بالا
ورود به حساب کاربری
ثبت نام کنید
ارسال این مطلب برای دوستان

خاطرات فوتبالی با فرانکو کائوزیو؛ «بارون» یوونتوس و اینتر و رایحه آمریکای جنوبی در فوتبال ایتالیا

نویسنده : خبرگزاری فوتبال ایران ؛ پارس فوتبال
تعداد نظرات کاربران : ۰ نظر
تاریخ انتشار : شنبه 18 بهمن 1404 | 13:08


فرانکو کائوزیو، «بارون» فوتبال ایتالیا و باشگاه‌های یوونتوس، لچه، اودینزه و اینتر بود که با سبک فوتبالی مشابه خود با بازیکنان برزیلی، عطر و بوی تازه‌ای را به فوتبال ایتالیا اضافه کرد. کائوزیو به همراه یوونتوس، افتخارات فراوانی را در فوتبال ایتالیا به دست آورد و در رده ملی، قهرمانی جهان، حضور در سه دوره جام جهانی و یک دوره جام ملت‌های اروپا یا یورو را تجربه کرد.

فرانکو کائوزیو، «بارون» فوتبال ایتالیا و باشگاه‌های یوونتوس، لچه، اودینزه و اینتر بود که با سبک فوتبالی مشابه خود با بازیکنان برزیلی، عطر و بوی تازه‌ای را به فوتبال ایتالیا اضافه کرد. کائوزیو به همراه یوونتوس، افتخارات فراوانی را در فوتبال ایتالیا به دست آورد و در رده ملی، قهرمانی جهان، حضور در سه دوره جام جهانی و یک دوره جام ملت‌های اروپا یا یورو را تجربه کرد.

طرفداری | فرانکو کائوزیو (Franco Causio) زاده یک فوریه ۱۹۴۹ در شهر لچه ایتالیا است. او در پست‌های هافبک راست و وینگر راست بازی می‌کرد. کائوزیو، فوتبالش را در باشگاه لچه آغاز کرد و در سال ۱۹۶۴، راهی تیم بزرگسالان آن شد. تنها سه بازی، نتیجه نخستین فصل فرانکو با لچه بود. او در سال ۱۹۶۵، با قراردادی راهی سامبدنتسه در سری چی ایتالیا شد تا با ۱۳ بازی در ترکیب این باشگاه، علاقه استعدادیاب‌های یوونتوس را به خود جلب کند. بانوی پیر تصمیم گرفت تا بر روی استعداد فرانکو سرمایه‌گذاری و او را در سال ۱۹۶۶، خریداری کند. در مدت دو سال همکاری با یوونتوس، این بازیکن تنها در یک مسابقه برابر مانتوا، در زمین بازی دیده شد. حضور قرضی در باشگاه رجینا که در سری‌ب حضور داشت، فرصت‌های بازی بیشتری را در اختیار کائوزیو قرار داد. این بازیکن در ۳۲ بازی، پنج گل و دو پاس گل را به ثبت رساند.  تجربه بعدی این بازیکن نیز قراردادی قرضی بود اما این بار در سری‌آ. کائوزیو در دوره قرضی خود با باشگاه پالرمو، آمار ۲۵ بازی و چهار گل را به ثبت رساند. گلزنی برابر اینتر، ورونا و رم در سری‌آ و کاتانیا در جام حذفی ایتالیا، از جمله لحظات مهم او با پالرمو بود.

فرانکو کائوزیو در یوونتوس

در سال ۱۹۷۰، یوونتوس تصمیم گرفت تا استعداد صیقل‌خورده خود را این بار در تیم اصلی نگاه دارد. این بازیکن به همراه بانوی پیر در این فصل، راهی فینال فیرزکاپ شد و در تمامی مسابقات این تورنمنت بازی کرد. او در سری‌آ نیز توانست تا دروازه تیم‌هایی چون ویچنزا، فیورنتینا، کاتانیا، ناپولی، وارتسه و لاتزیو را باز کرده و آمار کلی ۳۳ بازی و ۱۷ گل را در تمامی فصل، به ثبت برساند. در فصل ۷۲-۱۹۷۱ بود که این بازیکن به همراه بانوی پیر به قهرمانی سری‌آ رسید و در همین مهم، هت‌تریک جذابی را برابر اینتر در هفته ۲۷ داشت. ۴۵ بازی، ۱۰ گل و دو پاس گل در نتیجه این فصل کائوزیو، ثبت شد. در فصل ۷۳-۱۹۷۲، کائوزیو به دومین قهرمانی متوالی خود در سری‌آ رسید و توانست تا به نایب قهرمانی جام باشگاه‌های اروپا نیز دست یابد. اگرچه این بازیکن در فینال اروپا برابر آژاکس شکست خورد اما در راه رسیدن به این مهم، گلزنی برابر لیدز در مرحله نیمه نهایی را تجربه کرد و بازیکن فیکس یووه در تمامی بازی‌ها بود. ۴۸ بازی، ۱۳ گل و یک پاس گل، حاصل این فصل کائوزیو بود.

فرانکو کائوزیو در یوونتوس

سه فصل بعدی این بازیکن با یوونتوس شامل آمارهایی چون ۳۸ بازی، سه گل و سه پاس گل در فصل ۷۴-۱۹۷۳، ۴۵ بازی، هفت گل و دو پاس گل در فصل ۷۵-۱۹۷۴ و ۳۴ بازی، شش گل و سه پاس گل در فصل ۷۶-۱۹۷۵ می‌شد. قهرمانی جام یوفای فصل ۷۷-۱۹۷۶، در فصلی که کائوزیو با یووه به چهارمین اسکودتو رسید، او را بار دیگر در بهترین فرم فوتبالش قرار داد. در راه قهرمانی یوفا، فرانکو به جز یک بازی، در تمامی مسابقات ممکن بازی کرد و موفق به گلزنی برابر آاِک آتن شد. ۴۹ بازی، هفت گل و سه پاس گل در این فصل کائوزیو به ثبت رسید. سبک بازی کائوزیو که شباهت بسیاری به بازیکنان آمریکای جنوبی داشت، او را به «برزیل» ملقب کرد. کائوزیو هم‌چنین یکی از نخستین بازیکنانی بود که به اصطلاح، نقش «وینگر چرخشی» تیم را داشتند. باقی فصول همکاری این بازیکن با بانوی پیر به آمارهای ۴۱ بازی و پنج گل در فصل ۷۸-۱۹۷۷، ۴۱ بازی و چهار گل در فصل ۷۹-۱۹۷۸، ۳۷ بازی و هفت گل در فصل ۸۰-۱۹۷۹ و ۴۴ بازی و سه گل در فصل ۸۱-۱۹۸۰ منتهی شد. شش قهرمانی سری‌آ، به همراه یک قهرمانی در جام یوفا و جام حذفی ایتالیا، ثمره ۱۱ فصل او در یوونتوس بود.

فرانکو کائوزیو در اودینزه

در سال ۱۹۸۰، بالاخره راه این بازیکن شوت‌زن از یوونتوس جدا شد و او به اودینزه پیوست. سه فصل حضور در اودینه، کائوزیو را به آمارهای ۳۰ بازی، شش گل و یک پاس گل در فصل ۸۲-۱۹۸۱، ۳۲ بازی و پنج گل در فصل ۸۳-۱۹۸۲ و ۳۹ بازی، پنج گل و چهار پاس گل در فصل ۸۴-۱۹۸۳ رساند. هم‌چنان، این بازیکن فرم خوبی داشت و در اودینزه، به همراه زیکوی برزیلی، خط هافبک مقتدری را تشکیل داده بودند. کائوزیو که سبکی مشابه بازیکنان برزیلی داشت، در کنار زیکو به رشد فوتبالی قابل توجهی رسید. او در سال ۱۹۸۴، خرید جدید اینتر شد و پیراهن نراتزوری را برتن کرد. نخستین بازی او با پیراهن اینتر در هفته نخست سری‌آ برابر آتالانتا به ثبت رسید. کائوزیو در سری‌آ، تنها یک پاس گل برابر میلان در دربی دلامادونینا داد اما در جام حذفی، دروازه هلاس ورونا و در جام یوفا، دروازه کلن و رنجرز را باز کرد تا با آمار ۴۲ بازی، سه گل و سه پاس گل، ماجراجویی‌اش با پیراهن اینتر را به پایان برساند. بازگشت به لچه با آمار ۳۱ بازی و سه گل در فصل ۸۶-۱۹۸۵ و دو فصل همکاری با تریستینا در سری‌ب، با آمارهای ۲۹ بازی و پنج گل در فصل ۸۷-۱۹۸۶ و ۴۱ بازی در فصل ۸۸-۱۹۸۷، تجربیات بعدی کائوزیو در فوتبالش بود. او در سال ۱۹۸۸، تصمیم به بازنشستگی گرفت.

فرانکو کائوزیو در اینتر

نخستین بازی ملی این بازیکن برای تیم ملی ایتالیا در سال ۱۹۷۲ و در دیدار برابر بلژیک به ثبت رسید. او نخستین گلش برای تیم ملی کشورش را یک ماه بعد، در دیدار برابر رومانی زد تا جای پایش را در اردوها، سفت کند. کائوزیو در جام جهانی ۱۹۷۴، موفق به حضور در دو بازی از سه بازی ممکن شد و به یک پاس گل برابر لهستان رسید. نقش و حضور کائوزیو در جام جهانی ۱۹۷۸، بسیار کلیدی‌تر از قبل شد زیرا این بازیکن در تورنمنتی که به رتبه چهارمی ایتالیایی‌ها منتهی شد، در هر هفت بازی ممکن بازی کرد و دروازه برزیل را در دیدار رده‌بندی، باز کرد. او در چهار بازی یورو ۱۹۸۰ نیز حضور داشت و در ماراتن پنالتی مرحله یک‌چهارم نهایی برابر چکسلواکی، پنالتی نخست ایتالیا را به گل تبدیل کرد اما شاهد حذف تیمش در پایان ۱۰ پنالتی بود. کائوزیو توانست تا در جام جهانی ۱۹۸۲ نیز حضور داشته باشد و در نهایت، جام قهرمانی را بالای سر ببرد اما نقش او در این مهم، به کیفیت قبل نبود. او تنها ۴۵ دقیقه در مرحله گروهی برابر پرو و یک دقیقه در دیدار فینال برابر آلمان، بازی کرد و به مهم‌ترین افتخار فوتبالش رسید. پس از دیدار برابر قبرس در سال ۱۹۸۳، کائوزیو دیگر در رده ملی حضور نداشت و با آمار ۶۳ بازی، شش گل و هشت پاس گل، این ماجراجویی را به پایان رساند. خلاقیت، چابکی، کنترل توپ، شوت‌های سهمگین، سانترهای دقیق و استقامت قابل توجه، از ویژگی‌های فنی این بازیکن بود که باعث شد تا ایتالیایی‌ها، او را با لقب اشرافی «بارون»، صدا کنند. 

فرانکو کائوزیو در تیم ملی ایتالیا


از سری خاطرات فوتبالی

  • هلنو دی فریتاس، زیبای سوخته فوتبال برزیل؛ از اسلحه کشی بر روی سرمربی تا بلعیدن خاطرات خوش
  • کلاوس اوگنتالر؛ مدافع شوت‌زن بایرن مونیخ، از مقایسه با هلد تا قهرمانی جهان
  • گوردون هاجسون، گلزن انگلستان در دهه ۲۰ میلادی؛ از ۱۷ هت‌تریک با پیراهن لیورپول تا درخشش در کریکت
  • آرشیو تمامی مطالب این دسته

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *