ظرفیتهای فرهنگی سیستان و بلوچستان نیازمند معرفی بیشتر است
منبع : خبرگزاری مهر
زاهدان- رئیس موزه جنوب شرق گفت: ظرفیتهای فرهنگی سیستان و بلوچستان هنوز آنگونه که شایسته بوده معرفی نشدهاند و شناساندن این میراث ارزشمند میتواند زمینهساز توسعه همه جانبه منطقه باشد.
محمدعلی ابراهیمی، در گفتوگو با خبرنگار مهر اظهار کرد: آنچه استان سیستان و بلوچستان را در نگاه گردشگران، پژوهشگران و مسافران برجسته میسازد، بیش از هر چیز فرهنگ و هنر آن است؛ مجموعهای درهمتنیده از اخلاق، آداب و رسوم، خلقوخو، مهماننوازی، زبان، گویش و پوشاک. این جلوههای مردمشناختی در پهنه استان چنان شاخص و متمایز هستند که سیستان و بلوچستان را به گنجینهای از ظرفیتهای کمنظیر فرهنگی تبدیل کردهاند.
رئیس موزه جنوب شرق، افزود: سیستان و بلوچستان به نادرستی استانی محروم نامیده شده است، در حالی که محرومیت واقعی از آنِ کسانی است که از شناخت این ناشناختهها و جلوههای رازآلود فرهنگی بیبهره ماندهاند؛ ظرفیتهایی که در گذر هزاران سال در این سرزمین شکل گرفته و امروز به سرمایهای ارزشمند برای توسعه تبدیل شدهاند.
رئیس موزه جنوب شرق ادامه داد: این سرمایه فرهنگی میتواند بسیاری از تهدیدهای کنونی را به فرصت تبدیل کند. بهرهگیری از ظرفیتهای هویتی و فرهنگی استان، زمینهساز توسعه پایدار و پیوند نسل جوان با گذشته پرافتخار این سرزمین خواهد بود. این پیوند، راهبردی مؤثر برای افزایش مشارکت مردم، بهویژه جوانان، در حفظ و بهرهبرداری شایسته از ظرفیتهای فرهنگی، هنری و مردمشناختی استان است.
ابراهیمی با بیان اینکه جایگاه فرهنگ و هنر در سیستان و بلوچستان متناسب با تاریخ، تمدن و تنوع اقوام آن نیست، گفت: پهناورترین استان کشور، میزبان اقوام گوناگونی از شمال تا جنوب است که هر یک ریشهای کهن و هویتی اصیل دارند و در طول تاریخ، دوشادوش یکدیگر در آبادانی ایران نقشآفرینی کردهاند. کافی است به نخستین نشانههای استمرار تمدن و شهرنشینی در شرق فلات ایران بنگریم؛ در هزارههای سوم و چهارم پیش از میلاد، زمانی که بسیاری از مراکز تمدنی دیگر هنوز شکل نگرفته بودند، این منطقه در عرصههایی همچون سیاست، اقتصاد، دانش پزشکی، ریاضیات، نجوم، معماری و زندگی شهری از جایگاهی برجسته برخوردار بوده است.
وی ادامه داد: نمونه بارز این شکوفایی را میتوان در محوطه جهانی شهر سوخته در دشت سیستان مشاهده کرد؛ تمدنی که در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده است. همچنین محوطههای باستانی چاههاشم و اسپیدژ بزمان و یافتههای باستانشناسی منطقه لادیز، از پیشینهای بسیار کهن در این سرزمین حکایت دارند؛ پیشینهای که بر اساس برخی یافتهها، قدمت آن به حدود ۲۰۰ هزار سال میرسد.
ابراهیمی افزود: در منطقه تیس نیز آخرین کاوشهای باستانشناسی، ابزارهای سنگی و دستساختههایی را آشکار کرده که بیش از ۱۰۰ هزار سال قدمت دارند. این ظرفیتهای تاریخی و فرهنگی، در کنار موقعیت ژئوپلیتیکی، اقتصادی و اجتماعی استان، سرمایهای ارزشمند برای توسعه محسوب میشوند. مردم سیستان و بلوچستان شایسته آن هستند که این میراث چند هزار ساله را بهتر بشناسند، آن را به شایستهترین شکل معرفی کنند و از آن در مسیر توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی بهره ببرند.
وی تأکید کرد: یکی از مهمترین اهداف حوزه مردمشناسی، فرهنگ و هنر، شناخت هرچه عمیقتر گذشته پرافتخار این سرزمین و تبدیل آن به پلی استوار برای ساختن آیندهای روشنتر برای سیستان و بلوچستان و مردمان آن است.
