آشنایی با آلن پروست، پروفسور فرمول یک؛ بردن با کمترین سرعت ممکن با رانندهای از فرانسه
آلن پروست، از نامهای برتر دنیای اتومبیلرانی و سرعت است که سابقه رسیدن به ۹ قهرمانی فرمول یک، نامش را در این مسابقات، جاودانه کرده است. او رقابتهای جالب و پرحاشیهای را با رانندگان مطرح فرمول یک همانند رنه آرنو، نیکی لائودا و آیرتون سنا گذراند و توانست تا در برابر بزرگان رشته ورزشی خود، سربلند باشد.
طرفداری | آلن پروست (Alain Prost) زاده ۲۴ فوریه ۱۹۵۵ در شهر لورت فرانسه است. خانواده پروست، از کارکنان موسسات پروست بودند که به تولید قطعات فلزی میز و صندلی، مشغول میشدند. پروست به ورزشهای مختلفی از جمله فوتبال مشغول بود اما با دعوت برادرش به یک مسابقه کارتینگ، آینده جدیدی را برای خود ترسیم کرد. او با اینکه به عنوان نفر آخر، مسابقه را شروع کرده بود، در نهایت این مسابقه کارتینگ را برنده شد و از همین نقطه به بعد، اهدافش را در همین ورزش متمرکز کرد. شروع ماجراجوییهای پروست در کارتینگ با قهرمانیاش در مسابقات قهرمانی جوانان فرانسه و نایب قهرمانی بزرگسالان آن همراه بود. مسابقات فیا کارلینگ جهانی و قهرمانی جوانان اروپا و فرانسه سال ۱۹۷۳، افتخار بعدی کارنامه کارتینگ پروست بود. او در همین سال، رتبه ۱۴ مسابقات بزرگسالان فیا کارلینگ را به دست آورد. او پس از این، دو قهرمانی دیگر را در مسابقات کارلینگ قهرمانی فرانسه، به دست آورد.
خدمت سربازی، عاملی بود که وقت پروست برای کارتینگ را کاهش داد زیرا او میبایست به هنگ ۵۱ توپخانه ارتش فرانسه میرفت تا دوران سربازی را پشتسر بگذارد. در سال ۱۹۷۵، او تصمیم گرفت تا کارلینگ را کنار گذاشته و در مدرسه اتومبیلرانی الف وینفیلد، مسابقات رالی را تجربه کند. نخستین تجربه مهم پروست در ریسینگ یا اتومبیلرانی، قهرمانی فرمول رنوی فرانسه و رتبه ۲۸ چلنج اروپایی همین مسابقات در سال ۱۹۷۶ بود. سپس نوبت به فتح چلنج فرمول رنوی اروپا رسید تا پروست، با کسب ۱۵۷ امتیاز، قهرمانی مهمتری را در روزهای ابتدایی حضورش در مسابقات ریسینگ، تجربه کند. در ادامه، دو قهرمانی فرمول سه فرانسه در سالهای ۱۹۷۸ و ۱۹۷۹ و یک قهرمانی فرمول سه اروپایی فیای سال ۱۹۷۹، باعث شد تا در سال ۱۹۸۰، این راننده بتواند در فرمول یک، رقابت کند. او برای حضور در مسابقات فرمول یک، در یک مسابقه تستی برابر جان واتسون آمریکایی، راننده تیم مارلبورو مکلارن، پیروز شد و توانست تا مدیریت این باشگاه را به عقد قرارداد با خودش، راضی کند. در نتیجه، پروست توانست تا در ۱۳ ژانویه سال ۱۹۸۰، با حضور در گرندپری آرژانتین، رسماً وارد دنیای فرمول یک شود. رتبه هشتم گرندپری آرژانتین باعث شد تا مدیران باشگاه مک لارن، به همکاری با یک راننده خوش آتیه، امیدوار شوند.
چند نقص فنی و تجیهزات کمتر در برابر رقبا باعث شد تا در پایان فرمول یک، پروست با پنج امتیاز به رتبه شانزدهم دست یابد. پس از پایان این چالش، پروست تصمیم به تغییر تیم گرفت و با «اکیپ رنو الف»، قرارداد امضا کرد. تیم جاهطلب رنو، قصد داشت تا موتور توربوشارژ V6 خود را برای قهرمانی جهان، به نمایش بگذارد و پروست، انتخابی مهم برای آنها بود. او با حضور در این تیم توانست تا در کنار رنه آرنوکس، هموطنش رانندگی کند. او در نخستین حضور خود به همراه تیم رنو در فرمول یک، به دلیل تصادف نتوانست تا در دو گرندپری نخست، عنوانی را کسب کند. او برای نخستین بار در گرندپری آرژانتین، به سکو رسید و به رتبه دوم دست یافت. پس از ناکامی در چهار گرندپری بعدی، خودروی سبکتر و آیرودینامیکتری در اختیار او قرار گرفت تا پروست با نخستین قهرمانی خود در گرندپری فرانسه، این تغییر را به تغییری مثبت تبدیل کند. پایان این دوره فرمول یک برای این راننده فرانسوی با رتبه پنجم و ۴۳ امتیاز، همراه بود. فرمول یک سال ۱۹۸۲، برای این راننده با حواشی خاصی چون درگیری با رنه آرنو، همراه شد زیرا پروست، پیش از شروع گرندپری فرانسه، با او بر سر دریافت کمک در طول مسابقه، توافق کرده بود اما آرنو از این توافق پیروی نکرد تا پس از رسیدن به نخستین پیروزی فصل، توسط پروست به بیوفایی متهم شود. این فصل پرتنش با ۳۴ امتیاز از پروست، به رتبه چهارمش ختم شد. پس از نایب قهرمانی فرمول یک سال ۱۹۸۴ با ۵۷ امتیاز، پروست و تیم رنو برای ادامه همکاری، توافقی نداشتند تا این راننده فرانسوی، بار دیگر به تیم مارلبورو مک لارن، بازگردد. جدایی آرنو از رنو، فشارهای زیادی را متوجه پروست کرده بود و این راننده نیز اتومبیلهای رنو را برای رقابت مناسب نمیدانست؛ از همین رو بود که جدایی، بهترین راهحل میان پروست و رنو بود.
او در بازگشت به مک لارن، با تیمی متفاوتتر از دوره قبل حضورش مواجه شد؛ این تیم با رهبری ران دنیس و حضور مهندس جان بارنارد و جو رامیرز، یکی از تیمهای مدعی فرمول یک بود. در فصل ۱۹۸۴ که دو راننده مک لارن یعنی نیکی لائودای اتریشی و آلن پروست، رقابت سختی را برای کسب عنوان قهرمانی فرمول یک داشتند، این راننده اتریشی بود که با ۰.۵ امتیاز اختلاف، قهرمانی این مسابقات معتبر را به دست آورد. پروست پس از پایان این دوره، علاوه بر تمجید از همتیمی خود، او را شایسته عنوان قهرمانی دانست. در فصل ۱۹۸۵، سرانجام پروست توانست تا به قهرمانی فرمول یک، با پیروزی در پنج گرندپری برزیل، موناکو، بریتانیا، اتریش و ایتالیا، دست یابد. پروست برای کسب این قهرمانی، فاصله قابل توجهی با نزدیکترین رقیبش یعنی میشل آلبورتو داشت. این عملکرد باعث شد تا این راننده به نشان لژیون دونور کشورش، دست یابد. در پایان این فصل، نیکی لائودا بازنشسته شد و در هنگام خداحافظی با پیست، تمجیدهای فراوانی از آخرین همتیمی خود یعنی پروست داشت. پروست در فرمول یک ۱۹۸۶ نیز همچنان عملکرد خوبی داشت و این بار، با فاصله دو امتیاز از نایجل منسل، از عنوان قهرمانی خود دفاع کرد. از مهمترین لحظات این فصل پروست، مدیریت سوخت در حال اتمام ماشینش در گرندپری سن مارینو بود که او را با ناباوریهای فراوان، به رتبه نخست رساند. پس از رتبه چهارم این راننده در فرمول یک ۱۹۸۷، هوندا تصمیم گرفت تا با تیم مک لارن همراهی کرده و یکی از رانندههای برزیلیاش را همتیمی پروست کند. در نتیجه این مهم، آیرتون سنا، راننده مطرح برزیلی به مک لارن پیوست تا در شرایطی برابر، با پروست، رقابت کند. نخستین فصل رقابت پایاپای سنا و پروست، دو همتیمی باشگاه هوندا مارلبورو مک لارن، با سه امتیاز اختلاف به قهرمانی راننده برزیلی منتهی شد.
در طول فصل ۱۹۸۹ فرمول یک، رقابت سنا و پروست به درگیری درونتیمی منجر شد که در گرندپری ایتالیا، با اعلام رسمی پروست درباره پیوستنش به تیم فراری برای فصل بعدی مسابقات، به اوج رسید. از همین رو بود که مک لارن از سنا برای کسب قهرمانی حمایت کاملتری کرد تا این راننده برزیلی، در حالی که همتیمی فرانسوی دارای یک ماشین و پنج مکانیک بود، دو ماشین و ۲۰ دستیار داشت. در ادامه، پروست با پرتاب جام قهرمانی خود به سوی تماشاگران هوادار تیم فراری، باعث شد تا مک لارن به قانونی برای رسیدن جام اصلی به تیم و جام المثنی به رانندهها، برسد. در گرندپری ژاپن، در حالی که پروست با ۱۶ امتیاز بیشتر از سنا، شانس قهرمانی بالایی داشت، تصادف اتومبیلهای این دو همتیمی، بار دیگر مک لارن را به مرکز حواشی اتومبیلرانی جهان تبدیل کرد. در پایان این فصل پر از حواشی، ۷۶ امتیاز این راننده فرانسوی، او را با ۱۶ امتیاز اختلاف به نسب همتای برزیلی، قهرمان فرمول یک کرد. در فرمول یک ۱۹۹۰ که دنیای اتومبیلرانی شاهد تصادفی دیگر میان سنا و پروست که بعدها مشخص شد از سوی راننده برزیلی، به عمد رخ داد، بود و حواشی بسیاری ایجاد کرد، رتبه نهایی پروست، رتبه دوم ردهبندی با ۷۱ امتیاز بود. در فرمول یک ۱۹۹۱، عملکرد پروست، ناامیدکنندهتر از قبل بود تا پس از رتبه پنجم ردهبندی، این راننده خشم خود را با «کامیون» نامیدن اتومبیلهای تیمش، نشان دهد. از همین رو، پروست تصمیم گرفت تا در فرمول یک ۱۹۹۲، مرخصی گرفته و در سال ۱۹۹۳، با تیم جدیدی به نام «کنون ویلیامز رنو»، قرارداد امضا کند. او که پس از قرارداد با تیم جدید، بندی را برای عدم همتیمیشدن با سنا، در قراردادش گنجانده بود، توانست تا این فصل را با کسب ۹۹ امتیاز و رسیدن به نهمین عنوان قهرمانیاش در فرمول یک، به پایان برساند. در حالی که در آخرین مسابقه، سنا بر روی سکو، پروست را با کمال تعجب در آغوش کشید، این راننده فرانسوی تصمیم گرفت تا برای همیشه از پیست، دور شده و بازنشسته شود.
پروست همواره از طرحی برای کلاه ایمنی خود استفاده میکرد که شامل سه رنگ اصلی پرچم کشور فرانسه یعنی آبی، سفید و قرمز میشد. در اوایل دوران حرفهای، او از طرحی پایه به رنگ سفید در سراسر کلاه با جزئیات آبی در اطراف، استفاده میکرد. پروست، یکی از بزرگترین رانندگان تاریخ فرموی یک بود که اغلب با لقب «پروفسور» در میان هواداران، از او یاد میشود. در زمان بازنشستگی از پیست، او با ۵۱ پیروزی، رکورد بیشترین پیروزی در گرندپریهای فرمول یک را در کارنامه خود داشت. او برای آمادهسازی اتومبیلهایش برای شرایط مسابقه، مهارت بالایی داشت و شعاری چون «بردن با کمترین سرعت ممکن» را برای کارش داشت. آرامش او در هنگام رانندگی باعث شده بود تا بدون اینکه به موتور به حد خرابی برسد، بیشترین سود را به او برساند. او رفاقتی قابل توجه با ماشین خود داشت و به گونهای رفتار میکرد که گویی، زبان تک تک قطعات آن را متوجه میشود.
از سری خاطرات ورزشی
- ری منتزر، برادر مایک در بدنسازی؛ از قهرمانی آقای آمریکا تا بیماری برگر و دیالیز
- پیتر مایویا، سالار کشتیگیران WWWF؛ پدربزرگ دواین جانسون و مردی از ساموا
- مایک منتزر، جانسخت مستر المپیا؛ از بازنشستگی اعتراضی تا عینیتگرایی و تمرینات شدید
- آرشیو مطالب مرتبط
