آندری شوچنکو؛ ماشین گلزنی اوکراینی که میلان را به آتش کشید
منبع : طرفداری
این روایت مردی است که از دل خاکستر برخاست و سنسیرو را به قلمرو شخصی خودش تبدیل کرد.
طرفداری | برای نسل خاصی از هواداران میلان، همانهایی که در اوایل دهه ۲۰۰۰ با فوتبال بزرگ شدند، یک نام فراتر از همه ایستاده است. آندری شوچنکو آمیزهای از ظرافت فنی و بیرحمی تمامعیار در مقابل دروازه حریف بود؛ ویژگیهایی که او را به یکی از برترین مهاجمان تاریخ فوتبال، برنده توپ طلا و عضوی شایسته در تالار مشاهیر فوتبال تبدیل کرد.
شوچنکو در اتحاد جماهیر شوروی متولد شد؛ در روستایی به نام «دویرکیوشچینا» که در ۱۰۰ کیلومتری شرق کییف واقع شده است. شهری که نیمقرن پس از تولد یکی از بزرگترین قهرمانانش، زیر آتش بمبهای روسیه قرار گرفته است. کییف برای شوچنکو حکم تمام زندگی را داشت و دارد. او الفبای فوتبال را در پارکهای کوچک میان بلوکهای سیمانی دوران کمونیسم آغاز کرد، پیش از آنکه در باشگاه دینامو کییف و تحت آموزههای سختگیرانه والری لوبانوفسکی، هنر گلزنی خود را صیقل دهد.
مسیر رسیدن به سطح حرفهای برای او هموار نبود. پدرش، نیکولای، با فوتبالیست شدن او مخالف بود و اصرار داشت آندری مسیر او را ادامه داده و وارد نظام شود. علاوه بر مخالفت خانواده، دوری خانه آنها از مرکز تمرینی و شکست در تستهای ورودی یک مدرسه فوتبال تخصصی در ۱۰ سالگی، موانع بزرگی بودند. در همان سالها بود که فاجعه اتمی چرنوبیل (۱۹۸۶) رخ داد و خانواده شوچنکو را مجبور کرد تا خانه و کاشانه خود را ترک کرده و به مناطق ساحلی پناه ببرند.
لحظات برتر آندری شوچنکو در دنیای فوتبال
سرانجام چشمان تیزبین استعدادایابهای دینامو او را کشف کردند. در سال ۱۹۸۹، او در قالب تیمی راهی ایتالیا شد تا در تورنمنت معتبر «سیتا دی آگروپولی» شرکت کند. شوچنکوی ۱۳ ساله ستاره بیچون و چرای مسابقات بود؛ او ۱۰ گل به ثمر رساند که ۵ گل آن تنها در ۲۰ دقیقه فینال زده شد. او در کنار سرگی ربروف جام را بالای سر برد؛ بازیکنی که بعدها مخوفترین زوج خط حمله اوکراین را با او تشکیل داد و ۵ قهرمانی لیگ، ۳ جام حذفی و صعود تاریخی به نیمهنهایی لیگ قهرمانان ۱۹۹۹ را برای دینامو به ارمغان آورد.
یک سال بعد، او در تورنمنت ایان راش در ولز نیز آقای گل شد و به عنوان جایزه، یک جفت استوک از دستان اسطوره لیورپول دریافت کرد. اگرچه شوچنکو استعدادی ناب بود، اما سبک زندگیاش هنوز فرسنگها با استانداردهای حرفهای فاصله داشت. لوبانوفسکی، که شوچنکو او را مهمترین شخص زندگیاش میداند، او را به تیم دوم آورد و با روشی سفتوسخت سیگار کشیدن را از سر او انداخت.
گفته میشود لوبانوفسکی چنان متد بازدارندهای به کار برد که هنوز هم شوچنکو با دیدن سیگار دچار تهوع میشود. دین شوچنکو به لوبانوفسکی توصیفناپذیر است؛ او پس از قهرمانی با میلان در سال ۲۰۰۳، جام لیگ قهرمانان و یک سال بعد توپ طلای خود را بر سر مزار استادش برد تا وفاداریاش را ثابت کند.
نظم آهنین و تخصص نابی که لوبانوفسکی در جان او دمیده بود، زیربنای دوران طلایی مردی شد که بعدها لقب پادشاه شرق را از آن خود کرد. تمرینات او پایانی نداشت؛ ساعتها صرف شوتزنی به چارچوب میشد. سالها بعد، همتیمیاش جنارو گتوزو گفت:
هرگز فوتبالیستی ندیدهام که بتواند با چنین دقت خیرهکنندهای، این حجم از ضربات را به هدف بنشاند.
همین پشتکار او را در کنار بزرگانی چون اولگ بلوخین و ایگور بلانوف، به سومین اوکراینی برنده توپ طلا بدل کرد. شوچنکو در ۳۲۲ بازی برای میلان ۱۷۵ گل به ثمر رساند. او معمار قهرمانی سری آ در سال ۲۰۰۴ بود، آن هم یک سال پس از آنکه پنالتی پیروزیبخش فینال لیگ قهرمانان را در اولدترافورد وارد دروازه یوونتوس کرد. او با ۱۴ گل، همچنان برترین گلزن تاریخ دربیهای میلان است و در نزد هواداران روسونری، همتراز با اسطورهای چون مارکو فن باستن پرستش میشود. یک فوقستاره واقعی و یک نام ابدی در تالار مشاهیر فوتبال.
متن از وبسایت Goal
اسطوره میلان از قهرمانی روسونری شگفت زده شده است
