شمال لندن دوپاره شده است؛ آرسنال در شاهراه قهرمانی و تاتنهام در لبه پرتگاه سقوط!
منبع : طرفداری
پیروزی پر گل دوباره آرسنال مقابل تاتنهام نشان داد موازنه قدرت در شمال لندن حتی ذرهای تغییر نکرده است.
طرفداری | شکست ۱-۴ تاتنهام در برابر رقیبی که بهسوی قهرمانی لیگ گام برمیدارد، شاید بهاندازه باختِ دیدار نخست دو تیم فاجعهبار نبود، اما همچنان نشانی از ضعف داشت؛ تیمی تهی از هوشمندی، ذکاوت، استحکام و خلاقیت؛ عاری از هر آنچه از یک تیم فوتبال انتظار میرود.
تردید نداشته باشید که آنها بهطور جدی در لبه پرتگاه سقوط قرار دارند. با مرور برنامه بازیهای پیشِ رو، یافتن مسابقاتی که بتوان در آنها امتیاز لازم برای بقا را کسب کرد، دشوار است؛ بهویژه با توجه به آمادگی این روزهای وست هم و ناتینگهام فارست که هر دو، فوتبال باکیفیتتری ارائه میدهند.
اسپرز در سال ۲۰۲۶ هنوز رنگ پیروزی را در لیگ ندیده و گویی الفبای بردن را از یاد برده است. بخشی از این بحران را باید به فهرست بلندبالای مصدومان نسبت داد؛ اما با این وضعیت، ایگور تودور، سرمربی جدید تیم، چه تدبیری اتخاذ خواهد کرد؟
شاید تنها گزینه پیشِ روی او، قرار دادن همزمان دو مهاجمش یعنی دومینیک سولانکه و راندل کولو موانی در ترکیب اصلی باشد تا سایر بازیکنان با ارسالهای پیاپی به درون محوطه جریمه، امیدوار باشند این دو نفر با استفاده از موقعیتها، تاتنهام را نجات دهند. این نقشه شاید با اصالت و «راه و رسم تاتنهام» همخوانی نداشته باشد، اما قطعاً از سقوط به دسته پایینتر بهتر است؛ اتفاقی که برای تیمی در قوارههای تاتنهام هاتسپر، یک فاجعه مطلق محسوب میشود.
آری، شمال لندن دوپاره شده است؛ آرسنال در شاهراه قهرمانی میتازد و تاتنهام در کوچه پس کوچههای تنگ و تاریک، برای فرار از سقوط دست و پا میزند!
در ادامه، مقاله جاناتان ویلسون در وبسایت گاردین درباره صد و هفتاد و دومین دربی معروف شمال لندن را میخوانید:
جدال روایتها در دربی شمال پایتخت؛ پیروزی آرسنال چیز تازهای نداشت!
برای مدتی همه چیز نزدیک به هم پیش رفت، اما در نهایت بیتدبیری تاتنهام بر تردیدهای همیشگی درباره قهرمان نشدن آرسنال غلبه کرد. این مسابقه صرفاً یک دربی نبود، بلکه برخورد روایتهای نوظهور بود؛ تقابلی که برای نمایش باشکوه لیگ برتر، همزمان هیجانانگیز و گیجکننده است. در نهایت، نمایش ضعیف تاتنهام باعث شد تا انگارهٔ «کم آوردن آرسنال در مقاطع حساس» رنگ ببازد؛ هرچند در نیمه اول، مسابقه پایاپای بهنظر میرسید و شاید خیلیها منتظر لغزش توپچیها بودند.
اما حقیقت این است که نباید چنین میشد. آرسنال به وضوح تیم برتر میدان بود. آنها در بیشتر دقایق بازی حاکم بودند، ۲۰ موقعیت گل در مقابل تنها ۶ فرصت تاتنهام خلق کردند و در نهایت ۴-۱ پیروز شدند؛ حتی میتوانستند گلهای بیشتری بزنند. با این حال، ترس از «کم آوردن» برخی تیمها، منطق نمیشناسد؛ معمولاً هرچه بهتر بازی کنی و نتیجه نگیری، این ذهنیت تقویت میشود. واقعیت این است که تساوی در پایان نیمه اول خودش یک پرسش بزرگ بود؛ چرا که آرسنال برای سومین بازی متوالی در لیگ، کمتر از ده دقیقه پس از گلزنی، دروازهاش باز شد. فقط همین حس مبهم که «این کارها از آرسنال بعید نیست»، باعث میشد فکر کنیم شاید باز هم امتیاز از دست بدهند.
زمانی که دکلان رایس دو دقیقه پس از گل اول آرسنال، با اشاره دست همتیمیهایش را به حفظ تمرکز فرا میخواند و بلافاصله پس از اشتباهش که منجر به گل تساوی تاتنهام شد، عذرخواهی کرد، بوی لغزش بهوضوح استشمام میشد. در آن لحظات، رایس با موهای ریخته بر پیشانی و چهرهای مغموم، شبیه شاعران جنگ جهانی اول بهنظر میرسید؛ گویی با وجود درخشش، سرنوشتی محتوم او را تعقیب میکند. او شایسته عنوان بهترین بازیکن فصل است، اما این احتمال هم وجود دارد که فصلِ آرسنال با تصویر سر تکان دادنهای غمگین او در حافظهها بماند.
اما اگر قرار بود سرنوشت تلخی یقه آرسنال را بگیرد، قطعاً این تاتنهامِ لرزان نمیتوانست سد راه آنها شود. تنها نکته مثبت برای ایگور تودور این بود که رقبای مستقیمشان یعنی وست هم، ناتینگهام فارست و لیدز هم این هفته پیروز نشدند؛ هرچند حالا فاصله اسپرز با منطقه سقوط به تنها چهار امتیاز رسیده است.
پیش از آغاز بازی، پل کویت، گوینده ورزشگاه، با جملاتی انگیزشی سعی کرد جو را شعلهور کند: «شاید اتفاقی عجیب بیفتد و جرقهای کوچک به آتشی بزرگ بدل شود.» این کلمات جو مهیجی ساخت، اما وقتی سرمربی جدید تیم به عنوان یک آتشنشان (برای مهار بحران) شناخته میشود، این پیامها کمی متناقض و نشان دهنده پذیرش جایگاه دوم خودشان در این دربی قدیمی بود.
واقعیت تلخ است اما نباید انکار کرد. دوران شش سالهای که تاتنهام بالاتر از آرسنال میایستاد، در سال ۲۰۲۲ به پایان رسید و اکنون احساس میشود قرنها از آن زمان گذشته است. صندلیهای استادیوم مدرن تاتنهام چنان کیفیتی دارند که باشگاه ریورپلاته آرژانتین برای بازسازی ورزشگاه خود، دقیقاً همانها را سفارش داد. هواداران اسپرز که تا پایان در ورزشگاه ماندند، پس از گل چهارمِ ویکتور یوکرس، فرصت زیادی داشتند تا از راحتی این صندلیها لذت ببرند؛ چرا که بسیاری از جمعیت، پیش از آن راه خروج را پیش گرفته بودند.
کاش این وسواس برای کیفیت، به ترکیب تیم هم سرایت میکرد. بزرگترین معضل تودور این است که این تیم هنوز همان تاتنهامِ همیشگی با تمام ضعفهای ساختاری است. آنچه باید او را نگران کند، فقط ناتوانی در توقف حملات آرسنال نبود، بلکه سهل انگاریهای نابخشودنی بازیکنانش بود.
اسپرز بخش زیادی از بازی را با مبارزه و تعهد دفاعی پشت سر گذاشت. گل اول روی یک اتفاق رخ داد؛ پس از سانترهای مداوم، توپ با برخورد به پای سار به ساکا رسید و در نهایت با تغییر جهت به ازه رسید تا با ضربهای والی دروازه را باز کند. اما دو گل بعدی آرسنال در نیمه دوم، حاصل خودتخریبی محض بود. یوکرس پشت محوطه جریمه کاملاً رها شده بود تا پاس تیمبر را به گل تبدیل کند. گل سوم هم اگرچه با برخورد توپ به پالینیا به ازه رسید، اما ریشه در ضربه سر ضعیف دراگوشین داشت تا تمام رشتههای نیمه اول پنبه شود.
شاید تنها کورسوی امید برای اسپرز، نمایش درگیرانه و نخستین گلِ راندل کولو موانی در لیگ باشد؛ وگرنه چیز زیادی برای خوشبینی باقی نمانده است. دو شکست سنگین ۴-۱ مقابل آرسنال در یک فصل، فراتر از یک درد برای هواداران، بازتاب دهنده واقعیتِ جایگاه فعلی آنهاست. با این حال، توپچیها هم نباید این برد را بیش از حد بزرگ کنند؛ این نتیجه فقط ثابت کرد که آرسنال فعلی، تیمی در کلاسی کاملاً متفاوت نسبت به تاتنهام است.
