محمد مایلی‌کهن: دبیر و خادم برای ریاست جمهوری رقابت کنند/تیم بختیاری‌زاده مثل ساپینتو ۷ گل نمی‌خورد!

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ محمد مایلی کهن یکی از خبرسازترین چهره‌های فوتبال ایران در طول حیات این رشته ورزشی بوده است. سرمربی سابق تیم ملی و عضو موثر یکی از مهمترین تیم‌های ورزشی ایران در طول تاریخ. تیمی که بعدها با عنوان تیم ۹۸ مشهور شد و مشاهیر زیادی را به فوتبال ایران تحویل داد.

به گزارش ورزش سه؛ او شخصیتی خبرساز، کنشگر و چند وجهی بوده و با وجود دوری از کانون اخبار، هر بار که سوژه گفت‌وگویی می‌شود حرف‌های جالبی به زبان می‌آورد.

علت این مصاحبه حضور در بازی جنجالی ملوان و تراکتور در شهر انزلی است که یکبار دیگر مایلی کهن را به داخل ورزشگاه کشاند. مایلی کهن سابقه مربیگری در تبریز (البته نه تراکتور) و هدایت ملوان را دارد و صحبت درباره این مسابقه باعث شد تا نکات دیگری را هم با هم مرور کنیم. او همچنان دلسوز و علاقه‌مند به جوان‌های ورزش ایران مخصوصا بچه‌هایی است که از نظر او اخلاق و رفتار و منش ورزشکارانه را به نمایش می‌گذارند.

صحبت‌های خواندنی محمد مایلی کهن را در ادامه بخوانید:

* شرایط مسابقه را چطور دیدید؟
بازی برای هر دو تیم حساس بود و این حساسیت باعث شد کیفیت بازی آنطور که باید، بالا نباشد. با اینکه بازی تماشاگر نداشت اما نوع برخوردها جوری بود که واقعا مایه تاسف بود. ادعای این را ندارم که خودم در فوتبال معلم اخلاق بودم اما حرکاتی که از برخی افراد در این بازی سر زد، خود من را آزرده کرد.

* درگیری مازیار و خداداد که به نوعی شاگردان شما هم به حساب می‌آیند از کجا شروع شد؟
اولا هیچوقت من جسارت نمی‌کنم که این‌ها را شاگرد خودم بدانم. این عزیزان عین فرزندان خودم بودند. ضمن اینکه علاوه بر من، اسطوره فوتبال گیلان آقای غفور جهانی به همراه محمد احمدزاده از بهترین‌های تاریخ فوتبال این خطه هم حضور داشتند اما واقعا الفاظی که رد و بدل شد خیلی زشت بود. در این دو سه روز سعی کردم با خداداد و مازیار تماس بگیرم و از آنها خواهش کنم به عنوان بزگترهای فوتبال باید نوع رفتارشان بهتر باشد. متاسفانه نتوانستم.

* بعد این بازی دو باشگاه با هم درگیری جدی داشتند و پرونده اتفاقات هم به کمیته انضباطی رفته.
از بین چیزهایی که دیدم، کار شجاع خلیل‌زاده را نپسندیدم و بعنوان بازیکنی که باتجربه است از او انتظار دارم رفتارش زیبنده‌تر باشد.

* چرا فوتبال ما اینقدر درگیر حاشیه شده؟
چون آنطور که باید فوتبال داشته باشیم، نداریم. وقتی گرمای ذاتی فوتبال در زمین کم باشد یا نباشد، مجبوریم در حواشی حرارت را بیشتر کنیم تا ضعف‌ها پوشیده شود. نمی‌خواهم بگویم که این رفتارها عمدی است و حتی من خودم در دوران فوتبالم از آنهایی بودم که خیلی اعتراض و پرخاش می‌کردم اما هیچوقت به هیچ تیم و هواداری توهین نکردم.

* ایا شما هم جزو کسانی هستید که دوره خودتان را بهتر از امروز می ‌دانید؟
تفاوت در چیز دیگری بود. آن تیم به معنای واقعی تیم بود. همه خالصانه در خدمت پیراهن ایران بودند. من دو بار با تیم ملی فوتسال و تیم ملی فوتبال فعالیت کردم. علاوه بر اینکه تیم ملی توانست مقام سوم جام ملتها را کسب کند و با اینکه سوم شدیم، بهترین بازیکن آسیا (خداداد عزیزی) و آقای گل مسابقات (علی دایی) از ایران انتخاب شد. ضمن اینکه علاوه بر این دو، کریم باقری هم در تیم منتخب قرار گرفت و حتی کاپ اخلاق به تیم ما رسید. این که آسیا بود، در جام جهانی فوتسال با اینکه چهارم شدیم، سعید رجبی به عنوان آقای گل از ایران شد.

* آن موقع بیشتر به تیم ملی می‌رسیدند؟
زمین تمرین مناسب برای تیم ملی وجود نداشت. زمین یک ورزشگاه آزادی شرایط بهتری داشت اما به ما اجازه استفاده نمی‌دادند. اما اینکه سوال کردید چرا آن تیم ملی خیلی محبوب بود یاد یک خاطره افتادم. یک روزی آقای قرائتی گفته بودند این چه کاری است که ۲۲ نفر دنبال یک توپ بیفتند، خب به هر کدامشان یک توپ بدهید. در ادامه، با آن نتایجی که ما در جام ملت‌های آسیا گرفتیم شاید باورتان نشود که شخص آقای قرائتی به استقبال تیم ملی آمده بود. همین تاثیرگذاری روی همه مردم بود.

* درباره شرایط لیگ امسال هم صحبت کنیم. صدر خیلی دست به دست می‌شود.
حضور هوادار در ورزشگاه به جذابیت و گرمی مسابقات خیلی کمک می‌کند و متاسفانه بازی‌ها بدون تماشاگر برگزار می‌شود. وقتی تماشاگر باشد حواشی و درگیری‌های یک بازی کمتر می‌شود و بازیکنان مجبورند روی کیفیت بیشتر کار کنند. متاسفانه لیگ ایران جذابیت خودش را از دست داده است. با این وجود، بازیکنان خوبی داریم و مهمتر اینکه مربیان جوان باشخصیت داریم. اولین نفر محرم نویدکیا است.

ادبیات او را موقع برد و باخت ببینید. اصلا از اصول جوانمردی خروج نمی‌کند. قاسم حدادی‌فر که الان رفته یک مورد دیگر است. امیر خلیفه اصل را ببینید که چقدر متین است و حتی در وقت باخت تیمش چطور صحبت می‌کند. یک نفر دیگر، سهراب بختیاری زاده است.

* تایید شما روی شخصیت سهراب است ولی فکر می‌کنید بتواند با استقلال موفق شود. هواداران قهرمانی می‌خواهند.
اولا مگر پارسال که آمد بد کار کرد؟ تیم او که مثل ساپینتو هفت تا هفت تا گل نخورد. ساپینتو رکورد گلهای خورده استقلال را عوض کرد. اگر خدای نکرده سهراب جای او بود، حق بازگشت به ایران نداشت اما ساپینتو را حلوا حلوا کردند. الان هم هواداران استقلال این را در نظر بگیرند که او تیم را نبسته و باید فصل بعد را هم به او مهلت دهند. او شاید شرایط تیم را بهتر کند اما نمی‌تواند که معجزه کند. همین شرایط برای یحیی و پرسپولیس هم مطرح است چون شایعه شده که او قرار است به پرسپولیس برگردد.

* شما از بها دادن به مربیان باشخصیت گفتید. نقض این اتفاق امسال در پرسپولیس اتفاق افتاد. آمدن وحید هاشمیان اشتباه بود یا برکناری‌اش؟
وحید از نظر شخصیتی نشان داد که چقدر شایسته و با منش است. مشکل مهم کارش این بود که فرهنگ فوتبال ایران با اروپا و آلمان خیلی فرق دارد. به عنان مثال، در ایران، اگر به برخی بازیکنان بازی بدهیم، اسمی می‌شود و برای تیم دردسر می‌شود، اگر بازی ندهی می‌خواهد تیم را به هم بریزد.
ضمن اینکه ما در فوتبال ایران چیزی به نام و با ساختار واقعی باشگاه داریم؟ همین مدیران پرسپولیس، همگی قابل احترام هستند اما سن و سالشان را ببینید که از برخی بازیکنان هم کمتر است. خودتان قضاوت کنید.

* البته شما حمایت‌هایی را هم از اشخاص مهم ورزش مثل آقای هاشمی‌طبا داشتید. اگرچه بعدا طور دیگر هم صحبت کردید.
آنجا حرفشان این بود که مایلی کهن که الان ریش می‌گذارد و ادعای مسلمانی دارد، آن زمان جور دیگری بوده و از این حرف‌ها. من الان هم داریوش را دوست دارم. به علی دایی گفتم اگر آن زمان ریش داشتم ریش من داریوشی بوده، همین. اتفاقا همیشه هم گفته‌ام که من هزار عیب دارم و خودم را بهتر از بقیه نمی‌بینم.

* آن ماجرای شما و علی دایی هم خیلی عجیب بود و حتی شما با پیراهن رفتگر به ورزشگاه رفتید و بعدش از فوتبال کنار رفتید.
اصلا عجیب نبود. وقتی به هموطن رفتگر من توهین شد با از آنها حمایت می‌کردم. بعد از آن، یک تیم گرفتم اما کار به جایی رسید که بیانیه دادم و برای همیشه عطای کار را به لقائش بخشیدم.

* صحبت پایانی.
در کشور خودمان و همین شرایطی که داریم آدم‌های بزرگی داریم که بتوانند در سطح فدراسیون و حتی در سطح رئیس جمهوری هم با اقتدار عمل کنند. به اینکه الان یکسری افراد را علم کرده‌اند هیچ اعتقادی ندارم. کسانی که اصلا شجاعت نداشتند در این کشور بمانند پس لیاقت این را ندارد که مردم آنها را بزرگ کنند. ما شخصیت بزرگ در کشور خودمان کم نداریم. حتی کسانی که شاید با آنها هم عقیده نباشم اما توانمند هستند زیادند. رسول خادم در همه زمینه‌ها شایستگی دارد و همین الان هم زندگی خود را برای خدمت به مشکلات مردم گذاشته است. علیرضا دبیر هم کاملا شایسته است. شاید با او اختلاف سلیقه داشته باشم اما اختلاف عقیده ندارم. داریم می‌بینیم که چه خدماتی برای کشتی انجام داده است. نگاه نکنید که تا یک نفر برای مملکت قدم بردارد، سریع به او انگ می‌زنند. نماز خواندن او تظاهر نیست، عقیده‌اش است. چه ایراد دارد که خادم یا دبیر رئیس جمهور شوند؟ مگر آنها که تا الان این پست را گرفتند از کجا آمدند؟ از دل همین مردم آمدند.