هوگو اکیتیکه، تورس جدید آنفیلد؛ مهاجمی کامل‌تر از هالند ناآماده

طرفداری | هوگو اکیتیکه شاید هرگز در آمار گلزنی به گرد پای ارلینگ هالند نرسد، اما فرناندو تورس جدید لیورپول از بازی چندبعدی و جامعی بهره می‌برد که شماره ۹ ناآماده‌ی منچسترسیتی، فقط می‌تواند رویای آن را داشته باشد.

در حالی که نیمه اول رو به پایان بود و لیورپول با یک گل از نیوکاسل عقب افتاده بود، آنفیلد خود را برای شکستی دیگر در این فصل پرفشار آماده می‌کرد. اما در عرض تنها ۱۳۸ ثانیه، هوگو اکیتیکه حال و هوای منطقه مرسی‌ساید را دگرگون کرد. گل اول این ستاره فرانسوی که با قطع توپ هوشمندانه روی پاس کات‌بک فلوریان ویرتس به ثمر رسید حیاتی بود، اما ضربه دوم او بود که هواداران را به جنون کشاند.

اکیتیکه پس از تصاحب پاس بلند میلوش کرکز، مقابل مالک شاو ایستاد، با یک حرکت بدن او را محو کرد و با ضربه نوک پایی تماشایی، توپ را از کنار نیک پوپ به تور چسباند. ترکیبی از سرعت، قدرت و دقت از سوی مهاجمی با پاهایی جادویی؛ همه چیز بسیار آشنا به نظر می‌رسید، به خصوص برای استیون جرارد.

کاپیتان سابق سرخ‌ها در استودیوی TNT Sports با وجد گفت: 

اکیتیکه هر بار که بازی می‌کند مرا یاد فرناندو تورس می‌اندازد. او گل‌های مشابهی می‌زند؛ اگر در کانال‌های کناری به او فضا بدهید، فرار می‌کند، آنقدر سریع است که کسی به گرد پایش هم نمی‌رسد و در تمام‌کنندگی بی‌رحم است.

نکته غافلگیرکننده اینجاست که در آستانه نبرد حساس روز یکشنبه با منچسترسیتی، اکیتیکه در فرمی به مراتب بهتر از ارلینگ هالند، آقای گل لیگ برتر، قرار دارد. می‌توان گفت هالند قربانی استانداردهای بالای خودش شده است. برای مرگبارترین تمام‌کننده جهان، هر آماری کمتر از یک گل در هر بازی، نوعی شکست تلقی می‌شود.

با این حال، نمی‌توان کتمان کرد که هالند حتی در فصل گذشته که روی فرم ایده‌آل نبود هم آمار جذابی داشت؛ ثبت ۲۲ گل در ۳۱ بازی لیگ برتر برای هر مهاجمی یک رویاست، اما نه برای کسی که قرار بود ترمیناتور دنیای فوتبال باشد. خود او در جریان فصل ناامیدکننده و بدون جام ۲۵-۲۰۲۴ سیتی اعتراف کرد:

فرصت‌سوزی کرده‌ام. باید بهتر عمل کنم، در حد انتظار نبوده‌ام.

هالند فصل جدید را طوفانی شروع کرد و تا هفته هشتم ۱۱ گل زد. حتی پنج روز مانده به کریسمس، با دبل مقابل وست‌هم، آمارش را به ۱۹ گل در ۱۷ بازی رساند. در آن مقطع به نظر می‌رسید او نه تنها رکورد ۳۶ گل خودش را می‌شکند، بلکه آن را جابه‌جا خواهد کرد. اما در ۷ هفته و ۷ بازی پس از آن شب در استادیوم اتحاد (۲۰ دسامبر)، شماره ۹ نروژی تنها یک بار موفق به گلزنی شده است؛ آن هم مقابل برایتون و از روی نقطه پنالتی!

پپ گواردیولا به درستی معتقد است که فقط یک آدم نادان ممکن است تصور کند بحران گلزنی هالند طولانی خواهد شد. سرمربی سیتی می‌گوید: 

هرگز مهاجمان و گلزنان بزرگ را دست‌کم نگیرید، چون آن‌ها همیشه دهان منتقدان را می‌بندند. او تا آخر عمرش گل خواهد زد، شک نکنید.

پپ همچنین تأکید کرد که سیتی همچنان خوش‌شانس است که او را دارد: 

بدون او، ما در این جایگاه نبودیم. او مشارکت زیادی دارد و در بسیاری از جنبه‌ها در حال پیشرفت است.

این ادعا در برخی بازی‌ها ثابت شده است؛ مثلاً در برد دراماتیک ۵-۴ مقابل فولام، هالند علاوه بر گلزنی، دو پاس گل برای ریندرس و فودن ارسال کرد. با این حال، هنوز بازی‌های زیادی وجود دارد که این ستاره ۲۵ ساله به سختی توپ را لمس می‌کند؛ چه برسد به اینکه تأثیری روی روند بازی بگذارد. اینجا است که این سوال مطرح می‌شود: وقتی هالند گل نمی‌زند، دقیقاً چه سودی برای تیم دارد؟

هالند از انتقادات مربوط به عدم مشارکتش در بازی‌سازی آگاه است، اما اصرار دارد که این موضوع او را آزار نمی‌دهد. او در پادکست Men in Blazers گفت: 

وقتی گل می‌زنم کسی از این حرف‌ها نمی‌زند، اما وقتی پایم به گل نمی‌رود، همه شروع می‌کنند به شمردن لمس توپ‌های من. من نمی‌توانم جلوی حرف مردم را بگیرم. وظیفه من این نیست که مثل رودری بازی را کنترل کنم؛ وظیفه من حضور در باکس و تمام کردن حملات است. تمام.

او در ادامه جمله‌ای جالب گفت: 

شاید خنده‌دار باشد اما شما می‌توانید بدون لمس توپ هم فوتبال بازی کنید؛ با جابجایی‌ها، تمرکز ذهنی و آگاهی محیطی. فوتبال فقط لمس توپ نیست، اگرچه می‌دانم باید بیشتر درگیر شوم، اما نقش خودم را در این تیم می‌شناسم.

در واقع وظیفه اصلی هالند گلزنی است و او این کار را بهتر از هر کسی انجام می‌دهد. حضور او به تنهایی مدافعان را عقب می‌راند و فضا را برای دیگر مهره‌های هجومی سیتی باز می‌کند. اما، هرچند ادعای روی کین که بازی بدون توپ هالند را در حد بازیکنان لیگ دسته دو انگلیس دانسته بود اغراق‌آمیز است، اما نمی‌توان انکار کرد که بازی چندبعدی او هنوز نقص‌های جدی دارد.

او شاید با رونالدو نازاریو مقایسه شود، اما با وجود برتری مطلق در نبردهای هوایی، هالند فاقد آن تکنیک نابی است که مهاجم برزیلی داشت تا به تنهایی قلب دفاع حریف را بشکافد. در مقام مقایسه، هالند شاید به اندازه کیلیان امباپه یا هری کین گل بزند، اما از نظر کامل بودن در زمین، فرسنگ‌ها با آن‌ها و حتی با این نسخه از هوگو اکیتیکه فاصله دارد.

شاید هوگو اکیتیکه هرگز نتواند به اندازه ارلینگ هالند به یک ماشین گلزنی تمام‌عیار تبدیل شود، اما پتانسیل آن را دارد که بازیکن موثرتری در جریان بازی باشد؛ و این سخن به هیچ وجه از ارزش‌های هالند نمی‌کاهد. در واقع، توانایی اکیتیکه در تمام‌کنندگی و هم‌زمان بازیسازی در راس پیکان حمله، بیش از هر کسی باید لرزه بر اندام الکساندر ایساک بیندازد.

پیش‌فرض عمومی بر این بود که ایساک پس از انتقال جنجالی‌اش در آخرین روز نقل‌ و انتقالات از نیوکاسل، به محض رسیدن به آمادگی کامل، به گزینه نخست خط حمله لیورپول تبدیل خواهد شد. به هر حال، او فصلی را پشت سر گذاشته بود که در آن عملاً جایگاه هالند را به عنوان مخوف‌ترین مهاجم لیگ برتر تصاحب کرد و قرمزها نیز با شکستن رکورد نقل‌ و انتقالات بریتانیا، او را به سومین بازیکن گران‌قیمت تاریخ فوتبال تبدیل کرده بودند.

با این حال، تبعات اعتصاب تابستانی ایساک بسیار طولانی‌تر از حد تصور گریبان‌گیر او شد؛ تا جایی که اصرار آرنه اسلوت برای بازی دادن به او جهت بازیابی فرم بدنی، صدای اعتراض هواداران را درآورد. در همین اثنا، اکیتیکه که شروعی طوفانی در آنفیلد داشت، در دشوارترین برهه فصل تیم، مدام بین نیمکت و ترکیب اصلی در نوسان بود.

تا ماه دسامبر و حتی پیش از مصدومیت تلخ ایساک در برابر تاتنهام، دیگر تردیدی باقی نمانده بود که اکیتیکه باید در ترکیب ثابت باشد. او با درخشش در بازی‌های پیش از کریسمس و ثبت ۶ اثرگذاری روی گل در ۴ مسابقه، پاسخ اعتماد کادر فنی را داد، تا اینکه یک آسیب‌دیدیگی جزئی از ناحیه ران موقتاً ترمز درخشش او را کشید.

اکیتیکه ماه گذشته پس از بازگشت از مصدومیت، دقیقاً از همان‌جایی شروع کرد که متوقف شده بود. او در تقابل با بارنزلی و قره‌باغ، گل و پاس گل ثبت کرد و در نهایت با دو گلی که روز شنبه وارد دروازه نیوکاسل کرد، پیروزی قرمزها را معمار کرد. بی‌شک درخشش این ملی‌پوش فرانسوی مدیون هماهنگی تدریجی فلوریان ویرتس با ضرب‌آهنگ فوتبال انگلیس است. این دو در حال تبدیل شدن به مخوف‌ترین زوج لیگ هستند؛ به طوری که در فصل جاری هیچ دو بازیکنی به اندازه آن‌ها (با ۶ گل مشترک) روی دروازه حریفان ویرانی به بار نیاورده‌اند.

اکیتیکه پس از بازی با نیوکاسل در گفتگو با TNT Sports درباره ویرتس گفت: 

او بازیکنی نابغه است که فوتبال را با تمام وجودش درک می‌کند. بازی در کنار او برای من مثل یک تفریح است. من عاشق فضا‌سازی و بازی ترکیبی هستم و با بازیکنی مثل او، هر ایده‌ای در زمین قابل اجراست. فقط کافی است در فضای خالی استارت بزنید، می‌دانم که او توپ را به من می‌رساند.

این تحسین کاملاً متقابل است. ویرتس نیز تایید کرده که پیوند آن‌ها در خارج از مستطیل سبز نیز به همان اندازه قدرتمند است:

او شخصیت بزرگی دارد و حالا یکی از صمیمی‌ترین دوستان من است. ما از دوران بوندسلیگا با هم آشنا بودیم و حتی پیراهن‌هایمان را عوض کرده بودیم، اما وقتی در تمرینات لیورپول کیفیت واقعی او را از نزدیک دیدم، شوکه شدم؛ واقعاً فکر نمی‌کردم او تا این حد فوق‌العاده باشد.

ویرتس تنها کسی نیست که مقهور تاثیرگذاری اکیتیکه شده است. حتی تیری آنری اسطوره فوتبال فرانسه زمانی نسبت به نوسان بازی هم‌وطنش و نقص در اجرای اصول اولیه معترض بود. با این حال، اسطوره آرسنال اخیراً با اشاره به آمار خیره‌کننده ۱۵ گل در ۳۲ بازی برای تیمی که فصلی پر فراز و نشیب را سپری می‌کند، اکیتیکه را بهترین خرید فصل نامید. آنری در یادداشت خود نوشت: 

او غافلگیرم کرد. در ابتدا باید خودش را در اتمسفر لیورپول اثبات می‌کرد و کرد. حالا در حالی که باشگاه با چالش‌های مختلفی دست‌ و پنجه نرم می‌کند، او همچنان بار تیم را به دوش می‌کشد. می‌دانستم چنین توانایی‌هایی دارد، اما سرعت تطبیق‌پذیری او فراتر از انتظار بود. درخشش وقتی تیم روی فرم است کار سختی نیست، اما او حتی وقتی نیمکت‌نشین شد، صبوری کرد و با قدرت برگشت تا دوباره گلزنی کند.

بدیهی است که اکیتیکه هنوز در برخی جنبه‌ها مانند ضربات نهایی و حفظ بیش از حد توپ نیاز به تکامل دارد. اما ما با فوتبالیستی چندوجهی روبرو هستیم که در ۱۸ ماه گذشته رشد جهشی داشته و در هر نقشی، چه در کناره‌ها، چه به عنوان مهاجم هدف یا مهاجم سایه، خیره‌کننده ظاهر شده است. با این اوصاف، هیچ سقفی برای پیشرفت او متصور نیست.

هرچند هالند همچنان مرد اول خط حمله در فوتبال انگلیس است و می‌تواند به زودی پاسخ منتقدانش را بدهد، اما لیورپول در وجود اکیتیکه چیزی فراتر از یک گلزن یافته است. آن‌ها صاحب بازیکنی ۲۳ ساله شده‌اند که با سبک بازی ویرانگرش (یادآور دوران اوج فرناندو تورس)، هنوز به مرز پختگی کامل نرسیده؛ و این واقعیتی است که نه تنها منچسترسیتی و سایر رقبا، بلکه شاید جایگاه الکساندر ایساک را هم به شدت تهدید می‌کند.

متن از Goal