چرا آمریکایی‌ها شیفته ارلینگ هالند شده‌اند؛ او دوست‌داشتنی‌ترین ستاره جام جهانی است!

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ در بعضی از سمینارهای آموزشی فدراسیون فوتبال نروژ، ویدئوی کوتاهی برای مربیان جوان به نمایش گذاشته می‌شود که در آن پسری ۱۶ ساله مشغول انجام تمرین شوت‌زنی است. این تصاویر از پشت دروازه ضبط شده و اگر بخواهیم منصفانه قضاوت کنیم، بیشترِ ۲۰ ضربه او دقت چندانی ندارند و از چارچوب خارج می‌شوند. سپس از مربیان حاضر پرسیده می‌شود که آیا این بازیکن استعداد حضور در تیم ملی نروژ را دارد یا خیر.

هاکون گروتلاند، مدیر باسابقه توسعه بازیکنان در فدراسیون فوتبال نروژ، می‌گوید: «تقریباً همه پاسخ منفی می‌دهند، چون در آن ویدئو او شبیه یک مهاجم ضعیف به نظر می‌رسد.»

شاید موهای بلوند خاص او که آن زمان کوتاه‌تر بود، سرنخی برای شناسایی‌اش باشد اما آن نوجوانی که توپ‌ها را به هر سمت شلیک می‌کرد، امروز به نماد فوتبال نروژ و یکی از بهترین مهاجمان نوک جهان تبدیل شده است: ارلینگ هالند!

گروتلاند در ادامه می‌گوید: «شاید دقیقاً به همین دلیل به بهترین مهاجم دنیا تبدیل شد؛ چون بیشتر از همه اشتباه می‌کرد و بیشتر از همه تمرین می‌کرد. نکته دیگری که در آن ویدئو کاملاً مشخص است این است که فقط ارلینگ، مربی و دروازه‌بان در زمین حضور دارند. بقیه تیم سوار اتوبوس شده و به هتل برگشته‌اند، اما ارلینگ می‌خواست بیشتر تمرین کند و پیشرفت کند.»

اکنون هالند مهم‌ترین مانع میان تیم ملی انگلستان و صعود به نیمه‌نهایی جام جهانی به شمار می‌رود. دو گل او در پیروزی مقابل برزیل در مرحله یک‌هشتم نهایی، یکی از بزرگ‌ترین نتایج تاریخ فوتبال نروژ را رقم زد. مهاجم منچسترسیتی با هفت گل در این رقابت‌ها تنها پشت سر لیونل مسی و کیلیان امباپه در جدول گلزنان قرار دارد و یکی از مدعیان اصلی کسب کفش طلای مسابقات است.

ماه گذشته را می‌توان نقطه عطفی در شهرت جهانی هالند دانست. او پیش از این نیز در رقابت‌هایی چون لیگ برتر انگلیس، لیگ قهرمانان اروپا و بوندس‌لیگا گل‌های فراوانی به ثمر رسانده بود، اما درخشش چشمگیرش در نخستین جام جهانی نروژ از سال ۱۹۹۸ باعث شده به سطح تازه‌ای از محبوبیت جهانی برسد. اکنون نه‌تنها آمریکا، بلکه بخش بزرگی از جهان بیش از هر زمان دیگری شیفته او شده‌اند.

اما جذابیت هالند تنها به توانایی‌های فنی‌اش محدود نمی‌شود. او در این جام جهانی به یکی از محبوب‌ترین شخصیت‌های مسابقات تبدیل شده است؛ بازیکنی خوش‌برخورد، شوخ‌طبع و فروتن که در هفته‌های اخیر کمتر کسی را به اندازه خودش خوشحال دیده‌ایم. هالند پس از پیروزی مقابل برزیل با نواختن طبل هواداران، رهبری جشن‌های پس از مسابقه را برعهده گرفت و سپس با روحیه طنزآمیز خود به منتقدانش نیز پاسخ داد.

او در یکی از ویدئوهای اخیر یوتیوب خود خطاب به وین رونی گفت: «بی‌صبرانه منتظر دیدنت هستم، وینی! الان فقط همین را می‌خواهم ببینم.»

این اظهارنظر در واکنش به وعده رونی بود که در برنامه تحلیلی بی‌بی‌سی گفته بود اگر نروژ به مرحله یک‌چهارم نهایی برسد، در رودخانه مرزی لیورپول قایق‌رانی خواهد کرد.

با این حال، بسیاری از هواداران فوتبال خارج از انگلستان مایل‌اند حضور هالند در این جام جهانی ادامه پیدا کند. نروژی که در آغاز رقابت‌ها تنها به صعود از گروه دشواری شامل فرانسه و سنگال فکر می‌کرد، اکنون رویای حضور در جمع چهار تیم برتر را در سر دارد و بخش بزرگی از این موفقیت را مدیون ستاره شماره ۹ خود است.

گیر یوردت، استاد روان‌شناسی ورزشی در مدرسه علوم ورزشی نروژ، درباره شخصیت هالند می‌گوید: «او توانایی کم‌نظیری در ترکیب دو ویژگی کاملاً متفاوت دارد. از یک سو فوق‌العاده حرفه‌ای، هدفمند و شبیه یک ماشین برای پیشرفت و گلزنی است. این بخشی از جذابیت او برای کسانی است که بازی‌هایش را تماشا می‌کنند.

اما از سوی دیگر، بازیکنی بسیار آرام، شوخ و کاملاً تیمی است. بهترین مثال واکنش او به گل‌های هم‌تیمی‌هایش است. خوشحالی او واقعی به نظر می‌رسد؛ حتی گاهی احساس می‌کنید از گل زدن دیگران بیشتر از گل‌های خودش خوشحال می‌شود. همه ما بازیکنانی را می‌شناسیم که چنین ویژگی‌ای ندارند. همین ترکیب منحصربه‌فرد است که او را خاص می‌کند.»

یوردت ادامه می‌دهد: «همه گرمای رفتارش و همدلی او با هم‌تیمی‌ها و حتی حریفان را می‌بینند؛ لبخندهای همیشگی و در آغوش گرفتن‌های صمیمانه‌اش کاملاً مشهود است. مربیان دوران نوجوانی او می‌گویند حتی در سنین پایین نیز همه دوست داشتند در کنار او باشند، زیرا شخصیتی بسیار جذاب و تأثیرگذار داشت.»

هاکون گروتلاند نیز این موضوع را تأیید می‌کند. او می‌گوید: «مردم نروژ به او افتخار می‌کنند. هالند همیشه لبخند بر لب دارد و انرژی مثبتی به اطرافیان منتقل می‌کند. او باعث می‌شود هم‌تیمی‌هایش احساس راحتی و آرامش داشته باشند. نوع همبستگی و صمیمیتی که میان ارلینگ و سایر بازیکنان تیم ملی دیده می‌شود، واقعاً خاص است. این ویژگی برای تیم‌های ملی ما بسیار ارزشمند و فوق‌العاده است.»

گروتلاند می‌گوید: «نروژ به او افتخار می‌کند. او همیشه لبخند بر لب دارد و سرشار از انرژی مثبت است. هالند باعث می‌شود هم‌تیمی‌هایش احساس راحتی کنند. نوعی همبستگی و صمیمیت در رابطه میان ارلینگ و سایر بازیکنان وجود دارد که در تیم‌های ملی ما کم‌نظیر است. واقعاً فوق‌العاده است.»

هالند، شاید آگاهانه و در راستای تصویری که از خود ساخته، تجسمی از نروژِ سال ۲۰۲۶ به شمار می‌رود؛ کشوری که بیش از گذشته بر میراث وایکینگی خود تأکید می‌کند. پیش از آغاز جام جهانی نیز تصاویر تبلیغاتی تیم ملی نروژ، بازیکنان را در قالب جنگجویان وایکینگ به نمایش می‌گذاشت و پس از پیروزی‌ها، هواداران در کنار بازیکنان و اعضای کادر فنی حرکاتی نمادین شبیه پارو زدن انجام می‌دادند.

این تصویرسازی به‌ویژه برای هالند بسیار مناسب به نظر می‌رسد؛ مهاجمی با قد ۱۹۶ سانتی‌متر که به رژیم غذایی روزانه‌ای با حدود ۶ هزار کالری شهرت دارد؛ رژیمی که شامل قلب گاو، جگر و شیر خام نیز می‌شود. او در بهترین روزهایش می‌تواند با قدرت بدنی فوق‌العاده خود مدافعان حریف را از پیش رو بردارد، اما داستان زندگی‌اش با آنچه امروز دیده می‌شود تفاوت زیادی دارد.

نکته جالب درباره هالند این است که سال‌های شکل‌گیری شخصیت فوتبالی‌اش کاملاً معمولی سپری شد. او در اردوهای استعدادیابی فدراسیون فوتبال نروژ حضور داشت، اما به ندرت به عنوان بازیکنی استثنایی شناخته می‌شد.

نمونه بارز این موضوع به اردوی استعدادیابی ژوئن ۲۰۱۴ در شهر استاوانگر بازمی‌گردد. هالند که آن زمان عضو باشگاه زادگاهش، اف‌کی برین بود، در میان ۳۰ بازیکن برتر متولد سال ۲۰۰۰ قرار داشت. در پایان اردو از مربیان خواسته شد بازیکنی را انتخاب کنند که احتمال می‌دهند در آینده به تیم ملی بزرگسالان راه پیدا کند. جالب اینکه حتی یک مربی نیز نام هالند را انتخاب نکرد. با این حال اندکی پس از آن اردو، روند رشد او به شکلی چشمگیر آغاز شد.

«آستور هالند»، برادر بزرگ‌تر او، در مستند Haaland: The Big Decision که در سال ۲۰۲۲ منتشر شد، تعریف می‌کند که ارلینگ در عرض یک سال حدود ۲۰ سانتی‌متر قد کشید و ۲۰ کیلوگرم به وزنش اضافه شد. او می‌گوید: «ناگهان هم‌اندازه شدیم.»

امروز هالند حتی از پدر و مربی خود، آلفی هالند نیز بلندقدتر است و بر بسیاری از مدافعان برتری فیزیکی دارد. با این حال، همین رشد دیرهنگام اکنون به عنوان الگویی الهام‌بخش برای نوجوانان نروژی مطرح می‌شود. البته این به آن معنا نیست که هالند در مسیر رسیدن به اوج اعتمادبه‌نفس نداشت.

برد هانگلند، کاپیتان سابق تیم ملی نروژ و مربی کنونی این تیم، به یاد می‌آورد که در یکی از اردوهای مشترک با هالند نوجوان، او با اطمینان کامل از برنامه‌اش برای تبدیل شدن به بهترین مهاجم جهان صحبت می‌کرد.

هنگلند ماه گذشته به نشریه اتلتیک گفت: «بیشتر پسرهای ۱۴ ساله حاضر در آن اردو حتی نمی‌توانستند مستقیم در چشمان من نگاه کنند، اما هالند کاملاً متفاوت بود.»

مارتین اودگارد، دوست قدیمی هالند، نیز خاطرات جالبی از اعتمادبه‌نفس او دارد. او در همان مستند با خنده به هالند می‌گوید: «کمی تغییر کرده‌ای. قبلاً شیطان‌تر بودی، اما در چند سال اخیر بیشتر پخته شده‌ای.»

اودگارد این جمله را با شوخی مطرح می‌کند، اما سال‌هاست به توانایی هالند برای تبدیل شدن به یکی از بهترین بازیکنان نسل خود باور دارد. آمار نیز این موضوع را به‌خوبی تأیید می‌کند.

هالند در دوران حضورش در تیم‌های مولده،. سالزبورگ، دورتموند و منچسترسیتی، ۲۹۷ گل در ۳۶۴ مسابقه به ثمر رسانده و به یکی از خطرناک‌ترین مهاجمان فوتبال جهان تبدیل شده است. آمار ملی او نیز خارق‌العاده است؛ او در ۱۴ بازی اخیر خود برای نروژ موفق به گلزنی شده و مجموع گل‌هایش را به ۶۲ گل در ۵۴ بازی ملی رسانده است.

گروتلاند در این باره می‌گوید: «در ۱۴ سالگی مهاجمان دیگری بودند که آینده‌دارتر به نظر می‌رسیدند، اما چند سال بعد هالند به بهترین مهاجم جهان تبدیل شد. این موضوع نشان می‌دهد که استعداد چگونه رشد می‌کند و تکامل می‌یابد.»

او ادامه می‌دهد: «هدیه واقعی هالند همین بود. در ۱۴ سالگی جثه بزرگی نداشت و حتی یکی از کوچک‌ترین بازیکنان زمین محسوب می‌شد. به همین دلیل مجبور بود باهوش باشد، درست حرکت کند و فضاهای مناسب را پیدا کند.

بعدها او به یک هیولای باهوش تبدیل شد. اگر از همان ابتدا این توانایی‌های فیزیکی را داشت، شاید هرگز به چنین بازیکن بزرگی تبدیل نمی‌شد. در گل اولش مقابل برزیل می‌توانید هوش او در حرکت بدون توپ و زمان‌بندی را ببینید. وقتی این ویژگی با قدرت بدنی فوق‌العاده ترکیب می‌شود، نتیجه چیزی واقعاً استثنایی خواهد بود.»

درخشش گلزنی هالند در جام جهانی عامل اصلی افزایش محبوبیت او بوده، اما راهبرد رسانه‌ای و تجاری‌اش نیز نقش مهمی در این روند ایفا کرده است. او سپتامبر گذشته کانال یوتیوب خود را راه‌اندازی کرد؛ بستری که در آن تصویری متفاوت و سرگرم‌کننده از زندگی خارج از زمین فوتبال ارائه می‌دهد. این ویدئوها اگرچه با دقت تدوین شده‌اند، اما در عین حال چهره‌ای شوخ‌طبع، عجیب و دوست‌داشتنی از او را به نمایش می‌گذارند.

در هفته‌های اخیر حتی نشانه‌هایی از توجه او به مخاطبان آمریکایی نیز دیده شده است. در یکی از قسمت‌های این مجموعه که پس از پیروزی مقابل ساحل عاج در دالاس ضبط شد، هالند به فروشگاه لباس‌های غرب آمریکا رفت تا ظاهری شبیه کابوی‌ها پیدا کند. او کلاه مخصوص استتسون با نشان «EH9» بر سر گذاشت و در بیشتر بخش‌های ویدئو تی‌شرتی بر تن داشت که روی آن جمله طنزآمیزی درباره شهر دالاس نوشته شده بود.

شوخی اخیر او با وین رونی نیز نمونه دیگری از رفتار متفاوت هالند در مقایسه با بسیاری از ستاره‌های بزرگ فوتبال است. در یکی از ویدئوهای قبلی نیز او خود را به‌عنوان «مسئول شبکه‌های اجتماعی تیم» معرفی کرد، زمانی که یک هوادار آمریکایی برای گرفتن عکس یادگاری در محل اردوی تیم ملی نروژ به سراغش آمده بود.

هالند در شبکه‌های اجتماعی نیز رویکردی ساده و بدون تکلف را دنبال می‌کند. او در حساب‌های خود در اسنپ‌چت و اینستاگرام بارها ظاهرش را با شخصیت کارتونی شرک و حتی شخصیت انیمه‌ای Majin Buu مقایسه کرده است. شاید هیچ‌کدام از این تشبیه‌ها تعریف و تمجید محسوب نشوند اما همین صداقت و شوخ‌طبعی خودانتقادی باعث شده هالند مخاطبان گسترده‌ای را جذب کند.

تنها در یک ماه گذشته نزدیک به ۱۸ میلیون نفر به دنبال‌کنندگان صفحه اینستاگرام او اضافه شده‌اند. وب‌سایت تحلیلی Social Blade اعلام کرده که پنج میلیون نفر از این تعداد تنها در ۲۴ ساعت پس از دبل هالند مقابل برزیل به صفحه او پیوسته‌اند. کانال یوتیوب او نیز حدود ۹۰۰ هزار مشترک جدید جذب کرده است. حتی جست‌وجوی نام هالند در گوگل، دو روز پیش از دیدار نیمه‌نهایی، با جلوه‌های ویژه‌ای از صدای طبل و نمادهای نروژی همراه بود.

هالند به وضوح از حضور در ایالات متحده و فضای جام جهانی لذت می‌برد. او پس از یکی از تمرینات تیم ملی نروژ به خبرنگاران گفت: «بازی در جام جهانی، در بزرگ‌ترین صحنه فوتبال جهان و مقابل بهترین تیم‌های دنیا، تجربه‌ای کاملاً ویژه است.»

او ادامه داد: «اما سعی می‌کنم مسابقات را مانند یک جلسه تمرینی ببینم. شوخی کردن و لذت بردن اهمیت زیادی دارد. همه می‌دانند که من دوست دارم شوخی کنم و خوش بگذرانم. این بخشی از زندگی روزمره من است. البته باید خوب تمرین کرد، تمرکز داشت و حرفه‌ای بود، اما در کنار آن باید از لحظه‌ها هم لذت برد. مهم‌ترین نکته این است که از این تجربه لذت ببرید.»

هالند درباره توجه روزافزون رسانه‌ها و هواداران آمریکایی نیز گفت: «این اتفاق خوبی است. من آمریکایی‌ها را دوست دارم. آن‌ها خیلی بامزه هستند و از سبک رفتاری‌شان خوشم می‌آید.»

پیروزی تاریخی نروژ مقابل برزیل و حذف قهرمان پنج دوره جام جهانی، با صحنه‌ای نمادین همراه شد؛ جایی که هالند در جشن پس از مسابقه با نواختن طبل هواداران در مرکز توجه قرار گرفت. در تصویری که به سرعت در شبکه‌های اجتماعی فراگیر شد، مارتین اودگارد، کاپیتان تیم ملی نروژ، چوب‌های طبل را به هالند سپرد و از او خواست در مرکز جشن قرار گیرد.

با وجود تمام شهرت و محبوبیتی که دارد و با اینکه بسیاری او را یکی از جانشینان احتمالی لیونل مسی و کریستیانو رونالدو در فوتبال جهان می‌دانند، اطرافیان هالند معتقدند او هیچ‌گاه نخواسته فراتر از یک عضو عادی در تیم تحت هدایت استوله سولباکن باشد.

در نروژ این موضوع را نتیجه مستقیم سیستم آموزشی فوتبال این کشور می‌دانند؛ سیستمی که بازیکنانی مانند هالند و اودگارد از دل آن رشد کرده‌اند. فلسفه‌ای که در آن «جایی برای خودخواهی و غرور افراطی وجود ندارد» و روحیه تیمی بر هر چیز دیگری اولویت دارد.

برد هالگلند در این باره می‌گوید: «ما فقط فوتبال آموزش نمی‌دهیم؛ تلاش می‌کنیم اهمیت کمک به تیم و نقش داشتن در موفقیت جمعی را نیز به بازیکنان یاد بدهیم.»

هم‌تیمی‌ها و اعضای کادر فنی نیز معتقدند هالند به خوبی نماینده همین ارزش‌هاست. اردوهای تیم ملی برای بازیکنان نروژ شبیه دورهمی دوستانی است که سالی چهار یا پنج بار یکدیگر را ملاقات می‌کنند و هالند همواره یکی از فعال‌ترین چهره‌های این جمع بوده است. او حتی در مقطعی که اودگارد به دلیل مصدومیت غایب بود، بازوبند کاپیتانی تیم را بر بازو بست؛ پاداشی برای نقش مهمی که در مسیر صعود نروژ به جام جهانی ایفا کرده بود.

کریستین تورسوت پیش از دیدار با انگلستان گفت: «او نه فقط در زمین، بلکه خارج از زمین هم فوق‌العاده است. بازیکنان جوان به او نگاه می‌کنند و از او الهام می‌گیرند. همه ما از یکدیگر چیزهایی یاد می‌گیریم، اما ارلینگ روش‌های خاص خودش را دارد و دیدن کاری که انجام می‌دهد واقعاً الهام‌بخش است.»

با وجود اعتمادبه‌نفسی که از او در لیگ برتر انگلیس دیده می‌شود؛ از خواندن ترانه مقابل دوربین پس از پیروزی منچسترسیتی برابر آرسنال گرفته تا جمله مشهور «فروتن بمان» خطاب به میکل آرتتا، سرمربی آرسنال، هالند جنبه‌ای آسیب‌پذیر و انسانی نیز دارد که با تصویر ربات‌گونه‌ای که گاه از او ساخته می‌شود تفاوت دارد.

گیر یوردت، نویسنده کتاب Pressure: Lessons from the Psychology of the Penalty Shootout، در این باره می‌گوید: «دو سال پیش که مشغول نوشتن کتابم بودم، دوست داشتم با هالند مصاحبه کنم. ابتدا به من گفتند که معمولاً چنین مصاحبه‌هایی انجام نمی‌دهد و نباید امید زیادی داشته باشم اما پس از شش ماه، ناگهان با من تماس گرفتند و گفتند یک سؤال وجود دارد که ارلینگ واقعاً دوست دارد به آن پاسخ دهد، چون می‌خواهد مردم آن را بدانند. جمله‌ای که او می‌خواست منتشر شود این بود: “وقتی برای زدن ضربه پنالتی می‌روم، به‌شدت استرس دارم. برایم عجیب است اگر بازیکنی باشد که استرس نداشته باشد.” این روی دیگر شخصیت اوست؛ فردی صادق و واقعی.»

اکنون چالشی بزرگ‌تر از هر زمان دیگری در انتظار هالند و نروژ قرار دارد؛ دیدار با انگلستان. نروژ تا پیش از این هرگز موفق به کسب پیروزی در مراحل حذفی جام جهانی نشده بود، اما حالا تنها ۹۰ دقیقه با رسیدن به نیمه‌نهایی فاصله دارد؛ جایی که شاید هالند برابر مسی و تیم ملی آرژانتین قرار بگیرد.

استوله سولباکن، سرمربی نروژ، پیروزی مقابل برزیل را «بزرگ‌ترین روز تاریخ فوتبال نروژ» توصیف کرده است. هزاران هواداری که پس از آن موفقیت تاریخی به خیابان‌های اسلو آمدند، بار دیگر برای تماشای دیدار با انگلستان گرد هم خواهند آمد.

در این میان، بیش از هر بازیکن دیگری، امیدهای یک ملت بر دوش ارلینگ هالند قرار دارد. گروتلاند در پایان می‌گوید: «او همین حالا هم یک اسطوره است. هیچ‌کس در تاریخ نروژ به اندازه او محبوب نبوده است.»

و شاید بتوان گفت در این جام جهانی نیز هیچ بازیکنی به اندازه هالند محبوب نبوده است.

منبع: اتلتیک