هری کین به خط پایان جام جهانی رسید؟

به گزارش ایلنا، این یک سوال کاملاً بجا و منطقی است. جای تعجب دارد که چرا خبرنگاران این‌قدر دیر به سراغ آینده هری کین رفتند؛ چرا که او تنها دو هفته با تولد ۳۳ سالگی‌اش فاصله دارد. تمام اصول و منطق فوتبال مدرن می‌گوید که دوران افت او نزدیک است و این سقوط می‌تواند بسیار شدید و ناگهانی باشد. کین در زمان برگزاری یورو ۲۰۲۸ دقیقاً ۳۵ ساله خواهد بود و اصلاً مشخص نیست که آیا باز هم همان فوتبالیست باکیفیت همیشگی باشد یا خیر.

این وضعیت می‌توانست به شکل کاملاً متفاوتی رقم بخورد. انگلیس تا دقیقه ۸۵ مسابقه شب چهارشنبه با نتیجه ۱ بر ۰ از حریف جلو بود و اگر کین در آن دیدار عملکرد بهتری از خود نشان می‌داد، شاید نتیجه درخشان‌تری رقم می‌خورد. در آن صورت، ۴۸ ساعت بعدی به یک دور افتخار بزرگ پیش از فینال تبدیل می‌شد و رسانه‌ها از این می‌نوشتند که کین چگونه انگلیس را به سمت شکوه و افتخار هدایت می‌کند.

اما اکنون ما اینجا هستیم و به بازیکنی نگاه می‌کنیم که تمام رکوردهای باشگاهی را جابه‌جا کرده اما در نهایت در رده ملی ناکام بوده است. موفقیت بین‌المللی آخرین مرزی است که کین باید فتح کند و به نظر می‌رسد این فرصت طلایی دیگر از دست رفته است.

کین در صفحه شخصی خود در فضای مجازی نوشت: «ما به یک فینال دیگر خیلی خیلی نزدیک بودیم، اما کافی نبود. ما در طول این هفت هفته تمام توان خود را در زمین گذاشتیم و این‌گونه کم آوردن واقعاً برایمان سخت و دردناک است! من می‌دانم که انتظارات از ما بالا است و این حق هواداران است؛ ما هشت سال است که درِ خانه موفقیت را می‌کوبیم اما باز هم قطعه نهایی این پازل را گم کرده‌ایم.»

نمایش متناقض و عجیب مقابل آرژانتین

تیم ملی انگلیس به مدت یک ساعت نمایش بسیار تحسین‌برانگیز و پایاپایی را مقابل آرژانتین ارائه داد. شاگردان توماس توخل لزوماً برتر از مدافع عنوان قهرمانی جهان نبودند، اما شانه به شانه آن‌ها حرکت کردند. وقتی آنتونی گوردون در دقیقه ۵۵ دروازه حریف را باز کرد، این گل اصلاً غیرعادلانه نبود. این ضربه اول انگلیس بود و پیش‌بینی می‌شد آرژانتین پاتک بزند، اما انگلیس ابزار لازم برای پاسخ دادن به حملات بعدی را داشت.

اما سه‌شیرها این کار را نکردند. انگلیس با ترس و لرز به دفاع رفت و آرژانتین بدون هیچ واهمه‌ای هجوم آورد. لیونل اسکالونی پس از بازی اشاره کرد که آرژانتینی‌ها «بوی خون را در آب حس کردند» و توخل عملاً تیمش را طعمه حریف کرد.

در این میان، هری کین برای بخش زیادی از مسابقه یک تماشاگر عجیب در زمین بود. آمار او در این بازی بسیار تلخ و ناامیدکننده است: ۲۶ لمس توپ، ۹ پاس صحیح، یک شوت بلاک‌شده و صفر لمس توپ در محوطه جریمه آرژانتین! البته شاید این آمار بیانگر تمام تلاش و سبک بازی کین در این جدال نباشد.

این مسابقه یک جنگ تمام‌عیار و فیزیکی بود و کین هم برای این جنگ آمادگی داشت. او بیشتر وقت خود را در نیمه اول صرف درگیری‌های فیزیکی کرد و حتی بیش از لیساندرو مارتینز و الکسیس مک‌آلیستر وارد دوئل‌های تن به تن شد. صحنه‌هایی وجود داشت که او با بی‌باکی تمام بدن خود را مقابل ضربات خط می‌زد.

این تلاش‌ها در نیمه اول که فوتبال چندان روانی ارائه نمی‌شد، بسیار ارزشمند بود؛ اما در نیمه دوم، وقتی انگلیس نیاز به هجوم و فشار داشت، همه چیز برای او قفل شد.

توخل و معمای تاکتیکی؛ کین مهره‌ای بدون سرعت

نیمه دوم و پس از گلزنی انگلیس، توماس توخل را با یک چالش و معمای تاکتیکی عجیب روبرو کرد. انصافاً او در موقعیت سختی قرار داشت. انگلیس پیش از این یک دفاع جانانه و تاریخی را در ورزشگاه آزتکا مقابل مکزیک به نمایش گذاشته بود تا برد خفیف خود را حفظ کند و کین در آن شب ۸۹ دقیقه جنگید، تلاش کرد و دوید.

او در بازی روز چهارشنبه نیز همین روند را تکرار کرد، هرچند خودش معتقد بود که انگلیس باید رو به جلوتر بازی می‌کرد.

کین در این باره گفت: «به هر دلیلی، ما در حفظ و مالکیت توپ مشکل داشتیم، نتوانستیم روی توپ فشار بیاوریم و همین موضوع به آن‌ها اجازه داد تا مومنتوم و حملات بیشتری را در یک‌سوم دفاعی ما ایجاد کنند.» اما نکته طنزآمیز و متناقض قصه اینجاست که خود کین بخشی از این مشکل بود.

چیزی که انگلیس در آن لحظات شدیداً نیاز داشت، یک مهاجم هدف فرارکننده بود که روی سر مدافعان کند آرژانتین بایستد و آن‌ها را عقب نگه دارد. کین یک مهاجم کامل است، اما تنها چیزی که ندارد «سرعت» است. به همین دلیل او به عقب زمین آمد تا جلوی موج حملات را بگیرد، اما طبق پیش‌بینی، در برابر امواج پیاپی حملات حریف در خط دفاعی کاملاً بی‌دفاع و ناتوان بود. این بازی دیگر مناسب ویژگی‌های کین نبود و توخل باید او را تعویض می‌کرد، اما کین در زمین ماند و رقم خوردن این فاجعه را تماشا کرد.

رکوردهای بی‌فایده با بایرن مونیخ

با در نظر گرفتن شرایط، این یک پایان فوق‌العاده ناامیدکننده و شاید غیرمنصفانه برای فصل درخشان کین بود. او سال گذشته در بایرن مونیخ فوق‌العاده ظاهر شد و با به ثمر رساندن ۵۸ گل در تمامی رقابت‌ها، رکورد ‌فصل تاریخ بوندس‌لیگا را شکست. هیچ بازیکنی در پنج لیگ معتبر اروپا نتوانست به آمار ۳۶ گل او در لیگ داخلی برسد. او تبدیل به سریع‌ترین بازیکن تاریخ بایرن شد که به آمار ۱۰۰ تاثیرگذاری روی گل می‌رسد و باواریایی‌ها در حالی با ۱۶ امتیاز اختلاف قهرمان لیگ شدند که در هفته‌های پایانی کمی پا را از روی پدال گاز برداشته بودند.

به همین دلیل، شایعات و شانس‌های بسیار جدی برای بردن توپ طلا توسط این مهاجم انگلیسی وجود داشت. این‌ها آمارهایی بودند که حتی رابرت لواندوفسکی هم هرگز به آن‌ها نرسیده بود و کین با این ارقام به قلمرو مسی و رونالدو نزدیک شده بود. صرفاً بر اساس آمار، استدلال‌های محکمی وجود داشت که او پس از مایکل اوون، به اولین انگلیسی برنده این جایزه تبدیل شود.

اما عملکرد بایرن مونیخ در رقابت‌های بزرگ اروپایی به شانس او لطمه زد. آن‌ها شانه به شانه پاری‌سن‌ژرمن قهرمان پیش رفتند، اما در بازی برگشت مرحله نیمه‌نهایی نتوانستند کامبک بزنند و با شکست ۶ بر ۵ حذف شدند.

حسرت کفش طلای جام جهانی ۲۰۲۶

مسابقات جام جهانی برای کین مثل یک بوم سفید و فرصتی دوباره برای احیای شانس‌هایش بود. خود او پیش از شروع تورنمنت اعتراف کرده بود که درخشش در جام جهانی او را به کورس رقابت برمی‌گرداند.

کین پیش از تورنمنت گفته بود: «قطعاً من یکی از مدعیان اصلی توپ طلا خواهم بود. با توجه به جام‌هایی که این فصل بردم و تعداد گل‌هایی که زدم، در رقابت حضور دارم؛ به خصوص اگر انگلیس قهرمان جام جهانی شود، طبیعی است که این جایزه به یک بازیکن انگلیسی برسد.»

در پنج بازی اول، کین دقیقاً شبیه به یک مدعی بازی کرد. او دو بار به کرواسی گل زد، یک بار به پاناما، دو بار به کنگو و یک پاس گل هم در ورزشگاه آزتکا ثبت کرد. او و جود بلینگهام موتور محرک انگلیس بودند و بقیه بازیکنان فقط وظایفشان را انجام می‌دادند.

بردن کفش طلا همیشه به این افتخارات کمک می‌کند. کین پیش از بازی نیمه‌نهایی روز چهارشنبه، تنها دو گل با مسی و امباپه فاصله داشت. منطقاً انگلیس برای صعود به فینال به گل‌های او نیاز داشت و همه چیز برای درخشش او مهیا بود.

اما ناکامی او در گلزنی مقابل آرژانتین، عملاً به معنای از دست رفتن کفش طلای جام جهانی بود. حتی اگر کین در بازی رده‌بندی (که اصلاً نباید در آن بازی کند) سه گل هم به فرانسه بزند، احمقانه است اگر تصور کنیم مسی در فینال مقابل اسپانیا گلزنی نخواهد کرد. کین بدون کفش طلا و با ناکامی تیمی به آلمان برمی‌گردد و شانس‌های او تمام شده است.

آیا این پایان کار هری کین در تیم ملی است؟

بخش غم‌انگیز ماجرا اینجاست که شاید این واقعاً پایان کار او باشد. انتقال کین به بایرن مونیخ به نوعی تولد دوباره دوران حرفه‌ای او بود. اگر به گذشته نگاه کنیم، او شاید یک یا دو سال بیش از حد در تاتنهام ماند. او برای اسپرز فوق‌العاده بود و مرتباً به عنوان یکی از بهترین‌های لیگ برتر شناخته می‌شد، اما همیشه مشکلات زیادی پیرامون او وجود داشت و مالکان باشگاه به اندازه کافی هزینه نمی‌کردند (هرچند از قضا آن‌ها در تابستان امسال تصمیم گرفته‌اند صدها میلیون هزینه کنند).

موفقیت او در دو فصل اول حضورش در بایرن مونیخ، بیش از هر چیز اثباتی بر کیفیت بی‌قید و شرط او بود. کین نشان داد هنوز می‌تواند در بالاترین سطح کار کند و شاید هنوز به اوج پختگی نرسیده است. او بارها از مطالعه سایر ورزش‌ها و الگوبرداری از ورزشکارانی صحبت کرده که به خوبی از بدن خود مراقبت می‌کنند تا با سن و سال بجنگند؛ دوران او در بایرن نشان داد که او حداقل در سطح باشگاهی توانایی این کار را دارد.

اما فوتبال ملی کاملاً متفاوت است. در اینجا خبری از ماراتن‌های طولانی که بتوان تاکتیک‌ها را تغییر داد یا هفته‌هایی برای استراحت وجود داشته باشد، نیست. هیچ استراحتی برای مدیریت دقایق بازی یا مسابقه‌ای برای فرار از خستگی ساق پا وجود ندارد. انگلیس اردوی جام جهانی خود را طولانی‌تر کرد، اما با این حال کل این مدت کمتر از دو ماه بود. پس از یک فصل طولانی و فرسایشی، این تورنمنت عملاً یک دو سرعتِ بی‌رحمانه بود و کین درست در جایی که بیش از همیشه به او نیاز بود، نتوانست وظیفه‌اش را انجام دهد.

میراث عجیب و بدون جام برای سه‌شیرها

اگر این پایان کار کین باشد، میراث او در تیم ملی انگلیس بسیار عجیب و متناقض خواهد بود. قبل از هر چیز، او قطعاً بهترین مهاجم تاریخ انگلیس است. اگر او به کارش ادامه دهد، مطمئناً از مرز ۱۰۰ گل ملی عبور خواهد کرد. رکورد ۱۲۵ بازی ملی پیتر شیلتون کاملاً در دسترس اوست، چرا که کین اکنون ۱۲۱ بازی ملی دارد. او بیش از هر بازیکن دیگری در تاریخ جام جهانی پنالتی گل کرده و کفش طلای ۲۰۱۸ را هم در کارنامه دارد.

اما ناکامی در تورنمنت‌های بزرگ قطعاً به میراث او لطمه می‌زند. او در یورو ۲۰۲۴ بی‌اثر بود و در جام جهانی ۲۰۲۲ قطر آن پنالتی حیاتی را مقابل فرانسه از دست داد. حتی اگر او در جام جهانی ۲۰۱۸ و یورو ۲۰۲۱ در تیم‌های به مراتب ضعیف‌تری بازی کرده باشد، کین هرگز نتوانسته کشورش را آن‌طور که از بازیکنی با این حجم از استعداد انتظار می‌رود، به دوش بکشد. تمام گلزنان تاریخ‌ساز و رکوردشکن جهان که در این سطح از آمار گلزنی قرار دارند (مسی، رونالدو، پله، مارادونا، هانری) همگی یک جام بزرگ ملی برای اثبات دارند، اما کین هیچ جامی ندارد.

با این حال، انگلیس هم با یک بحران جدی روبرو است. اگر به لیست سه شیرها نگاه کنیم، عمق خط حمله آن‌ها به طرز نگران‌کننده‌ای خالی است. توخل برای این جام جهانی اولی واتکینز ۳۰ ساله و ایوان تونی ۳۰ ساله را با خود آورد و هیچ مهاجم جوانی وجود ندارد که این پرچم را تحویل بگیرد؛ از طرفی کنار گذاشتن کین از تیم بسیار سخت خواهد بود.

بنابراین، انگلیس احتمالاً با همین فرمان جلو می‌رود و کین در تیم سال ۲۰۲۸ حضور خواهد داشت. انگلیس احتمالاً در آن تورنمنت تیم خوبی خواهد بود، اما کین تا آن زمان قطعاً دوران اوج خود را پشت سر گذاشته است؛ با این حال انگلیس گزینه دیگری برای جایگزینی او ندارد.

کین به سهم خود دوست دارد ادامه دهد و می‌گوید: «تیم ملی افتخار و مایه خوشحالی من است. این کاری است که بیش از هر چیز دیگری در دنیا عاشق انجام دادنش هستم. مشخصاً چهار سال زمان طولانی است؛ من امسال ۳۳ ساله می‌شوم اما این مسیر برای لئو مسی هرگز تمام نشد و او هنوز در بالاترین سطح بازی می‌کند. من هرگز نمی‌خواهم برای این چیزها محدودیتی تعیین کنم.»

اما واقعیت این است که نمی‌توان روی این فرضیات حساب کرد. کین پیش از این هم تورنمنت‌هایی داشته که می‌توانست بزرگی خود را در آن‌ها ثابت کند اما همه را از دست داده است. این جام جهانی، با این سبک حذف ناامیدکننده، به نظر می‌رسد بزرگ‌ترین و حسرت‌بارترین فرصت‌سوزی دوران حرفه‌ای او باشد.

منبع: گل