یک سوال از مدال آوران ایران؛ شما با ۱۸ میلیارد چه می کنید؟
منبع : طرفداری
در کشورمان بین فوتبالیست ها و ورزشگاران دیگر رشته ها تبعض بسیاری وجود دارد.
به گزارش طرفداری، برایشان نوشتم سوال واضح و روشن است. به عنوان ملیپوشان ایران و قهرمانان این مملکت اگر قرارداد ۱۸ میلیاردی داشتید، چه میکردید؟ مثل یکی از بازیکنان فوتبال! بعضیشان خندیدند، دیگری با تعجب گفت ۹ تاصفر دارد؟ دیگری گفت این مبالغ برای ما خیال است. آنها غریبه نیستند. المپینها و ملی پوشان کشورند که هیچ کدام نیاز به معرفی ندارند. هرکدام چندین مدال رنگارنگ دارند و در المپیک،میادین بین المللی و مسابقات قهرمانی جهان آنها را دیدهاید. شما همه را میشناسید. یکیگفت برای یک بازی با من600 هزار تومان قرارداد بستند و قرارداد دیگری ۹ میلیون است! هیچ یک به سهم بالای فوتبالیها معترض نشدند اما از بی عدالتی به ستوه آمدهاند. در این گزارش کسی به قرارداد غیر طبیعی فوتبالیها کاری ندارد اما عدالت و پرداخت بودجه چقدر میان دیگر رشتههای ورزشی رعایت میشود؟ حق با شما بود آقای پورعلی گنجی؛ ورزشکار جماعت هرچی میگیره نوش جانش!
محمدرضا گرایی، کشتی فرنگی
هر ورزشکاری در هر رشته ای که تلاش می کند باید حق و حقوقش را بپردازند. فرقی نمیکند فوتبال ،کشتی،والیبال یا تکواندو. طبیعتا اگر فوتبال پول بیشتری می گیرد، تلاش بیشتری میکند و ورزش اول دنیاست.حرف ما و ورزشکاران سایر رشته های ورزشی این است که باید به سایر رشته ها هم رسیدگی شود و حقوق آن معادل شان و شخصیت آن ورزش باشد.کشتی همیشه ورزش مدال آوری برای کشور بوده است و در المپیک و میادین جهانی مدال آوری کرده است.پس حق طبیعی کشتی است که نسبت به مدال آوری و افتخارآفرینی اش، به این رشته رسیدگی هم بکنند نه اینکه بودجه ای را هم که به این رشته اختصاص می دادند،صفر کنند! اگر کشتی گیران از نظر مالی در رفاه باشند و دغدغه نداشته باشند، می توانند با آسایش فقط به کشتی فکر کنند و مدال آوری هم بیشتر شود. بدون تبعیض و با تخصیص بودجه و توجه عادلانه، یک مدال در المپیک تبدیل به چند مدال می شود.
مهسا جاور، ملیپوش قایق رانی
یک خانه و یک ماشین در محله ای که میتوانستم شرایط تمرینی بهتری در تهران داشته باشم میگرفتم. با این پول و حتی خیلی کمتر از آن می توانستم اینجا تمریناتم را شروع کنم و بدون نیاز به فدراسیون و به صورت شخصی بهترین و مجهزترین امکانات را داشته باشیم و با داشتن اردوهای خیلی خوب و آسایش روانی کامل بدون هیچ دغدغه دیگری تمرین کنیم. در این میان بدون داشتن مشکل تغذیه،با مربی تغذیه، مربی بدن سازی و مربی اردوها بهترین بازدهی را داشته باشیم. تجهیزات ما خیلی اوقات به صورت شکسته به دست ما می رسد. امسال بعد از هشت سال به ما قایق داده اند. البته که وارد کردن تجهیزات ما به ایران واقعا سخت است اما با این پول ها و حقوق ها به راحتی میشد در اردوهای برون مرزی شرکت و تمرین کرد. امیدوارم این تبعیض ها روزی به پایان برسد.
حمیدرضا نداف، ملی پوش تنیس
در تمام دنیا فوتبال، بسکتبال و تنیس جزو تاپ ترین رشته های دنیا به لحاظ بیننده، امکانات و اسپانسر است ولی متاسفانه در ایران تنیس به چشم نمیآید و برچسب لاکچری بودن هم به آن زده می شود. الان زمین های تنیس را به بخش خصوصی منتقل کرده اند و من به عنوان کسی که سال هاست ملی پوش این رشته هستم و هزینه و وقتم را گذاشتم هم حدود ۵۰۰هزار تومن پول زمین می دهم. با حقوقی خیلی کمتر از ۱۸میلیارد هم ملی پوشان و بازیکنان شرایطشان خیلی بهتر بود. میتوانستند به مسابقات بروند و قطعا جایگاه تنیس ایران فرق می کرد. بازیکن فوتبال باید حرفه ای قرارداد ببندد و پول خوب بگیرد هیچ مشکلی هم نداریم. اما ورزش های دیگری مانند بسکتبال،تنیس و ..هم باید حرفهای حقوق بگیرند. حقوق و قراردادهای ما خنده دار است. من وقتی صحبت های آقای دبیر و اقای پولادگر را شنیدم،تاسف خوردم. اگر بودجه ورزشی مانند کشتی را ندهند،کدام رشته برای ما مدال می آورد؟
ریحانه گیلانی، ملیپوش کشتی آلیش
ورزش حرفه ای هزینههای سنگینی دارد. به خصوص زمانی که برای کسب درآمد باید در کنار ورزش شغل هم داشته باشی. زمانی که ما برای تمرین میگذاریم تقریبا تمام روزمان را میگیرد و در کنار آن نیاز به استراحت،ریکاوری و.. نیز هست. ورزش حرفه ای در کل جهان طوری است که نیازهای اولیه در اختیار ورزشکار است.تغذیه درست،مکمل ها و ..اسپانسر دارند،در تیم ملی به آنها رسیدگی می شود و دیگر دغدغه مالی ندارند. وقتی دغدغه مالی و کسب درآمد درمیان نباشد، روح و روان آدم آسوده تر است و راحت تر به ورزش می رسد. با این پول که شما می گویید، صد درصد شرایط فرق می کرد. یعنی علاوه بر زندگی شخصی و رشد فردی این پیشرفت را برای دیگران هم فراهم می کردم. یک کمپ یا باشگاه می زدم و از این طریق افراد مستعد بسیاری را به این رشته دعوت می کردم.
الهه احمدی، ملیپوش تیراندازی
شاید فکر کردن به این ارقام هم در رشته ما که همیشه با مشکلات مالی و بودجه ای مواجه بوده است مانند خرید فشنگ که دغدغه چندین و چند ساله ماست، خنده دار باشد! تنها کاری که از دستم برمی آید این است که از شما بابت طرح چنین موضوعی ممنون باشم و امیدوارم قضیه ای که شما پیگیری میکنید و شروعش کرده اید،سرانجام و نتیجه خوبی داشته باشد و این حجم بی عدالتی و نابرابری و عدم توازن ترازوی ورزش در کشورمان روز به روز کمتر و کمتر شود.
اعظم آخوندی؛ دروازبان تیم ملی فوتسال
این تبعیض و اختلاف بین قراردادها واقعا آزار دهنده است. با این ۱۸ میلیارد من اول حتما به خانواده رسیدگی بیشتر میکردم. بعد از آن با ۱۸ میلیارد تومان به راحتی میتوان 3تا تیم فوتسال بانوان را اسپانسری کرد. شروع به سرمایه گذاری روی استعدادها میکردم و آکادمیهای تخصصی خوبی بنا میکردم تا استعدادها نسوزند. اردوهای تیم ملی را دوباره راه انداختم چون ما فعلا اردویی نداریم. با این پول میشود قرارداد بسیاری از بازیکنان فوتبال و فوتسال را حرفهای بست. امیدوارم این تفاوت کمتر شود. ما به همان اندازه تمرین میکنیم و و زحمت میکشیم و از تفریحاتمان میزنیم ولی این دیده نمیشود. این قضاوتها و محدودیت درباره ما خانمها بیشتر هم میشود. من نمیخواهم بگویم برابری، نه! فقط میگویم اختلاف کم شود و قرارداها کمی عادلانه شود.
محمد رهبری، ملیپوش شمشیربازی ایران
باید میگفتید محمد رهبری اگر قرارداد ۱۸ میلیاردی داشت، چه کار نمیکرد! با این پول تمام معضلات و مشکلات که به عنوان یک ورزشکار و جوان این جامعه داشتم، حل میشد. من که ۱۵ سال است در تیم ملی شمشیر ایران هستم تا الان یک دهم آنها هم حقوق نگرفتهام، درآمد ماخیلی کمتر از آنچه فکر میکنید، است و اصلا قابل قیاس با این مبالغ نیست. این مبالغ یک عدد غیرقابل دسترس است، برای ما خیال است! مشکل همه ورزشکارها در دیگر رشتههای ورزشی هم همین است. نه لیگ درست و حسابی دارند و نه درآمدی از ورزش. به همین دلیل خیلیها سعی میکنند در اوج ورزش را رها کنند. با این مبالغ نیازهای کلی یک ورزشکار تامین میشود و با خیال راحت به ورزش میرسد در نتیجه پیشرفت چشمگیری میکند چون برای اینکه بتوانیم به حداقل نیازهایمان برسیم باید بدویم و خارج از ورزش هم کسب درآمد کنیم تا زندگی بچرخد چون ورزش قهرمانی با این حقوق نمیتواند یک ورزشکار را ساپورت کند.












