آشنایی با ویتو آنتوفرمو، ایتالیایی خونآلود بوکس؛ از قهرمانی سنگینوزن اروپا تا نقشآفرینی در «پدرخوانده»
ویتو آنتوفرمو، مهاجری از ایتالیا بود که با دقت نظر یک افسر پلیس، به دنیای بوکس رسید تا در بخش حرفهای آن، قهرمانی میانوزن آمریکا و سنگینوزن اروپا را به دست آورد. آنتوفرمو که با مبارزات جانانه و البته بریدگیها و خونریزیهای متعددش به یاد هواداران ورزش مانده بود، پس از بازنشستگی از رینگ، با فیلمهای مشهوری چون «پدرخوانده سه» و سریالهایی همانند «سوپرانوها»، در یادگار عامه مردم ماندنی شد.
طرفداری | ویتو آنتوفرمو (Vito Antuofermo) زاده ۹ فوریه ۱۹۵۳ در شهر پالو دل کوله ایتالیا است. در ۱۵ سالگی ویتو بود که خانوادهاش تصمیم گرفتند تا به کشور آمریکا کوچ کرده و در شهر بروکلین ایالت نیویورک، ساکن شدند. ویتو پیش از مهاجرت، با توصیه پدرش به کار کردن همیشگی یک مرد، در مزرعه خانوادگی مشغول به کار بود. برداشت انگور، زیتون و بادام و گاهی کمک به شخمزدن زمین با گاوآهن، تلاشهای زیادی را نیاز داشت و این امر، بدن ویتو را بسیار ورزیده کرد. پس از مهاجرت به بروکلین اما این پسر ایتالیایی، شغلهای متنوعتری همچون قصابی، باغبانی، پیک موتوری و حتی روزنامهفروشی را امتحان کرد. در سال ۱۹۷۰، ویتو دیگر به آن پسرک ایتالیایی سابق شباهتی نداشت و از هر نظر، یک آمریکایی شده بود. در یک نزاع خیابانی بر سر یک دختر، مسیر زندگی ویتو تغییر کرد. او که بدنی ورزیده داشت، در این نزاع همانند یک جنگجوی واقعی بود؛ چیزی که باعث شد تا افسری که او را دستگیر میکرد، تحت تأثیر قرار گیرد.
از شانس خوب آنتوفرمو، افسر پلیس، علاقهمند شدید بوکس و از پیگیرهای مبارزات حرفهای آن بود؛ از این رو ویتو با معرفی افسر، پس از بازداشت موقتی، به باشگاه بوکس پلیس پیوست تا تحت راهنماییهای هموطن ایتالیاییاش، جو لاکوالیا، تکنیکهای لازم را فراگیرد. پس از یادگیری ملزومات در باشگاه پلیس، آنتوفرمو به مسابقات آماتور بوکس رفت و در سال ۱۹۷۰، پس از پیروزی برابر توماس چستنات، دستکش طلایی ایالت نیویوک را به خانه برد. او در سال ۱۹۷۱، به فینال مسابقات آزاد سبکوزن دسته ۶۷ کیلوگرم صعود کرد اما از ادی گرگوری شکست خورد تا قهرمانی دیگری در بخش آماتور، به کارنامهاش اضافه نشود. با این وجود، پتانسیل بالای این بوکسور باعث شد تا او به بخش حرفهای ورزش خود دعوت شده و در نوامبر ۱۹۷۱، برابر ایولاو ایستمن قرار گیرد. پیروزی برابر ایستمن در سانیساید گاردن نیویورک، گامی مهم در شروع کار ویتو بود. او در سومین مبارزه خود برابر چالز هیوارد، به تساوی رسید اما در ادامه به ۱۵ پیروزی متوالی در ماجراجوییهایش رسید. نخستین شکست این بوکسور در ژوئیه ۱۹۷۱، از هارولد وستون رقم خورد که در فلت فوروم نیویورک رخ داد.
در میانههای دهه ۷۰ میلادی، پژواک درخشش آنتوفرمو تا زادگاهش یعنی ایتالیا نیز رسید؛ از همین رو بود که او به پایتخت ایتالیا یعنی رم سفر کرد تا در پلازتو دلو اسپورت، برابر جوئی دورل قرار گیرد. این دیدار که در سال ۱۹۷۴ برگزار شده بود، در نهایت با پیروزی ویتو به پایان رسید. در ادامه، مبارزات این بوکسور در آمریکا و اروپا ادامه داشت و در حالی که ضربات سنگین آنتوفرمو، او را تقریباً با شکست بیگانه کرده بود، مبارزهای برای کسب عنوان قهرمانی سنگینوزن اروپا، تدارک دیده شد. قرار بود تا این بوکسور در ژانویه ۱۹۷۶، برای کسب این عنوان برابر اکهارد داگه قرار گیرد. آنتوفرمو در این مسابقه که در برلین برگزار شد، پس از ۱۵ راند با امتیاز پیروز شد و سپس از عنوان قهرمانی خود در ایتالیا، برابر ژان کلود وائوسفل، دفاع کرد. کاهش وزن باعث شد تا ویتو به مرور دچار افت بدنی شده و پس از واگذاری مبارزه برابر فرانک ویسنباخ در نیویورک، عنوان قهرمانی سنگینوزن اروپا را با شکست از موریس هوپ در رم، از دست دهد.
پس از هشت پیروزی متوالی، ویتو برای کسب عنوان قهرمانی میانوزن انجمنهای WBC، مجله رینگ و WBA، برابر هوگو کورو قرار گرفت. پیروزی برابر کورو با تصمیم دو به یک داوران، باعث شد تا کمربند قهرمانی میانوزن، در اختیار این بوکسور ایتالیایی-آمریکایی قرار گیرد. پس از این موفقیت، ویتو در حال گشت و گذار در ایتالیا بود که تصادف شدیدی را به خیر گذراند. مبارزه بعدی او برابر ماروین هاگلر برنامهریزی شده بود که با جدالهای حماسیاش برابر بزرگان بوکس، رقیبی سرسخت محسوب میشد. جدال نزدیک میان هاگلر و آنتوفرمو، در نهایت با تساوی پس از ۱۵ راند سخت به پایان رسید تا کمربند، همچنان در اختیار این ایتالیایی باشد. با این حال، او در دو مبارزه بعدی خود برای حفظ عنوان برابر آلان مینتر، شکست خورد تا عنوان قهرمانی را از دست دهد. شکست اول او از مینتر، با تصمیم داوران بود اما دومین شکست، در اثر ناکاوت راند هشتم تحمیل شد. در ادامه، پس از پیروزی برابر موریسیو آلدانا، ناکاوت توسط هاگلر در راند چهارم، بار دیگر دست ویتو را از بازگرداندن کمربند میانوزن، کوتاه کرد. پس از چهار پیروزی متوالی، شکست از متیو هیلتون در کبک کانادا، باعث شد تا ویتو در سال ۱۹۸۵، از دنیای بوکس خداحافظی کند.
بریدهشدن صورت، خونریزی و پانسمان، اتفاقی همیشگی در مبارزات آنتوفرمو بود که او را مورد توجه داوران بوکس، برای جلوگیری از خونریزی قرار داده بود. شخصیت جذاب آنتوفرمو باعث شده بود تا تهیهکنندگان سینمایی، او را به فیلمها و سریالهای مختلف دعوت کنند. پس از همکاری با رابرت دنیرو در فیلم سینمایی «رفقای خوب»، نام آنتوفرمو در یکی از مشهورترین فیلمهای تاریخ سینما یعنی سهگانه «پدرخوانده» نیز ثبت شد. او در سومین سری از این سهگانه، کاراکتر رئیس بادیگاردهای جوئی زاسا با هنرمندی جو مانتگنا را بازی کرد. او در ادامه، حضور در پروژههایی مثل «بازنده»، «افسر نیویورک»، «موش»، «آشپزخانه جهنم»، «لا بمبا» و «پسرهای پشت میز» را تجربه کرد. آنتوفرمو موفق شد تا در یک اپیزود از سریال «دلاونتورا» و دو اپیزود از سریال معروف «سوپرانوها» نیز حضور داشته باشد.
از سری خاطرات ورزشی
- هنری کریپ هرد، مبدع «Crip Walk»؛ مردی که با یک دست و یک پا، میرقصید
- کریس تیلور، سنگینترین ورزشکار تاریخ المپیک؛ از تحمل ناداوری و سالتوی قرن در مونیخ تا کشتی حرفهای
- سردار کباپچیلار، رمبوی ترک بدنسازی؛ از رعد و برق سیاه تا درخشش در سینمای ترکیه
- کن نورتون، بوکسور فکشکن محمدعلی؛ از تأثیرپذیری از ناپلئون هیل و دفاع ضربدری تا ماندیگو و درام
- آرشیو مطالب مرتبط
پشت پرده دعوت بازیگر زن ایرانی به تیم ملی بوکس مشخص شد !! + جزئیات
بازیگر مطرح و استقلالی سینما درگذشت + جزئیات
ستاره مطرح سینمای ایران استقلالی است یا پرسپولیسی + جزئیات
