نبرد با تاریخ در آمریکا؛ آیا آرژانتین می‌تواند دوباره قهرمان جهان شود؟

تاریخ چندان به سود آرژانتین نیست.

ایتالیا پس از قهرمانی در جام جهانی ۱۹۳۴ توانست چهار سال بعد نیز عنوان خود را حفظ کند و در سال ۱۹۳۸ دوباره جام را بالای سر ببرد. برزیل نیز پس از فتح جام جهانی ۱۹۵۸، در سال ۱۹۶۲ از عنوان قهرمانی‌اش دفاع کرد. اما در هر دو مورد یک نکته مشترک وجود داشت؛ دومین قهرمانی در قاره خودشان به دست آمد.

هیچ تیمی تاکنون نتوانسته در جام جهانی‌ای که تا این اندازه دور از خانه برگزار شده، از عنوان قهرمانی خود دفاع کند. به همین دلیل آرژانتین در حالی راهی آمریکا می‌شود که علاوه بر رقبایش، باید با تاریخ نیز مبارزه کند. با این حال، آلبی‌سلسته بدون تردید یکی از مدعیان اصلی قهرمانی محسوب می‌شود؛ تیمی که از زمان پیروزی فراموش‌نشدنی مقابل فرانسه در فینال جام جهانی ۲۰۲۲ قطر، تقریباً همه چیز را به بهترین شکل ممکن پیش برده است.

آرژانتین همانند تیم طلایی اسپانیا در اواخر دهه ۲۰۰۰ و اوایل دهه ۲۰۱۰، موفق شده سه جام بزرگ را به صورت متوالی کسب کند؛ کوپا آمریکای ۲۰۲۱، جام جهانی ۲۰۲۲ و کوپا آمریکای ۲۰۲۴. این در حالی است که پیش از آغاز این دوران طلایی، آخرین قهرمانی بزرگ آرژانتین به کوپا آمریکای ۱۹۹۳ بازمی‌گشت.

پیروزی حالا به بخشی از هویت این نسل تبدیل شده است. بازیکنان فعلی آرژانتین نه‌تنها به بردن عادت کرده‌اند، بلکه در طول رقابت‌های مقدماتی جام جهانی در آمریکای جنوبی نیز بارها این ذهنیت برنده را به نمایش گذاشتند. هرچند به دلیل تعداد زیاد سهمیه‌ها، صعود از این منطقه روی کاغذ آسان به نظر می‌رسد، اما واقعیت این است که مسابقات مقدماتی آمریکای جنوبی تقریباً هیچ بازی آسانی ندارد و تیم‌ها باید در یک ماراتن طولانی و فرسایشی به میدان بروند. با این وجود، آرژانتین با اقتدار در صدر جدول ایستاد و با ۹ امتیاز اختلاف نسبت به نزدیک‌ترین تعقیب‌کننده خود، کار را به پایان رساند.

سوال اصلی اینجاست؛ آیا این تیم توانایی آن را دارد که برخلاف آمارها عمل کند و برای دومین دوره متوالی قهرمان جهان شود؟

یکی از مهم‌ترین عواملی که به سود آرژانتین عمل می‌کند، کاهش وابستگی این تیم به لیونل مسی است؛ ستاره‌ای که در طول این جام جهانی ۳۹ ساله خواهد شد.

البته مسی همچنان بهترین گلزن آرژانتین در مرحله مقدماتی بود، اما آلبی‌سلسته در دیدارهایی که او حضور نداشت نیز عملکردی فوق‌العاده از خود نشان داد. پیروزی ۳ بر صفر مقابل بولیوی در خانه حریف، برد ۳ بر صفر برابر شیلی، پیروزی یک بر صفر مقابل اروگوئه و مهم‌تر از همه، برد تحقیرآمیز ۴ بر یک برابر برزیل، از جمله نتایجی بودند که بدون حضور مسی به دست آمدند. بسیاری معتقدند نمایش برابر برزیل حتی بهترین عملکرد آرژانتین در نزدیک به هشت سال دوران مربیگری لیونل اسکالونی بوده است.

در فینال کوپا آمریکای ۲۰۲۴ برابر کلمبیا نیز برخی معتقد بودند عملکرد آرژانتین پس از مصدومیت و خروج مسی از زمین حتی بهتر شد. در ماه‌های اخیر نیز نیمکت‌نشینی او در برخی مسابقات مشکلی برای تیم ایجاد نکرده است.

البته اهمیت مسی همچنان انکارناپذیر است. اما تفاوت بزرگ اینجاست که او دیگر مجبور نیست به تنهایی بار هجومی تیم را بر دوش بکشد.

خولیان آلوارس که در آغاز جام جهانی قطر یک بازیکن ذخیره بود، حالا به یکی از موثرترین مهره‌های آرژانتین تبدیل شده است. دوندگی بی‌وقفه، کیفیت فنی بالا و توانایی بازی در چند پست مختلف، او را به سلاحی مهم برای اسکالونی تبدیل کرده است. آلوارس می‌تواند در کنار مسی به عنوان مهاجم مرکزی بازی کند یا کمی عقب‌تر قرار بگیرد و در نقشی مشابه مسی ایفای نقش کند. همکاری او با تیاگو آلمادا نیز یکی از امیدوارکننده‌ترین ترکیب‌های تهاجمی حال حاضر آرژانتین به شمار می‌رود.

فراتر از مسائل فنی، حضور مسی در رختکن نیز همچنان اهمیت زیادی دارد. بازیکنان فعلی تیم ملی آرژانتین بارها از او به عنوان منبع الهام و انگیزه یاد کرده‌اند.

رودریگو دی‌پائول در گفت‌وگو با ESPN درباره کاپیتان تیم ملی کشورش گفت: «هر کسی که لئو را بشناسد، می‌داند هر جا که باشد هدفش فقط پیروزی است. او رقابت می‌کند، همیشه می‌خواهد برنده شود و نقشی کلیدی در تیم‌های باشگاهی و ملی‌اش داشته باشد.»

اسکار روگری، مدافع افسانه‌ای آرژانتین و عضو تیم قهرمان جام جهانی ۱۹۸۶ نیز معتقد است حضور بازیکنانی مانند مسی می‌تواند سطح کل تیم را ارتقا دهد. او که همراه آرژانتین در سال ۱۹۹۰ نیز به فینال جام جهانی رسید، شباهت‌های زیادی میان مسی و مارادونا می‌بیند. روگری می‌گوید: «این تیم امروز کاپیتانی دارد که بسیار شبیه کاپیتان ما در سال ۱۹۹۰ یعنی مارادوناست و من معتقدم او تیم را در مسیر درستی هدایت خواهد کرد.»

همچنین بخوانید: کلوزه: از شکستن رکوردم توسط مسی خوشحال می‌شوم

با وجود تمام این نکات مثبت، واقعیت این است که آمار چندان به سود آرژانتین نیست. از سال ۱۹۳۰ تاکنون تنها پنج تیم موفق شده‌اند در دو جام جهانی متوالی به فینال برسند؛ هلند، آرژانتین، فرانسه، ایتالیا و برزیل. با این حال تنها بخش کوچکی از دوره‌های جام جهانی با دفاع موفق از عنوان قهرمانی همراه بوده است.

ماریو کمپس، اسطوره فوتبال آرژانتین و قهرمان جام جهانی ۱۹۷۸، به خوبی می‌داند که دفاع از عنوان قهرمانی چقدر دشوار است. او پس از فتح جام جهانی ۱۹۷۸، همراه آرژانتین در جام جهانی ۱۹۸۲ حتی نتوانست از مرحله گروهی صعود کند.

کمپس در این باره می‌گوید: «من شخصاً این موضوع را تجربه کرده‌ام. بعد از قهرمانی ۱۹۷۸، در جام جهانی ۱۹۸۲ فهمیدیم که تکرار این موفقیت اصلاً کار آسانی نیست. تیم‌ها حالا شما را بهتر می‌شناسند و از شیوه بازی‌تان آگاه هستند. همه مجبور می‌شوند تغییر کنند، چون آرژانتین تیمی است که همه می‌خواهند آن را شکست دهند.»

او معتقد است یکی از بزرگ‌ترین چالش‌ها، حفظ آمادگی بدنی بازیکنان در فاصله چهار سال است.

کمپس می‌گوید: «از نظر فیزیکی شرایط دیگر مثل گذشته نیست، چون سه سال و نیم گذشته است. بازیکنان مسابقات زیادی انجام داده‌اند و دقایق زیادی در زمین بوده‌اند. مصدومیت‌های زیادی وجود داشته و بسیاری از بازیکنان به دلیل خستگی در بهترین شرایط بدنی خود نیستند. همچنین برخی بازیکنان از نظر فنی نیز به سطحی که سه سال و نیم پیش داشتند نرسیده‌اند. بعضی از آنها اکنون در بهترین فرم خود قرار ندارند. این چیزی است که اسکالونی هم به آن اشاره کرده و فقط نظر من نیست.»

این نگرانی‌ها با نزدیک شدن به آغاز جام جهانی بیشتر هم شده است. چند بازیکن آرژانتین با مشکلات جسمانی وارد اردو شده‌اند و همین مسئله پرسش‌هایی را درباره آمادگی آنها برای نخستین مسابقه برابر الجزایر به وجود آورده است.

مسی پس از خستگی عضلانی که باعث شد در دیدار اخیر اینترمیامی زودتر زمین را ترک کند، به اردوی تیم ملی پیوست. نیکو پاز نیز به دلیل آسیب‌دیدگی زانوی چپ همچنان جدا از سایر بازیکنان تمرین می‌کند. با این حال مسی در آخرین دیدار تدارکاتی آرژانتین پیش از جام جهانی از ابتدا به میدان رفت و پاز نیز به عنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شد.

اما بزرگ‌ترین نگرانی‌ها در خط دفاعی قرار دارد؛ جایی که آرژانتین حتی در مسیر قهرمانی قطر نیز بارها دچار مشکل شد. این مسئله برابر استرالیا و هلند دیده شد و در فینال مقابل فرانسه نیز تا آستانه از دست رفتن جام پیش رفت.

اسکالونی پس از جام جهانی قطر مدافعان جوان متعددی را مورد آزمایش قرار داد، اما هیچ‌کدام نتوانستند او را کاملاً متقاعد کنند. به همین دلیل آرژانتین تقریباً با همان خط دفاعی قهرمان ۲۰۲۲ وارد جام جهانی جدید خواهد شد؛ خط دفاعی‌ای که حالا با نگرانی‌های تازه‌ای درباره مصدومیت مواجه است.

امیلیانو مارتینس پیش از یکی از مسابقات استون ویلا از ناحیه انگشت دچار شکستگی شد و کریستین رومرو نیز به دلیل مصدومیت زانو مدتی از میادین دور بود. هر دو بازیکن به احتمال زیاد به موقع آماده خواهند شد، اما مارتینس در آخرین بازی دوستانه آرژانتین حضور نداشت و رومرو نیز تنها یک نیمه بازی کرد.

اگر این دو نفر به آمادگی کامل نرسند، نگرانی‌های اسکالونی کاملاً قابل درک خواهد بود؛ چرا که آنها از زمان حضورشان در تیم ملی پیش از کوپا آمریکای ۲۰۲۱، به ستون‌های اصلی ساختار دفاعی آرژانتین تبدیل شده‌اند.

در کنار آنها، گونسالو مونتیل و ناهوئل مولینا نیز به تازگی از مصدومیت‌های جزئی بازگشته‌اند. مونتیل در دیدار خداحافظی پیش از جام جهانی به میدان رفت، اما مولینا غایب بود.

با این وجود، روگری معتقد است مصدومیت‌ها و آمارها نمی‌توانند مانع این نسل شوند.

او می‌گوید: «این مسئله فقط مقابله با آمار نیست. آرژانتین قبلاً تجربه رسیدن دوباره به فینال پس از قهرمانی را داشته است. این تیم ویژگی‌های منحصربه‌فردی دارد. ما هم در سال ۱۹۹۰ با تعداد زیادی مصدوم وارد جام جهانی شدیم. شرایط فعلی تیم بسیار شبیه آن دوران است. در ابتدا وضعیت خوبی نداشتیم، اما با پیشرفت مسابقات بهتر شدیم. وقتی یک بار قهرمان شده باشی، طعم آن تجربه و احساسی که هواداران به تو منتقل می‌کنند همیشه در ذهنت باقی می‌ماند. وقتی به این تیم نگاه می‌کنم، می‌بینم که دقیقاً می‌دانند چه کاری انجام می‌دهند.:

تاگلیافیکو نیز دیدگاهی مشابه دارد. او که در ورزشگاه لوسیل قطر شاهد اشک‌های مسی پس از قهرمانی جهان بود، معتقد است خاطره آن روز هنوز بزرگ‌ترین منبع انگیزه بازیکنان است.

او می‌گوید: «وقتی این تیم باید رقابت کند، دقیقاً همین کار را انجام می‌دهد. اگر بیش از حد درگیر آمار و ارقام شوید، ممکن است خودتان را در ذهنیتی گرفتار کنید که با واقعیت فاصله دارد. وقتی عضو تیمی هستید که بارها به فینال رسیده و جام‌های متعددی کسب کرده است، این سابقه به شما اعتمادبه‌نفس می‌دهد. با خودتان می‌گویید اگر یک بار توانستیم، می‌توانیم بار دوم هم انجام دهیم؛ اگر دو بار توانستیم، پس بار سوم هم ممکن است. ما با همین ذهنیت وارد مسابقات می‌شویم؛ با تلاش فراوان و همان روحیه رقابتی همیشگی.»

در نهایت، مأموریت اسکالونی چندان ساده نیست. او باید تیمی را هدایت کند که از یک سو جزو مدعیان اصلی قهرمانی محسوب می‌شود و از سوی دیگر، بخش زیادی از شواهد آماری علیه آن است. او همچنین باید راهی برای جبران غیبت آنخل دی‌ماریا پیدا کند.

با وجود تمام نگرانی‌ها درباره مصدومیت‌ها، افزایش سن برخی بازیکنان و غیبت چهره‌هایی مانند دی‌ماریا، واقعیت این است که آرژانتین همچنان توانایی ارائه فوتبالی درخشان را دارد. زمانی که بازی مالکانه این تیم به بهترین شکل اجرا می‌شود، با پاس‌های کوتاه، مثلث‌سازی‌های سریع و تغییر جهت‌های هوشمندانه، تماشای آن لذت‌بخش است. با این حال، تردیدهای موجود درباره خط دفاعی همچنان سایه‌ای از ابهام بر رویای دفاع از عنوان قهرمانی انداخته است.

هفته‌های پیش رو مشخص خواهد کرد که نسل ۲۰۲۶ آرژانتین چگونه در تاریخ ثبت می‌شود؛ نسلی که در آستانه جام جهانی، رویای فتح دوباره جهان و ثبت نام خود در تاریخ فوتبال را در سر می‌پروراند.

همچنین بخوانید: داستان جذاب قهرمان جدید؛ از تولدی اتفاقی در خاک آمریکا تا تبدیل شدن به ستاره جام جهانی