بازگشت روسها به کورس و سقوط ایران از قله؛ نایبقهرمانی فرنگیکاران جوان زنگ خطر را به صدا درآورد!
منبع : خبرگزاری میزان
کشتی فرنگی جوانان ایران با یک طلا، چهار برنز و ۱۰۹ امتیاز، نایبقهرمان جهان شد؛ اما بازگشت روسها به کورس رقابتها و کاهش امتیاز ایران، زنگ خطر را به صدا درآورد.
ایران در مسابقات کشتی فرنگی جوانان جهان در براتیسلاوا قهرمانی را به روسیه واگذار کرد؛ تیمی که با بازگشت رسمی به کورس امتیازی، ۱۴۲ امتیاز به دست آورد و با فاصله ۳۳ امتیازی بالاتر از ایران قرار گرفت. از سوی دیگر ازبکستان با ۹۵ امتیاز، ارمنستان با ۹۱ امتیاز و آذربایجان با ۹۰ امتیاز در تعقیب دو قدرت اول بودند.
این اتفاق البته غافلگیرکننده نبود. اتحادیه جهانی پیش از آغاز مسابقات، روسیه را به دلیل بازگشت امتیازات تیمی، مدعی اصلی قهرمانی معرفی کرده بود و در مقابل تأکید داشت که ایران برای دفاع از عنوان قهرمانی خود باید عملکردی فراتر از سال گذشته داشته باشد؛ بنابراین نایبقهرمانی ایران را باید در دو قاب متفاوت دید؛ یک قاب، بازگشت روسها و افزایش شدید سطح رقابت است و قاب دوم، افت محسوس خود ایران.
روسها برگشتند؛ اما مسئله فقط روسها نیست
در سالهای اخیر، ایران یکی از قدرتهای بلامنازع کشتی فرنگی جوانان جهان بوده است. UWW پیش از مسابقات ۲۰۲۵ اعلام کرده بود که ایران پنج دوره متوالی قهرمان تیمی جهان شده است. ایران در سال ۲۰۲۵ نیز با ۱۱۷ امتیاز قهرمان شد و این عنوان را برای ششمین بار به دست آورد.
حتی در سال ۲۰۲۴، ایران با ۱۴۷ امتیاز و چهار مدال طلا، یک نقره و یک برنز قهرمان جهان شد. اما حالا روند سه ساله مقابل چشم ماست:
۲۰۲۴: ۱۴۷ امتیاز و ۶ مدال
۲۰۲۵: ۱۱۷ امتیاز و ۵ مدال
۲۰۲۶: ۱۰۹ امتیاز و ۵ مدال
یعنی حتی پیش از آنکه روسیه امتیازات تیمی کامل خود را پس بگیرد، روند امتیازی ایران نزولی شده بود.
این نکته بسیار مهم است؛ چون اگر تمام نایبقهرمانی امسال را به بازگشت روسها نسبت دهیم، بخشی از واقعیت را نادیده گرفتهایم.
روسها در سالهای گذشته به دلیل شرایط مربوط به حضور بینالمللی، امتیازات تیمی دریافت نمیکردند و بسیاری از کشتیگیرانشان در قالب تیم بیطرف یا UWW روی تشک میرفتند. برای نمونه، در مسابقات ۲۰۲۴ نیز گزارشهای رسمی اشاره کردند که روسها امتیازات تیمی دریافت نمیکردند، هرچند حضور انفرادی آنها همچنان میتوانست معادلات مدالها را تغییر دهد.
در ۲۰۲۶، اما داستان متفاوت بود؛ UWW پیش از مسابقات صراحتاً اعلام کرد که روسیه امتیازات تیمی خواهد گرفت و همین موضوع آن را مدعی اصلی قهرمانی کرده است.
روسیه فقط یک تیم برگشته نبود؛ مجموعهای از مدعیان بازگشته بود
مشکل ایران فقط این نبود که یک رقیب قدرتمند وارد جدول امتیازات شد؛ روسیه با مجموعهای از کشتیگیران مدعی به براتیسلاوا آمد.
در آستانه مسابقات، UWW از حضور چهرههایی مانند ایلیا کاندالین در ۵۵ کیلوگرم، نازار برکوفسکی در ۷۷ کیلوگرم، امیر سوومیز در ۶۷ کیلوگرم و قهرمانان و مدعیان روس در اوزان مختلف خبر داده بود. ضمن اینکه برخی کشتیگیران روس در مسابقات اروپایی جوانان نیز درخشش قابل توجهی داشتند.
به همین دلیل، بازگشت روسیه فقط یک تغییر در جدول امتیازات نبود؛ بلکه کیفیت رقابت انفرادی را نیز بالا برد.
با این حال، همینجا باید یک نکته را به سود ایران ثبت کرد: آرمین شمسیپور توانست در وزن ۵۵ کیلوگرم قهرمان شود تا تنها طلایی ایران در این مسابقات باشد.
شمسیپور در حالی به مدال طلا رسید که در این وزن، روسیه نیز یکی از مدعیان خود را به میدان فرستاده بود؛ بنابراین طلای ۵۵ کیلوگرم را باید یکی از نقاط روشن عملکرد ایران دانست. UWW نیز پیش از مسابقات، شمسیپور را مدافع عنوان و یکی از چهرههای اصلی وزن معرفی کرده بود.
مشکل بزرگ ایران در براتیسلاوا، کمبود کشتیگیرانی بود که بتوانند از مراحل یکچهارم نهایی عبور کنند و خود را به فینال برسانند. از ۱۰ نماینده ایران، تنها آرمین شمسیپور به فینال رسید.
این آمار برای تیمی که طی سالهای اخیر با چندین فینالیست و چندین قهرمان جهان شناخته شده، یک هشدار جدی است.
۴ مدال برنز ایران ارزشمندند، اما یک تیم مدعی قهرمانی جهان زمانی میتواند در رقابت تیمی دست بالا را داشته باشد که علاوه بر جمعآوری مدالهای برنز، طلایی و نقرهایهای بیشتری تولید کند.
ایران در براتیسلاوا در بسیاری از اوزان تا آستانه موفقیت پیش رفت، اما در لحظه تعیینکننده متوقف شد.
امیرعلی حیدری در ۶۰ کیلوگرم به نیمهنهایی رسید، اما مقابل آیخان جوادوف از آذربایجان شکست خورد و در ردهبندی برنز گرفت.
علی غریبی نیز تا نیمهنهایی پیش رفت، اما مقابل کشتیگیر روس شکست خورد و به برنز رسید.
امیرمهدی سعیدینوا در ۷۷ کیلوگرم عملکرد خوبی داشت و به نیمهنهایی رسید، اما او هم از رسیدن به فینال بازماند.
امیرحسین نعمتزاده نیز پس از شکست در یکچهارم نهایی، از مسیر شانس مجدد به مدال برنز رسید؛ آن هم بدون اینکه برای کسب این مدال روی تشک برود، چرا که حریف اتریشی به دلیل مصدومیت از حضور در مسابقه انصراف داد.
این یعنی بخش قابل توجهی از مدالهای ایران از مسیر رسیدن به فینال و شکست در فینال به دست نیامده، بلکه محصول رسیدن به ردهبندی بوده است.
اوزان میانی و سنگین؛ جایی که زنگ خطر بلندتر شنیده شد
یکی از مهمترین نقاط ضعف تیم ایران، عملکرد در اوزانی بود که انتظار میرفت امتیاز بیشتری برای تیم به همراه داشته باشند. در ۶۷ کیلوگرم، ایلیا علیخانی پنجم شد.
در ۷۲ کیلوگرم، احمدرضا محمدیان تنها دو مسابقه داشت و پس از شکست در دور دوم از جدول کنار رفت.
در ۸۲ کیلوگرم، علیرضا محمدحسینی پس از رسیدن به نیمهنهایی، در مسابقه ردهبندی شکست خورد و پنجم شد.
در ۹۷ کیلوگرم، امیرسام محمدی در همان دور نخست شکست خورد و با توجه به شکست حریفش در دور بعد، از مسابقات کنار رفت.
در ۱۳۰ کیلوگرم نیز امیرحسین عبدولی پس از یک پیروزی، در یکچهارم نهایی شکست خورد و از دور رقابتها کنار رفت.
این نتایج به خوبی نشان میدهد که ایران در نیمه بالایی جدول، عمق کافی برای رقابت با تیمهایی مانند روسیه نداشت.
در رقابت تیمی، فقط قهرمانها تعیینکننده نیستند. کشتیگیرانی که پنجم، هفتم یا حتی نهم میشوند نیز میتوانند امتیازهای حیاتی برای تیم جمع کنند. روسیه با داشتن ترکیبی گسترده از مدعیان در اوزان مختلف، دقیقاً در همین بخش از رقابت تیمی توانست فاصله ایجاد کند.
فاصله ۳۳ امتیازی؛ عددی که باید جدی گرفته شود
فاصله ایران و روسیه در پایان مسابقات ۳۳ امتیاز بود؛ ۱۴۲ امتیاز برای روسیه در مقابل ۱۰۹ امتیاز برای ایران. این فاصله را نمیتوان صرفاً به بازگشت روسها نسبت داد.
اگر ایران همان روند امتیازی سال ۲۰۲۴ را حفظ میکرد، حتی با بازگشت روسیه، رقابت بسیار نزدیکتر میشد.
واقعیت این است که امتیاز ایران از ۱۴۷ در سال ۲۰۲۴ به ۱۱۷ در سال ۲۰۲۵ و سپس به ۱۰۹ در سال ۲۰۲۶ رسیده است. این کاهش، مهمتر از خود نایبقهرمانی است.
از یک طلای پررنگ تا چهار برنز؛ تغییر جنس موفقیت
در سال ۲۰۲۴ ایران چهار قهرمان جهان داشت و در مجموع شش مدال گرفت. در سال ۲۰۲۵ ایران یک طلا، دو نقره و دو برنز به دست آورد و با ۱۱۷ امتیاز قهرمان شد. اما در ۲۰۲۶ ترکیب مدالهای ایران به یک طلا و چهار برنز تغییر کرده است.
این تفاوت فقط یک آمار ساده نیست؛ نشاندهنده کاهش قدرت ایران در تبدیل حضور در مراحل پایانی به مدالهای بالاتر است.
۴ برنز، از یک طرف نشان میدهد تیم هنوز در بسیاری از اوزان توان رقابت دارد؛ اما از طرف دیگر، نشان میدهد ایران در مسابقات تعیینکننده، به اندازه گذشته برتری خود را تحمیل نکرده است. به بیان سادهتر، ایران هنوز مدعی است، اما دیگر به اندازه گذشته سلطهگر نیست.
نقطه قوت بزرگ؛ هنوز نسل مستعد وجود دارد
با همه این انتقادها، نباید نایبقهرمانی ایران را شکست تلقی کرد. کسب پنج مدال در مسابقات جهانی جوانان، در هیچ شرایطی نتیجه ضعیفی نیست.
آرمین شمسیپور با کسب طلای جهان نشان داد که ایران همچنان در اوزان سبک میتواند قهرمان تولید کند.
حیدری، غریبی و سعیدینوا نیز با رسیدن به نیمهنهایی نشان دادند که فاصله ایران با سکوی جهانی در بسیاری از اوزان زیاد نیست.
حتی عملکرد برخی کشتیگیرانی که پنجم شدند، نشان میدهد ظرفیت فنی وجود دارد؛ مسئله این است که این ظرفیت باید به مدالهای باارزشتر تبدیل شود؛ بنابراین نقطه قوت ایران، همچنان استعداد و توان حضور در مراحل پایانی است؛ نقطه ضعف، تبدیل نکردن این حضور به فینال و طلا و همچنین ضعف در عمق ترکیب تیمی است.
نایبقهرمانی براتیسلاوا شاید در ظاهر یک نتیجه قابل قبول باشد، اما برای کشتی فرنگی ایران باید بیشتر بهعنوان یک «هشدار» دیده شود تا یک جشن قهرمانی، چون رقیب سنتی ایران برگشته است.
روسیه دیگر فقط با چند کشتیگیر در جدول حضور ندارد؛ امتیاز تیمی میگیرد و با مجموعهای از مدعیان در تمام اوزان وارد رقابت میشود. UWW نیز پیش از آغاز مسابقات، روسیه را شانس اول قهرمانی دانسته بود.
از سوی دیگر، کشورهای دیگری مانند ارمنستان، آذربایجان، ازبکستان و گرجستان نیز فاصله خود را با ایران کم کردهاند. فاصله ایران با ازبکستان فقط ۱۴ امتیاز و با ارمنستان ۱۸ امتیاز بود. این یعنی در آینده، رقابت فقط ایران و روسیه نخواهد بود.
نسخه عبور از نایبقهرمانی چیست؟
اگر هدف فدراسیون بازگرداندن ایران به قهرمانی مطلق در رده جوانان است، باید بیش از تمرکز بر تعداد مدالها، روی کیفیت مدالها و عمق تیم تمرکز شود.
ایران باید در هر ده وزن حداقل یک کشتیگیر داشته باشد که توان رسیدن به جمع هشت نفر برتر را داشته باشد و در اوزان حساس، چند مدعی واقعی برای نیمهنهایی و فینال تربیت کند.
ایران باید در هر ده وزن حداقل یک کشتیگیر داشته باشد که توان رسیدن به جمع هشت نفر برتر را داشته باشد و در اوزان حساس، چند مدعی واقعی برای نیمهنهایی و فینال تربیت کند.
بهخصوص عملکرد ۶۷، ۷۲، ۸۲، ۹۷ و ۱۳۰ کیلوگرم در براتیسلاوا نشان داد که فاصله میان چند وزن تیم و سطح جهانی هنوز قابل توجه است.
از طرف دیگر، باید روی تبدیل شکستهای نزدیک به پیروزی کار شود. وقتی کشتیگیر ایرانی تا نیمهنهایی میرسد، اما در همان نقطه متوقف میشود، مشکل فقط فنی نیست؛ مدیریت مسابقه، آمادگی ذهنی، تاکتیک در لحظات حساس و حتی برنامهریزی برای مسابقه سوم و چهارم یک روز نیز اهمیت پیدا میکند.
ایران نایبقهرمان جهان شده و پنج مدال به دست آورده؛ بنابراین نمیتوان این نتیجه را شکست نامید. اما برای تیمی که در سالهای اخیر به قهرمانی عادت کرده، کاهش امتیاز از ۱۴۷ به ۱۱۷ و سپس ۱۰۹، کاهش تعداد مدالهای طلا و رسیدن به تنها یک فینالیست در مسابقات امسال، نشانههایی هستند که نمیتوان نادیده گرفت.
بازگشت روسها قطعاً معادلات را سختتر کرده است؛ اما شاید اتفاق مهمتر این باشد که ایران برای نخستین بار بعد از چند سال، با رقیبی روبهرو شده که نهتنها در کیفیت انفرادی، بلکه در عمق تیمی نیز توانسته از آن عبور کند.
براتیسلاوا شاید جام قهرمانی را از ایران گرفته باشد، اما مهمتر از جام، هشداری است که روی تشکهای اسلواکی برای آینده کشتی فرنگی جوانان ایران نوشته شد.
