دوم فوتبال زنان انگلیس نیز تنها در فصل ۲۰۲۵-۲۶ به‌طور کامل حرفه‌ای شد. پیش از آن، بازیکنان مجبور بودند در کنار فوتبال، شغل دیگری نیز داشته باشند. این لیگ که اکنون WSL2 نام دارد، همچنان از نظر مالی با شکنندگی مواجه است. بلکبرن که در فصل ۲۰۲۴-۲۵ در رتبه دهم قرار گرفت، نمونه بارزی از این وضعیت است. این تیم با وجود قرار گرفتن بالاتر از منطقه سقوط، به دلیل اینکه مالک باشگاه حاضر نشد الزامات مالی مربوط به بازیکنان، زیرساخت‌ها و کادر مورد نیاز یک تیم سطح دوم را برآورده کند، از WSL2 کنار گذاشته شد.

مگان فرینجا، خبرنگار «اتلتیک»، در گزارشی درباره تفاوت میان دو سطح فوتبال زنان انگلیس نوشت: «فاصله میان بالاترین سطح WSL2 و پایین‌ترین سطح WSL در سال‌های اخیر بیش از آنکه قابل جبران باشد، شکننده بوده است؛ سرمایه‌گذاری مالی مورد نیاز برای رقابت در این سطح، برای بیشتر مالکان ارزش بازدهی لازم را ندارد.»

آشنا به نظر می‌رسد؟ این دقیقاً همان چیزی است که «گزارش هیگینز» در سریال درباره آینده ریچموند پیش‌بینی می‌کند.

برای دهه‌ها، از فوتبال زنان خواسته شد ارزش خود را ثابت کند، در حالی که تنها بخش کوچکی از منابع اختصاص‌یافته به فوتبال مردان در اختیار آن قرار داشت. سودآوری همچنان یک چالش است، اما این مشکل منحصر به فوتبال زنان نیست.

در لیگ برتر انگلیس، ثروتمندترین لیگ داخلی فوتبال مردان در جهان، طبق گزارش سالانه «بررسی مالی فوتبال» شرکت Deloitte، تنها هشت باشگاه از ۲۰ تیم در فصل ۲۰۲۴-۲۵ سود عملیاتی ثبت کردند و مجموع زیان پیش از کسر مالیات به ۹۴۸ میلیون پوند، معادل حدود ۱.۳ میلیارد دلار، رسید.

تفاوت در چیست؟ تقریباً هیچ‌کس درباره قابل‌دوام بودن فوتبال مردان به‌عنوان یک کسب‌وکار تردید نمی‌کند.

تیم‌های فوتبال مردان به ندرت تنها بر اساس سود و زیان سالانه ارزیابی می‌شوند. سرمایه‌گذاران ارزش برند، حق پخش تلویزیونی، ظرفیت جذب حامی مالی، املاک و البته کمیابی و ارزش دارایی را نیز در نظر می‌گیرند و بر این باورند که این کسب‌وکار در بلندمدت به شکلی پایدار رشد خواهد کرد.

فوتبال زنان نیز به‌آرامی در حال قرار گرفتن در همین چارچوب است.

رونق سرمایه‌گذاری در فوتبال زنان در حال به چالش کشیدن این محدودیت‌هاست. به جای اینکه انتظار برود یک تیم پیش از دریافت سرمایه‌گذاری به سوددهی برسد، نسل جدیدی از سرمایه‌گذاران روی این موضوع حساب کرده‌اند که با سرمایه‌گذاری مناسب، درآمد نیز در ادامه افزایش خواهد یافت.

این به آن معنا نیست که فوتبال زنان ناگهان به کسب‌وکاری با سودآوری قابل اتکا تبدیل خواهد شد. بسیاری از باشگاه‌ها در آمریکا و اروپا همچنان با زیان‌های قابل توجه فعالیت می‌کنند، به‌ویژه با افزایش دستمزدها و سایر هزینه‌ها. اما ساخت کسب‌وکارهای نوظهور نیز دقیقاً به همین شکل انجام می‌شود: سرمایه‌گذاران زیان‌های امروز را می‌پذیرند، زیرا معتقدند این دارایی در آینده می‌تواند ارزش بسیار بیشتری داشته باشد.

لوری لیندزی، مفسر فوتبال و هافبک بازنشسته‌ای که در نخستین فصل تاریخ NWSL برای واشنگتن اسپیریت بازی کرد، به «اتلتیک» گفت: «رشد این ورزش به شکل تصاعدی بوده است. شرایط امروز تقریباً با روزهای ابتدایی NWSL که من در آن بازی می‌کردم قابل مقایسه نیست. بخش بزرگی از این رشد به سرمایه‌گذاری برمی‌گردد؛ موضوعی که ما سال‌ها برای آن فریاد می‌زدیم.»

او افزود: «بازیکنان و محصول همیشه وجود داشتند. مسئله این بود که مردم را متقاعد کنیم فوتبال زنان ارزش سرمایه‌گذاری دارد.»

طبق گزارش لیگ مالی فوتبال ۲۰۲۶ دیلویت، ۱۵ باشگاه پردرآمد زنان که در این گزارش مورد بررسی قرار گرفته‌اند، در فصل ۲۰۲۴-۲۵ مجموعاً ۱۵۸ میلیون یورو، معادل ۱۸۵ میلیون دلار، درآمد داشته‌اند که ۷۲ درصد آن از محل فعالیت‌های تجاری به دست آمده است.

در سریال، حامی مالی اصلی پیراهن تیم مردان ریچموند پس از جلسه جنجالی سهامداران، نسبت به حمایت مالی از تیم زنان نیز مردد می‌شود. در نهایت، ربکا ولتون با بازی هانا وادینگهام مجبور می‌شود شخصاً نزد سرمایه‌گذار برود و از طرح خود دفاع کند.

در فوتبال زنان، حمایت مالی موتور محرک کسب‌وکار است. برندها عملاً همان شرطی را می‌بندند که مالکان باشگاه‌ها می‌بندند: اینکه مخاطبان فوتبال زنان با سرعتی بیشتر از هزینه دسترسی به این مخاطبان در حال افزایش هستند.

آرسنال در سال ۲۰۲۴ با اختصاص ورزشگاه امارات به‌عنوان خانه اصلی تیم زنان، گام بزرگی برداشت. این تصمیم در واکنش به تقاضای موجود اتخاذ شد، نه با هدف ایجاد مصنوعی تقاضا.

چهار مسابقه تیم زنان آرسنال در ورزشگاه امارات در فصل ۲۰۲۳-۲۴ به‌طور میانگین بیش از ۵۲ هزار تماشاگر داشت؛ دو مسابقه کاملاً فروخته شد و سه رکورد جدید برای حضور تماشاگران در لیگ به ثبت رسید. آرسنال نیز در پاسخ، تعداد بیشتری از بازی‌های تیم زنان را در این ورزشگاه برگزار کرد.

تا فصل ۲۰۲۵-۲۶، تمام دیدارهای خانگی آرسنال در لیگ برتر زنان انگلیس قرار بود در ورزشگاه امارات برگزار شود. میانگین حضور تماشاگران در بازی‌های لیگ آرسنال در فصل گذشته به ۳۳ هزار و ۸۰۸ نفر رسید؛ رقمی که تقریباً چهار برابر میانگین حضور تماشاگران چلسی، تیم دوم این رده‌بندی بود.

بنابراین تعجبی ندارد که طبق گزارش «لیگ پول ۲۰۲۶» Deloitte، آرسنال پردرآمدترین باشگاه فوتبال زنان محسوب می‌شود و ۲۹.۱ میلیون دلار، معادل ۲۱.۵ میلیون پوند، درآمد داشته است.

اما آمار فصل قبل روی دیگری از ماجرا را نیز نشان می‌دهد؛ باشگاه‌های WSL مجموعاً ۸۸ میلیون دلار، معادل ۶۵ میلیون پوند، درآمد داشتند، اما در مجموع با ۳۸ میلیون دلار، معادل ۲۸ میلیون پوند، زیان پیش از کسر مالیات مواجه شدند. هزینه دستمزدها نیز با افزایشی ۴۴ درصدی به ۷۰ میلیون دلار، معادل ۵۲ میلیون پوند، رسید و نسبت میان هزینه دستمزد و درآمد به‌طور میانگین ۸۱ درصد بود.

ترجمه ساده این اعداد: برای درآمدزایی، ابتدا باید هزینه کرد.

و این دقیقاً همان نکته مهمی است که «تد لاسو» به آن اشاره می‌کند.

بحث اصلی در ای‌اف‌سی ریچموند در واقع بر سر این نیست که آیا تیم زنان گری‌هاوندز به اندازه کافی خوب هست یا نه. مسئله این است که آیا افرادی که کنترل منابع مالی باشگاه را در اختیار دارند، باور دارند این تیم می‌تواند در آینده ارزشمند شود و پیش از آنکه شواهد کاملاً آشکار شوند، ارزش سرمایه‌گذاری را دارد یا خیر.

منبع:نیویورک‌تایمز