جشن صعود یانکی‌ها در شب درخشان بالوگان

به گزارش ایلنا، ابتدا سکوت سنگینی سراسر استادیوم را فرا گرفت و سپس انفجار کرکننده صدا آغاز شد. هم‌زمان با غرش بی‌امان هواداران، الکس فریمن با سرعتی سرسام‌آور در طول خط طولی زمین استارت زد، گویی به سمت هیچ‌کس و هیچ جای خاصی نمی‌دوید. در اطراف او، پرچم‌ها در هوا به اهتزاز درآمدند، شال‌گردن‌ها به پرواز درآمدند و جشن و پایکوبی آمریکایی‌ها آغاز شد. در همان لحظه و در مقابل چشمان هزاران آمریکایی پرشور در سیاتل، همه چیز کاملاً روشن و واضح شد: تیم ملی مردان آمریکا یک بار دیگر در حال خلق یک شگفتی بزرگ بود.

تنها یک هفته پس از پیروزی تاریخی در افتتاحیه جام جهانی مقابل پاراگوئه، یانکی‌ها دومین برد پیاپی خود را هم جشن گرفتند تا بلیت صعود به مرحله حذفی این رقابت‌ها را به شکلی زودهنگام رزرو کنند. پیروزی روز جمعه که با نتیجه ۲ بر ۰ مقابل استرالیا رقم خورد، روی تابلوی نتایج به اندازه درهم کوبیدن ۴ بر ۱ پاراگوئه پرگل نبود، اما از نظر اقتدار تاکتیکی دست‌کمی از آن مسابقه نداشت.

برای دومین بار در طول یک هفته، ایالات متحده یک تیم واقعاً باکیفیت و سرسخت را کاملاً تحت کنترل خود درآورد تا ۳ امتیاز شیرین دیگر را در جام جهانی به حساب خود واریز کند؛ آن هم در شرایطی که آن‌ها ستاره بزرگ خود یعنی کریستین پولیشیچ را به دلیل مصدومیت از ناحیه ساق پا در اختیار نداشتند.

در این مسابقه نیز همه چیز خیلی زود آغاز شد و باز هم یک گل به خودی قفل دروازه‌ها را باز کرد. تنها ۱۱ دقیقه از جریان بازی گذشته بود که پس از چند شلیک خطرساز از سوی هر دو تیم، فولارین بالوگان خط دفاعی استرالیا را شکافت و وارد محوطه جریمه شد. پاس عرضی و تیز او به دهانه دروازه، ساکاروز را در موقعیت بسیار خطرناکی قرار داد؛ موقعیتی آن‌قدر بحرانی که کامرون برجس چاره‌ای جز این نداشت که توپ را به اشتباه وارد دروازه خودی کند. این یک گل حیاتی و سرنوشت‌ساز بود که هم آرامش را به ساق پاها بازگرداند و هم برنامه‌های تاکتیکی تیم ملی آمریکا را جلو انداخت. آن‌ها پس از این گل دیگر هرگز پا پس نکشیدند.

ضربه تمام‌کننده الکس فریمن در آخرین لحظات نیمه اول، همان گلی بود که کار استرالیا را یکسره کرد و بازی را از دسترس آن‌ها خارج ساخت. پس از اینکه شوت اولیه سرجینیو دست توسط مدافعان بلوکه شد، توپ در فضایی مناسب جلوی پای فریمن جفت‌وجور شد و او با یک ضربه سر چکشی از فاصله نزدیک، آن را به تور چسباند. شادی گل او بلافاصله رخ نداد، چرا که کمک‌داور ابتدا این صحنه را آفساید اعلام کرد اما پس از یک بازبینی طولانی و نفس‌گیر در اتاق VAR، سرانجام خبر قطعی اعلام شد: گل صحیح است.

این یک انتظار کاملاً ارزشمند بود؛ گلی که در نهایت حکم صعود قطعی تیم ملی آمریکا به مرحله حذفی را امضا کرد. آن‌ها حتی می‌توانند همین جمعه شب در صورت توقف رقبا توسط پاراگوئه، صدرنشینی خود در گروه را هم قطعی کنند.

آن‌ها به لطف دو نمایش فوق‌العاده و تحسین‌برانگیز، سقف آرزوهای خود را ارتقا داده و استاندارد جدیدی را برای فوتبال آمریکا در جام جهانی تعریف کرده‌اند. تماشاگران در بازی روز جمعه به شکلی بی‌امان پشت تیم بودند و قطعاً اگر ستاره‌های میزبان به همین روند درخشان در این استیج بزرگ ادامه دهند، این حمایت‌ها در بازی‌های بعدی بسیار پرشورتر و کرکننده‌تر خواهد شد.

نمرات بازیکنان تیم ملی آمریکا

خط دروازه و مدافعان

مت فریز (۶/۱۰): در همان دقایق ابتدایی بازی مجبور به انجام یک مهار خوب شد تا استرس را از تیم دور کند. پس از آن صحنه، جریان بازی کاملاً در کنترل هم‌تیمی‌هایش قرار گرفت.

آنتونی رابینسون (۶/۱۰): روز خوبی را در جناح چپ سپری کرد و نفوذهای موثری داشت، اما در نیمه دوم یک کارت زرد کاملاً بی‌مورد و بچه‌گانه دریافت کرد.

تیم ریم (۷/۱۰): در نبردهای هوایی فوق‌العاده ظاهر شد و در زمینه بازیسازی از عقب زمین نیز دقیقاً همان کاری را انجام داد که همیشه از او انتظار می‌رود؛ کاملاً مسلط و بی‌نقص.

کریس ریچاردز (۷/۱۰): در اوایل مسابقه یک لحظه متزلزل و نگران‌کننده داشت، اما خیلی زود به بازی برگشت و در نیمه دوم، در صحنه‌ای که مهاجم استرالیا از تله آفساید گریخته بود، با یک تکل عالی خطر را رفع کرد. او در نهایت با بیشترین لمس توپ در میان بازیکنان آمریکا، نقش مهمی در حفظ مالکیت توپ تیمش ایفا کرد.

الکس فریمن (۸/۱۰): یک گل فوق‌العاده مهم و حساس به ثمر رساند؛ گلی که کاملاً ارزش آن انتظار طولانی‌مدت برای تایید VAR را داشت. فریمن جدا از آن ضربه سر هوشمندانه، در طول مسابقه نیز بسیار محکم بازی کرد و جریان بازی را مقابل تیم فیزیکی استرالیا دیکته کرد.

سرجینیو دست (۷/۱۰): او بار دیگر فوتبال خیابانی و نمایشی خود را در زمین پیاده کرد. وقتی دست با چنین اعتماد به نفسی بازی می‌کند، تماشای عملکردش فوق‌العاده لذت‌بخش است؛ موضوعی که بازیکنان استرالیا روز جمعه از نزدیک‌ترین فاصله ممکن آن را لمس کردند.

خط میانی

تایلر آدامز (۸/۱۰): در هنگام مالکیت توپ به خوبی بین دو مدافع وسط تیم عقب می‌نشست و در فاز دفاعی نیز مانند یک سپر از آن‌ها محافظت می‌کرد. او در اواخر بازی با یک بلوک دفاعی شاهکار، مانع از گلزنی استرالیایی‌ها شد.

وستون مک‌کنی (۸/۱۰): یک نمایش کاملاً خیره‌کننده و بی‌نقص. بازیکنان استرالیا در زمان مالکیت توپ مک‌کنی اصلاً نمی‌دانستند باید چه کار کنند و پرس شدید او باعث شد که حریف در زمان تصاحب توپ هم نتواند کار خاصی از پیش ببرد؛ یک بازی در سطح کلاس جهانی از یک هافبک درجه یک.

مالیک تیلمان (۷/۱۰): در صحنه‌ای که منجر به گل فریمن شد، با تمام وجود و با تکیه بر قدرت بدنی بالای خود از توپ محافظت کرد تا موقعیت زنده بماند. این بهترین سکانس بازی او بود، هرچند در طول مسابقه نیز جرقه‌های کوچک و موثر دیگری داشت.

خط حمله

فولارین بالوگان (۷/۱۰): روی گل اول آمریکا فوق‌العاده کار کرد و با تکیه بر سرعت انفجاری خود، خط دفاعی استرالیا را مثل آب خوردن پشت سر گذاشت. او در طول بازی چند بار دیگر نیز این کار را تکرار کرد و بسیار بدشانس بود که خودش نتوانست نامش را در میان گلزنان ثبت کند.

ریکاردو پپی (۶/۱۰): وظیفه‌ای که به او محول شده بود را به نحو احسن انجام داد. در تقابل با سه مدافع وسط غول‌پیکر استرالیا، پپی به خوبی آن‌ها را به خود مشغول کرد و اگرچه موقعیت تغییردهنده بازی به دست نیاورد، اما مدافعان ساکاروز را کاملاً کلافه کرده بود.

بازیکنان تعویضی و سرمربی

سباستین برهالتر (۶/۱۰): جانشین پپی شد تا انرژی و دوندگی بیشتری را به خط میانی آمریکا تزریق کند. در نهایت نیاز به کار اضافه دیگری در زمین نداشت.

آستون تراستی (۶/۱۰): تعویض او توسط پوچتینو کاملاً هوشمندانه بود؛ چرا که استرالیا در اواخر بازی برای جبران نتیجه جلو کشیده بود و ورود این مدافع بلندقامت سلتیک، برتری هوایی را به آمریکا داد.

جو اسکالی (۶/۱۰): یکی دیگر از تعویض‌های تدافعی تیم در اواخر مسابقه بود که به خوبی توانست روزنه‌های نفوذ استرالیا را ببندد.

جیو رینا (بدون نمره): تنها در ثانیه‌های پایانی بازی شانس ورود به میدان را پیدا کرد.

حاجی رایت (بدون نمره): وضعیت مشابهی با رینا داشت، هرچند در همان لحظات کوتاه یک بار فرار کرد و شانس خود را برای باز کردن دروازه امتحان کرد.

مائوریسیو پوچتینو (۷/۱۰): او در غیاب پولیشیچ با چالش و تصمیم بزرگی روبرو بود و باید گفت که بهترین انتخاب ممکن را انجام داد. ایالات متحده کاملاً بر بازی مسلط بود، استرالیا را مهار کرد و از همه مهم‌تر، با ۳ امتیاز کامل از زمین خارج شد. تنها ایراد کوچکی که می‌توان به او گرفت، تاخیر در انجام تعویض‌ها بود؛ موضوعی که باعث شد بازی در نیمه دوم کمی افت کند و بازیکنان آمریکا چند کارت زرد بی‌دلیل و غیرضروری دریافت کنند.

منبع: گل