تکرار تاریخ پس از ۱۲ سال؛ آیا جادوی هامس رودریگز ۲۰۱۴ در ساق‌های نیکو پاز زنده می‌شود؟

طرفداری | نیکو پاز، بازی‌ساز تیم کومو تمام ابزارهای لازم برای پیمودن مسیر نمادین هامس رودریگز در سال ۲۰۱۴ و درخشش در بزرگترین ویترین فوتبال جهان را در اختیار دارد.

آن گل هامس رودریگز در جام جهانی ۲۰۱۴، تجسم اعتمادبه‌نفس محض بود؛ گلی که کمتر کسی حتی جرئت امتحان کردنش را داشت. دوباره تماشایش کنید: استپ سینه، مکثی کوتاه و سپس شلیکی والی به کنج دروازه. در آن لحظه دست‌کم سه گزینه راحت‌تر پیش رویش بود: می‌توانست توپ را در مسیر دو مهاجم جلوتر بیندازد، می‌توانست با سر به مدافعان خودی پاس بدهد، یا توپ را کنترل کند و با لمس اضافه بازی را پیش ببرد.

اما هامس؟ نه؛ او پای چپ جادویی‌اش را با کنترلی مثال‌زدنی تاب داد و توپ را به تاق چسباند. آن گل برنده جایزه پوشکاش شد و خلاصه‌ای بی‌نقص از یکی از بهترین عملکردهای انفرادی در تاریخ جام جهانی بود؛ بازیکنی که نه تنها با استعدادی بی‌کران، بلکه با جسارتی ناب بازی می‌کرد. کسی نمی‌توانست به او دیکته کند چه کاری انجام دهد و در نتیجه، کلمبیا با او اوج گرفت.

گل هامس رودریگز در جام جهانی 

شش هفته بعد، این هافبک تهاجمی در راه مادرید بود. البته دقیق نیست اگر بگوییم رودریگز مهره‌ای گمنام بود که ناگهان از غیب ظاهر شد. او در آن زمان جوانی بیست‌وچند ساله و آینده‌دار در تیم باکیفیت موناکو بود که تابستان قبل با مبلغ ۴۵ میلیون یورو خریداری شده بود. همه می‌دانستند او بازیکن خوبی می‌شود؛ اما در حد ۶ گل در جام جهانی و پیوستن به رئال مادرید در عرض چند هفته؟ کمتر کسی چنین پیش‌بینی‌ای می‌کرد. صادقانه بگوییم، بخش کوچکی از هواداران فوتبال، به‌ویژه در روزگاری که استعدادیابی در شبکه‌های اجتماعی هنوز فراگیر نشده بود، روند پیشرفت او را دنبال می‌کردند.

از آن زمان، دنیای فوتبال تشنه‌ی یافتن فردی شبیه او بوده است؛ کسی با ضربات جادویی و حضوری مسحورکننده؛ اما پیدا کردن چنین جواهری دشوار است. امروزه دیگر جایی برای پنهان ماندن وجود ندارد؛ فوتبال جهانی شده، استعدادها عیان هستند و دنبال‌کنندگان این ورزش نه تنها نام‌های بزرگ، بلکه پدیده‌های احتمالی را هم زیر نظر دارند. با این اوصاف، نوبت به نیکو پاز آرژانتینی می‌رسد؛ کسی که ۱۲ سال پس از درخشش هامس، می‌تواند رودریگز جدید جام جهانی باشد.

دنیای فوتبال از زمان ظهور هامس رودریگز دستخوش تغییرات بنیادین شده است. امروزه کمتر بازیکن ناشناخته‌ای وجود دارد که صرفاً بر اساس درخشش در یک تورنمنت بزرگ جذب شود. برخی از کسانی که در سال‌های اخیر پس از جام جهانی ترانسفر شدند (مانند سفیان امرابط، الکساندر گولووین، رندال کولو موانی و کودی خاکپو) هنوز نتوانسته‌اند کاملاً به انتظارات پاسخ دهند. در واقع، هامس رودریگز بودن در سال ۲۰۲۶ مأموریتی بسیار دشوار است.

با این حال، هنوز نمونه‌هایی چون مویسسکایسدو، الکسیسمک‌آلیستر، انزوفرناندز و اورلینشوامنی وجود دارند که طی سال‌ها خود را به عنوان استعدادهای تراز اول اروپا تثبیت کردند، در جام جهانی ۲۰۲۲ تأثیرگذار بودند و اکنون در بالاترین سطح برای تیم‌های مدعی قهرمانی بازی می‌کنند. بله، استثناها هنوز وجود دارند.

از طرفی، تیم‌ها نسبت به ستاره‌های تک‌ تورنمنتی محتاط شده‌اند. برخی بازیکنان فقط در یک مقطع زمانی خاص به اوج می‌رسند یا در تقابل‌های انفرادی خاصی می‌درخشند. برخی دیگر، مانند جردن پیکفورد در انگلیس، در دوره‌های کوتاه ملی چنان کیفیتی ارائه می‌دهند که هرگز در سطح باشگاهی قادر به تکرار آن نیستند؛ و هیچ راهی برای پیش‌بینی تداوم این فرم وجود ندارد.

مهارت‌های هامس رودریگز 

با این حال مورد رودریگز بسیار منحصربه‌فرد است. او بازیکنی بود که می‌توانست جریان بازی را به سلطه خود درآورد، تماشاگران را مسحور کند و حتی نظر بیننده‌ای را که برای اولین بار فوتبال تماشا می‌کرد، جلب کند. می‌توان تصور کرد که در آن زمان، در خانه‌ها و کافه‌های سراسر جهان به زبان‌های مختلف پرسیده می‌شد: این پسر کیست؟. به زبان ساده: تماشای بازی هامس لذت‌بخش بود و او با این جذابیت، پیروز هم می‌شد.

دیگران به آن اندازه فریبنده نبوده‌اند. انزو فرناندز گل زیبایی در مرحله گروهی زد، اما او هافبکی است که ریتم بازی را دیکته می‌کند. مک‌ آلیستر، شوامنی و کایسدو بازیکنانی فیزیکی، سخت‌کوش و کارگرتر هستند؛ اگرچه کیفیت فنی بالای آن‌ها غیرقابل انکار است.

برای این بحث، ما به کسی نیاز داریم که بازی را قبضه کند یا دست‌کم تأثیری تعیین‌کننده داشته باشد. ما به گل، پاس گل و لحظات خیره‌کننده نیاز داریم؛ بازیکنی که به شکلی متفاوت از بقیه در زمین جلب توجه کند. اما چالش اینجاست: در دنیای شبکه‌های اجتماعی و استعدادیابی پیشرفته، تقریباً تمام بازیکنان لایق تماشا، از قبل شناخته شده‌اند.

با این حال، پاز ارزش تماشا کردن را دارد. او کاملاً با این الگو سازگار است. بارزترین شباهت این است که او یک هافبک تهاجمی چپ‌پا است که باعث شده تیمی متوسط (کومو)، فراتر از وزن و پتانسیل خود ظاهر شود. هافبک کومو در اولین فصل حضورش در سری آ طی ۲۷۰۰ دقیقه بازی، ۶ گل زد و ۸ پاس گل داد. امسال او تنها در ۱۸۰۰ دقیقه به همان آمار رسیده است. 

او می‌تواند به یک اندازه خلق موقعیت کند و تمام‌کننده باشد؛ و از همه مهم‌تر، در شوت‌زنی از راه دور تبحر دارد. نیمی از گل‌های او از بیرون محوطه جریمه به ثمر رسیده است. در آخرین بازی کومو مقابل لاتزیو، پاز دو گل زد که یکی از آن‌ها ضربه‌ای تماشایی از پشت محوطه جریمه بود. اما پاز فقط در گلزنی خلاصه نمی‌شود. آمار دریبل‌زنی او نیز چشمگیر است؛او در میان هافبک‌ها در رتبه ۸۸ درصدی دریبل‌های موفق قرار دارد. همچنین آمار پایین او در از دست دادن توپ نشان می‌دهد که در حفظ مالکیت پس از پیدا کردن فضا، بسیار ماهر است. پروفایل فنی او کاملاً ایده‌آل به نظر می‌رسد.

شاید تنها مانع پیش روی پاز، ملیت او باشد. او برای آرژانتین بازی می‌کند؛ کشوری که همه می‌دانند قلمرو لیونل مسی است. در این تیم معمولاً فضا برای درخشش تنها یک ابرستاره وجود دارد؛ کسی که هشت توپ طلا در کارنامه دارد. آلبی‌ سلسته معمولاً از بقیه بازیکنان می‌خواهد که برای موفقیت کاپیتانشان فداکاری و دوندگی کنند.

با این وجود، فضا برای خلاقیت‌های جانبی هم وجود دارد. آنخل دی‌ماریا رکن کلیدی قهرمانی ۲۰۲۲ بود و پس از کوپا آمریکا ۲۰۲۴ خداحافظی کرد. خولیان آلوارز نیز در کنار مسی تأثیرگذار بوده است. پاز در دقایق کوتاهی که به میدان رفته، نشان داده که می‌تواند به خوبی با مسی زوج‌سازی کند. این دو در بازی‌های دوستانه هماهنگی بالایی داشتند و پاز ثابت کرده که در صورت نیاز، بازیکنی دونده و سخت‌کوش برای تیم است.

البته تمام این‌ها با این فرض است که مسی در جام جهانی پیش رو حاضر باشد. ستاره اینتر میامی هنوز حضورش را قطعی نکرده است. اگر مسی نباشد یا نقش کمتری ایفا کند، صحنه برای درخشش پاز کاملاً مهیا خواهد بود. نکته کلیدی در مورد پاز چیست؟ او به لحاظ فنی متعلق به رئال مادرید است. این بازیکن آرژانتینی محصول آکادمی لا فابریکا است و در دوران نوجوانی مقایسه‌های جالبی با زین‌الدین زیدان دریافت می‌کرد. او پیش از این ۴ بار برای کهکشانی‌ها به میدان رفته و رئال مادرید بند بازخرید ۹ میلیون یورویی برای او در اختیار دارد.

گل زیبای نیکو پاز به یوونتوس 

البته پاز تنها کسی نیست که می‌تواند این‌گونه بدرخشد. گیلبرتو مورا، پدیده ۱۷ ساله تیخوانا، امید اول مکزیک است. سوتا کیتانو در سالزبورگ درخشیده و مهره کلیدی ژاپن خواهد بود. همچنین نواکای بنکس، مدافع میانی نوجوان آگسبورگ، می‌تواند ستاره خط دفاعی آمریکا باشد. 

در نهایت، نکته اصلی پابرجاست: بازیکنان جوان و باکیفیت زیادی برای تماشا وجود دارند. بله، بسیاری از آن‌ها شناخته شده‌اند، اما به یاد داشته باشید که جیمز رودریگز هم در سال ۲۰۱۴ بازیکن موناکو بود، مک‌ آلیستر و کایسدو در برایتون بودند و انزو فرناندز در بنفیکا. جام جهانی در دنیای امروز، سکویی است برای کسانی که قبلاً خوب بوده‌اند تا به ستاره‌های جهانی تبدیل شوند.

نیکو پاز شاید یک پدیده ناشناخته به معنای کلاسیک نباشد، اما پیشینیان او هم گمنام نبودند. در عوض، این تابستان می‌تواند همان فصلی باشد که او، درست مثل هامس رودریگز، یک تورنمنت را به نام خود سند می‌زند.

متن از Goal