بالا
ورود به حساب کاربری
ثبت نام کنید
ارسال این مطلب برای دوستان

راه نجات از سیاهی، پذیرش واقعیت آن است؛ خوش به حال منچستریونایتد!

منبع : طرفداری
تعداد نظرات کاربران : ۰ نظر
تاریخ انتشار : سه شنبه 5 اسفند 1404 | 20:59

همانطور که رالف رانگنیک گفته بود، عمل حراجی قلب باز، زخم کُشنده شیاطین سرخ را درمان خواهد کرد. 

همانطور که رالف رانگنیک گفته بود، عمل حراجی قلب باز، زخم کُشنده شیاطین سرخ را درمان خواهد کرد. 

طرفداری | در جریان پیروزی ۱-۰ منچستریونایتد برابر اورتون، هر سه خرید تهاجمی شیاطین سرخ روی تک‌گل تیم‌شان مشارکت داشتند. با این حال، اثرگذاری آن‌ها در شرایط این تیم، محدود به گلزنی نیست.

مدتی پیش، پس از قهرمانی ناپولی در سوپرکاپ ایتالیا، طعنه راسموس هویلون به منچستریونایتد، بار دیگر زخم هواداران این تیم را تازه کرد. او نوشته بود: یک تصمیم درست این‌شکلی است. اگر ناپولی امسال سهمیه لیگ قهرمانان اروپا را کسب نکند، هویلون باید در اولدترافورد توضیح دهد منظورش از «تصمیم درست» دقیقاً چه بوده است. بازیکنان مازاد یونایتد که در لیگ برتر به کابوسی بی‌پایان برای باشگاه خود تبدیل شده بودند، همواره محیط را عامل ناکامی‌هایشان معرفی کردند. هویلون، مارکوس رشفورد، الخاندرو گارناچو و آنتونی هرگز به استانداردهای فردی و ضعف‌های ذهنی خود اشاره‌ای نکردند.

فراتر از داخل زمین، اوضاع در شبکه‌های اجتماعی نگران‌کننده بود. گارناچو شادیِ گل آفسایدش را در X منتشر می‌کرد و هویلون با الهام از فیلم گلادیاتور می‌کوشید چهره‌ای بی‌رحم از خود بسازد. البته که بی‌رحمی واقعاً وجود داشت؛ آن‌چه در زمین دیده می‌شد، نمایشی بی‌رحمانه علیه باشگاهی بود که روزی بزرگ‌ترین مهاجمان تاریخ لیگ برتر در ترکیب اصلی آن به میدان می‌رفتند.

در حالی که آنتونی در رئال بتیس هنوز هم در مورد «استعداد از دست رفته‌اش» در اولدترافورد صحبت می‌کند، مارکوس رشفورد عضو ثابت مهمانی‌ها و شب‌نشینی‌های منچستر محسوب می‌شد. هر زمان هم انتقادی مطرح می‌شد، تیم رسانه‌ای مهاجم فعلی بارسلونا حمایت‌های خیریه و فعالیت‌هایش علیه نژادپرستی را به تیتر نخست رسانه‌ها بدل می‌کرد.

آنتونی و راسموس هویلون
اگر چیزی برای شما کار نمی‌کند، باید از آن عبور کنید، حتی اگر گران‌قیمت باشد و برای فرد دیگری کار کند 

با این حال، منچستریونایتد از زمستان گذشته تصمیم گرفت آتش ویران‌کننده بازیکنان مازاد را خاموش کند. وقتی چیزی از ارتفاع در حال سقوط است، یکی از راه‌های نجات، سبک‌کردن آن است. اگر آب به کشتی نفوذ کرده باشد، راه بقا تنها خالی‌کردن آب نیست، بلکه بستن روزنه‌هایی است که هر لحظه می‌توانند همه‌چیز را غرق کنند. در کشتی اولدترافورد، این روزنه‌ها همان بازیکنانی با ذهنیت ضعیف بودند. وقتی زمان عبور از ایدئولوژی‌های سوخته فرا رسید، شیاطین سرخ پذیرفتند با افرادی اشتباه یک سفر بزرگ را آغاز کرده‌اند. 

بازیکنانی مانند ماتئوس کونیا و برایان امبومو شاید در اولین فصل حضور‌شان در منچستریونایتد از لحاظ آمار گلزنی اعداد تحسین‌برانگیزی به ثبت نرسانند،اما نشان داده‌اند چه عنصر گمشده‌ای در اولدترافورد وجود داشت: تعهد و فداکاری. برای توصیف این موضوع، کافیست به عملکرد کونیا در نیمه دوم دیدار با اورتون توجه کنید. بازیکنی که هر هفته نیاز به گلزنی را احساس می‌کند، با یک فداکاری تیمی بزرگ، عملاً در نقش یک مدافع کناری قرار گرفته و پس از پیروزی در یک دوئل لحظه‌آخری، شور و هیجان خود را به نمایش می‌گذارد. 

ماتئوس کونیا
فریاد ماتئوس کونیا نماد رهایی از رنجی بود که در اولدترافورد احساس می‌شد؛ روزگاری که بازیکنانی خاص از حضور در کارهای تدافعی سر باز می‌زدند، به پایان رسیده است

منچستریونایتد فراتر از بازیکنان نخبه، به بازیکنانی نیاز دارد که معنای پوشیدن این پیراهن را درک کنند. بخش مهمی از بازیکنان سر الکس فرگوسن با معیار فوتبال امروزی هرگز ستاره محسوب نمی‌شدند، اما آن‌ها اراده و اشتیاقی داشتند که زمینه‌ساز هر موفقیتی محسوب می‌شد. ماتئوس کونیا و برایان امبومو با همین رویکرد عملکرد تهاجمی یونایتد را به سطح بالاتر رسانده‌اند. بنیامین ششکو، مهاجمی که اخیراً راه گلزنی را پیدا کرده، نمی‌تواند راسموس هویلونِ جدید باشد. ذهنیت‌ها همیشه تفاوت را رقم می‌زنند. 

روزنه‌های نفوذ آب به کشتی منچستریونایتد بسته شده است. اکنون نوبت انتخاب سکان‌داری مطمئن است تا در میان اقیانوسی از چالش‌ها، این کشتی را به مقصد و ساحلی امن برساند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *