از صبر ژاپن تا انتقاد از پیاتزا؛ دو نگاه متفاوت به ساختن تیم ملی
منبع : خبرگزاری دانشجو
ژاپن برای ساختن تیمی منسجم و رقابتی، به یک پروژه بلندمدت و مربی خارجی فرصت داد؛ مسیری که از سال ۲۰۱۷ آغاز شد و نتیجهاش تبدیل ژاپن به یکی از قدرتهای قابل احترام والیبال جهان بود. در مقابل، تیم ملی ایران پس از نخستین تجربه روبرتو پیاتزا در لیگ ملتهای ۲۰۲۶، با وجود نشانههایی از پیشرفت، خیلی زود با موج انتقادها روبهرو شد؛ تفاوتی که شاید بیش از آنکه به مربیان مربوط باشد، به نگاه ما به «ساختن» یک تیم ملی بازمیگردد.
به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، داستان تحول والیبال ژاپن از جایی جذاب میشود که فدراسیون این کشور تصمیم گرفت برای تغییر نسل و سبک بازی، صرفاً به نتیجههای کوتاهمدت نگاه نکند. فیلیپ بلن، مربی فرانسوی، در سال ۲۰۱۷ به کادر فنی تیم ملی ژاپن اضافه شد و در ابتدا به عنوان دستیار فعالیت کرد. او در سال ۲۰۲۱ به سرمربی تیم ملی رسید و تا پایان بازیهای المپیک پاریس در این پروژه حضور داشت.
بلن در سالهای ابتدایی حضورش، مسئول بخشی از طراحی تمرینها و مسائل تاکتیکی بود و تلاش کرد ساختار دفاعی و حمله سریع از مرکز را در تیم ژاپن جا بیندازد. این فرآیند یکشبه اتفاق نیفتاد. ژاپن به بازیکنانش فرصت داد در کنار تغییرات فنی، تجربه بینالمللی بیشتری به دست بیاورند و نسل جدیدی را شکل دهد.
نتیجه این صبر را میتوان در عملکرد ژاپن در سالهای بعد دید. این تیم در المپیک توکیو پس از ۲۹ سال به مرحله یکچهارم نهایی رسید و در لیگ ملتهای جهان نیز به جمع تیمهای مدعی نزدیک شد. ژاپن در لیگ ملتها در سال ۲۰۲۳ به مدال برنز رسید و در سال ۲۰۲۴ نیز نایبقهرمان شد.
نکته مهمتر این است که ژاپن حتی بعد از پایان کار بلن هم پروژه را کنار نگذاشت. پس از المپیک پاریس، لوران تیلی فرانسوی جایگزین او شد تا مسیر تیم تا المپیک لسآنجلس ادامه پیدا کند. فدراسیون ژاپن در واقع مربی را تغییر داد، اما فلسفه توسعه تیم ملی را کنار نگذاشت. در فهرست تیم ملی ۲۰۲۶ نیز همچنان بازیکنانی مانند یوجی نیشیدا، یوکی ایشیکاوا، تاتسونوری اوتسوکا و ماساهیرو سکیتا حضور دارند؛ بازیکنانی که بخشی از نسل موفق سالهای اخیر ژاپن هستند.
پیاتزا؛ قربانی نتیجه یا قربانی انتظار؟
در سمت دیگر، ایران قرار دارد؛ تیمی که روبرتو پیاتزا از ابتدای فصل ۲۰۲۶ هدایت آن را برعهده گرفت و عملاً وارد یک پروژه جدید شد. طبیعی است که انتظار از سرمربی ایتالیایی بالا باشد، اما تفاوت مهم اینجاست که پیاتزا هنوز در ابتدای مسیر قرار دارد.
لیگ ملتهای ۲۰۲۶ برای ایران آسان پیش نرفت. تیم ملی در هفته دوم ابتدا مقابل فرانسه شکست خورد، برابر آمریکا مغلوب شد و سپس در دیداری نزدیک با نتیجه ۳ بر ۲ به ژاپن باخت؛ مسابقهای که ایران تا آخرین لحظات برای پیروزی جنگید. در پایان همان هفته، ایران مقابل کوبا به پیروزی ۳ بر یک رسید.
در واقع، حتی گزارشهای تحلیلی پس از هفته دوم نیز تأکید داشتند که نتیجهها همه واقعیت تیم پیاتزا را نشان نمیدهند. ایران در برابر تیمهایی مانند فرانسه و ژاپن توانست در مقاطع طولانی رقابت کند، اما مشکل اصلی در استفاده از فرصتها، دفاع روی تور و مدیریت امتیازهای حساس بود. از سوی دیگر، پیاتزا به بازیکنان جوانتر فرصت داد و تلاش کرد تیمی برای آینده بسازد؛ اقدامی که طبیعتاً میتواند در کوتاهمدت با نوسان همراه باشد.
مسئله فقط پیاتزا نیست
انتقاد از پیاتزا پس از لیگ ملتهای ۲۰۲۶ را نمیتوان کاملاً نادیده گرفت. تیم ملی ایران برای بردن ساخته شده و طبیعی است که شکستهای متوالی، بهخصوص برابر رقبایی مانند ژاپن، فرانسه و آمریکا، پرسشهایی درباره عملکرد کادر فنی ایجاد کند. اما مسئله اینجاست که آیا باید از یک مربی در نخستین سال حضورش، تیمی کامل و بدون نقص انتظار داشت؟ ژاپن دقیقاً خلاف این رویکرد را نشان داد. آنها از سال ۲۰۱۷ کار را با یک مربی فرانسوی آغاز کردند، چند سال برای تغییر نسل و سیستم صبر کردند و حتی پس از موفقیتهای بزرگ، با تغییر سرمربی پروژه را ادامه دادند. حاصل آن، تیمی بود که امروز دیگر حضورش در جمع قدرتهای والیبال جهان اتفاقی نیست.
ایران هم اگر قرار است با پیاتزا پروژهای تازه را آغاز کند، باید تکلیفش را با خودش روشن کند؛ هدف، نتیجه همین امروز است یا ساختن تیمی که چند سال بعد به اوج برسد؟ اگر هدف فقط نتیجه باشد، هر شکست میتواند سرمربی را زیر سؤال ببرد. اما اگر قرار است تیم ملی دوباره ساخته شود، باید بخشی از هزینه این بازسازی را پذیرفت.تفاوت ژاپن و ایران شاید همینجا باشد؛ ژاپن به فرآیند فرصت داد و بعد از چند سال نتیجه گرفت، اما ما گاهی میخواهیم نتیجه پروژه را پیش از آنکه پروژه کامل شود ببینیم.
پیاتزا البته از انتقاد مصون نیست و عملکرد او باید در مسابقات مهم آینده، بهخصوص رقابتهای قهرمانی آسیا، ارزیابی شود؛ مسابقاتی که حتی میتواند در تعیین آینده همکاری او با ایران نقش مهمی داشته باشد.
اما اگر قرار است از ژاپن الگوبرداری کنیم، شاید مهمترین چیزی که باید یاد بگیریم نه انتخاب مربی فرانسوی یا ایتالیایی، بلکه صبر کردن برای ساختن یک تیم واقعی باشد.
شایعه در شهر ؛ سعید معروف روی نیمکت تیم ملی والیبال ایران ؟ + جزئیات
اولین واکنش سرمربی تیم ملی والیبال ایران پس از پیروزی مقابل آلمان
اعتراف سرمربی تیم ملی والیبال کوبا به قدرت ایران !! + جزئیات
واکنش جالب سرمربی تیم ملی والیبال ژاپن پس از برتری مقابل ایران
وعده بزرگ روبرتو پیاتزا به هواداران تیم ملی والیبال ایران + جزئیات
واکنش عجیب ستاره والیبال ایران پس از شکست مقابل ژاپن + جزئیات
