آشنایی با ایوان پادوبنی، قهرمان قهرمانان کشتی؛ از کول کردن تیر تلگراف و هماورد خواهی تا گرسنگی و عاشقانههای ناکام
ایوان پادوبنی، یکی از غولهای کشتی سه دهه نخست قرن بیستم میلادی است که تب کشتی را در اروپای شرقی و اوراسیا، به اوج خود رسانده بود. پادوبنی که مردی شکستناپذیر در زمان کشتیگیری بود، پس از پایان کشتی، دوران سختی را در جنگ جهانی دوم، با اشغال آلمان و گرسنگی تجربه کرد.
طرفداری | ایوان پادوبنی (Ivan Poddubny) زاده هشتم اکتبر ۱۸۷۱ در روستای کراسنفیکای پولتاوای امپراتوری سابق روسیه و چرنوبایفسکی اوکراین امروزی است. خانواده پادوبنی، از نوادگان قزاقهای زاپوروژی بودند. ایوان فرزند ماکسیم پادوبنی و آنا دانیلونا بود؛ پدر ایوان بسیار قوی بود و او بعدها ادعا کرد که تنها انسان قویتر از خودش، پدرش است. مادر ایوان نیز از مسیحیان معتقدی بود که هر یکشنبه، عضویت گروه کُر کلیسا را برعهده گرفته بود. ایوان از ۱۲ سالگی به عنوان کارگر در بندر سواستوپول، مشغول به کار بود و در این مدت، عادات ناشایستی را از اشرار اسکله، به ارث برد. گفته میشود که حضور در یک سیرک که در سال ۱۸۹۶، در پولتاوا برگزار شده بود، مسیر زندگی پادوبنی را عوض کرد. کشتیگیران حاضر در سیرک، از بین تماشاگران به دنبال رقیب میگشتند تا به خیال خود، سادهترین روش پیروزی را داشته باشند؛ در همین هنگام بود که پادوبنی، داوطلب رقابت با کشتیگیران سیرک شد و در تمامی مسابقهها، به جز یک مسابقه پیروز شد تا شگفتی بزرگی را رقم بزند. از همین رو، او در این سیرک استخدام شد تا تواناییهایش را بیش از پیش نمایان کند.
از نمایشهای همیشگی ایوان در سیرک، قرار دادن تیر تلگراف روی شانههایش و آویزانشدن مردم از هر دو طرف آن بود که باعث میشد، قدرت بالای ایوان، مورد توجه دوستداران سیرک قرار گیرد. او پس از فراگیری کشتی فرنگی یا یونانی-رومی، تصمیم گرفت تا در مسابقات کشتی حرفهای حاضر شود. نخستین رقابت پادوبنی در کشتی حرفهای، در آکواریومتئاتر مسکو برگزار شد که او توانست، نیکولای پتروف را شکست دهد. در ادامه، این کشتیگیر به قهرمانی وان نایت سنت پترزبورگ رسید و الکساندر آبرگ را در فینال آن، شکست داد. او به دعوت کنت گئورگی ریبوپیر، بنیانگذار انجمن ورزشی سنت پترزبورگ، برای نمایندگی از امپراتوری روسیه، راهی فرانسه شد تا در یک تورنمنت کشتی حضور یابد. سومین مسابقه پادوبنی در فرانسه برابر کشتیگیری با نام رائول لوبوچر بود؛ بدن روغنی لوبوچر باعث شد تا ایوان، شدیداً معترض شده و به برگزارکنندگان اعتراض کند. باخت ناعادلانه پادوبنی، او را به شدت شوکه کرد تا او حتی به خداحافظی از کشتی نیز فکر کند اما دیدار مجدد با لوبوچر باعث شد تا ایوان، انتقام خود را از این مرد فرانسوی بگیرد.
پیروزی برابر لوبوچر در میان سوت و هوی شدید تماشاگران، این کشتیگیر فرانسوی را به شدت خشمگین کرد. پس از این مسابقه بود که لوبوچر، اوباشی را برای ترساندن پادوبنی استخدام کرد تا بدین صورت، خشم خود را خالی کند. قهرمانی کشتی جهان در سال ۱۹۰۵، با پیروزی برابر جس پدرسن، پادوبنی را به مسابقات برتری در بلژیک و ایتالیا کشاند. ایوان به استفاده از شیوههای خطرناک و پرتاب کشتیگیران به هر سویی، معروف بود. او در یکی از مسابقاتش با یک استاد هنرهای رزمی ژاپنی، حریف را از لباس گرفت و واژگون کرد تا شکستگی استخوان ران، این استاد ژاپنی را به بیمارستان منتقل کند. پادوبنی در مقطعی، یک چالش برای عامه مردم با نام «پادوبنی برابر همه»، ایجاد کرد تا هرکسی که ۱۵ دقیقه توانایی ایستادگی برابر را داشته باشد، ۲۰۰ فرانک و کسی که برابرش پیروز شود، ۸۰۰ فرانک به دست بیاورد. از آنجایی که پادوبنی کشتیگیر قابلی بود، تمامی این مبالغ را میبرد و با جیبی پر از پول، به منزل میرفت. او تا سال ۱۹۱۵ در عرصه کشتی حاضر بود و توانست تا با بزرگانی چون جورج هکن اشمیت و استانیسلائوس زبیشکو، مسابقه بدهد.
با شروع جنگ داخلی روسیه علیه امپراتوری تزارها، سوتفاهمی برای چکا اودسا در رابطه با این کشتیگیر، به دلیل شباهت نام خانوادگیاش به یکی از عوامل کشتار یهودیان، به وجود آمد که خیلی زود حل شد. در همین دوران، روزنامهها نیز از برگزاری مسابقات کشتی در شرایط خاص سیاسی کشور، انتقادات بسیاری داشتند. با این وجود، پیر شدن پادوبنی باعث شد تا او دیگر مرد شکستناپذیر رینگ نباشد و در چند مسابقه شکست را متحمل شود. او در سال ۱۹۲۶، امید داشت تا به عنوان قهرمانی سنگینوزن جهان برسد اما دو شکست از جو استچر باعث شد تا ایوان، ناکام در این راه باشد. او تا سال ۱۹۴۱ در رینگ حضور داشت و توانست تا مسابقات بسیاری را به عنوان کشتیگیر، حتی در میانسالی، داشته باشد. در سال ۱۹۳۹، او به دلیل خدمات برجسته خود در راه توسعه ورزش، نشان پرچم سرخ و هنرمند افتخاری را در کرملین، دریافت کرد. اشغال ییسک توسط آلمانیها در جنگ جهانی دوم، در حالی که ایوان تصمیم به زندگی در این شهر گرفته بود، باعث شد تا پادوبنی از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳، مجبور به ارائه خدمت به آلمانیها شود. او پیشنهاد رفتن به آلمان را رد کرد اما به جای آن، در یک سالن بیلیارد برای آنها، کار کرد. این امر باعث شد تا پس از پایان اشغال ییسک، او توسط مقامات شوروی، مورد تحریم قرار گرفته و زندگی سختی را سپری کند.
پس از پایان جنگ جهانی دوم، جیره غذایی ایوان به شدت کاهش یافت و او وارد دوران بیپولی شدید شد. کمبود غذا برای قهرمان تنومندی همچون پادوبنی باعث شد تا او مجبور به فروش مدالهایش، در ازای خرید مواد غذایی شود. او آنقدر درگیر کمبود تغذیه بود تا مجبور شود به کرملین نامهای نوشته و تقاضای غذای گرم کند. او در زندگی عشقی، برخلاف زندگی ورزشی، لحظات ناموفق بسیاری را تجربه کرد. عشق اول پادوبنی که ماریا دوزمارووا، یک ژیمناست و بندباز بود، از روی بند به زمین افتاد و بلافاصله درگذشت. آنتونیا کویتکو، همسر اول او نیز پس از مدتی زندگی، پولهای دریافتی از این کشتیگیر را جمع کرد و به همراه مدالهای شوهرش، در روزهای سخت جنگ، بار و بندیل خود را بست تا به همراه یک افسر گارد سفید، از مرزهای روسیه خارج شود. در روزهای پیری، دیگر اثری از کشتیگیری که زمانی به «قهرمان قهرمانان» معروف بود، دیده نمیشد. او در هشت اوت ۱۹۴۹، در سن ۷۷ سالگی، دار فانی را وداع گفت تا در بنای یادبودی با نوشته «اینجا یک قهرمان روس آرمیده است»، به خاک سپرده شود. در سال ۲۰۱۴، فیلمی با نام «ایوان آهنین» درباره زندگی این کشتیگیر ساخته شد که میخائیل پورچنکوف، نقش پودوبنی را در آن بازی میکند.
از سری خاطرات ورزشی
- گرگ ارنست، رکورددار مهار سنگینترین وزنه جهان در گینس با ۲۴۲۲ کیلوگرم؛ مردی که سنگ میطلبید
- باب فالکنبرگ، تنیسور قهرمان ویمبلدون که نخستین فستفود آمریکای جنوبی را افتتاح کرد
- مکس سیک، فرمانده عضلات بدنسازی؛ یک دست باده و یک دست مرد سنگین
- زیگبرت تاراش، طبیب استاد بزرگ شطرنج؛ از ارزش دو فیل تا فقدان سه فرزند
- آرشیو مطالب مرتبط
فعلا هیچ کس صاحب دوبنده تیم ملی نیست
دعوت از ۳۵ فرنگی کار به اردوی تیم ملی
برترین فرنگی کاران جهان مشخص شدند ؛ دو ایرانی در صدر
نفرات برتر تورنمنت های ایران و ترکیه در تیم ملی
هدف من قهرمانی جهان است ؛ کری تاریخی به سبک ستاره ملی پوش ایران
