دی شیلیو: هرگز نورچشمی الگری نبودم؛ رؤیای بازی در میلان به یک کابوس تبدیل شد
منبع : طرفداری
دی شیلیو که خودش را قربانی رفتار هواداران و رسانهها معرفی میکند، انتظار نداشت تیاگو ماتو، همتیمی سابق در ایتالیا، چنین رفتاری با او داشته باشد.
طرفداری | ماتیا دی شیلیو، مدافع سابق یوونتوس و میلان که بدون تیم مانده، برنامهای برای بازنشستگی ندارد. او در ۳۳ سالگی دوست دارد از روزهایی صحبت کند که منتقدانش نگاه بیرحمانهای به او داشتند.
پس از یک فصل حضور در امپولی، ماتیا دی شیلیو از فوتبال فاصله گرفته و به صورت انفرادی تمرین میکند. او در حالی که انتظار دارد یک پیشنهاد مهم دریافت کند، در مصاحبه با کوریره دلا سرا، درباره موارد مختلفی صحبت کرده است. مسیری که از رؤیای کودکی در سنسیرو آغاز شد، به سالهای پرفرازونشیب در تورین رسید و با حسرتها و افتخارهایی توأمان همراه بود. دی شیلیو گفته است:
بازنشستگی ماتیا دی شیلیو
هر روز تمرین میکنم تا آماده بمانم. هیچ برنامهای برای بازنشستگی ندارم؛ حالم خوب است و هنوز چیزهای زیادی برای ارائه دارم. بیصبرانه منتظر بازگشت به زمین هستم.
بازیکنان محبوب سن سیرو که قربانی شد
رویایم را زندگی میکردم. هوادار میلان بودم، پیراهن قرمز و مشکی را میپوشیدم و مالدینی الگوی من بود. اینتر هم به دنبال بود، اما من را کنار گذاشتند چون جثهام کوچک بود. کمی بعد میلان تماس گرفت و ادامه ماجرا به بخشی از تاریخ تبدیل شد. در مورد اتفاقات آن روزهای میلان، بخشهایی از رسانهها و بعضی هواداران همهچیز را گردن من میانداختند و منتظر کوچکترین اشتباه بودند. شبکههای اجتماعیام پر از توهین شده بود. همیشه حرفهای رفتار کرده بودم و این شرایط برایم غیرقابل درک بود. رویایی کودکیام تبدیل به کابوس شد. با یوونتوس صحبت نکرده بودم، اما همین شایعات شرایط را بدتر کرد. کاپیتان میلان شده بودم، اما بازوبند فقط بهانهای تازه برای حمله به من بود. خوشبختانه هنوز هوادارانی بودند که حمایتم میکردند.
دی شیلیو و انتخاب یوونتوس به جای لیورپول
لیورپول به دنبال من بود، اما یوونتوس را انتخاب کردم. الگری آنجا حضور داشت؛ تیمی قدرتمند بودند و پیوستن به باشگاهی که قهرمانان زیادی در آن حضور دارند، پس از این دوران سخت، مانند یک بازگشت بود.
دی شیلیو نورچشمی الگری بود؟
این برچسب درست نیست. من بازیکن خاص و محبوب الگری نبودم. بله، رابطه نزدیکی داریم چون او کسی بود که به میدان داد و در روزهای سخت، حمایتم کرد. با این حال، همهچیز را خودم به دست آوردم. هیچ امتیاز ویژهای نبود؛ الگری از من، نسبت به دیگران، توقع بیشتری داشت. همیشه در مورد غذا خوردن و خوابیدن به من توصیه میکرد چون تمام فکر و ذهنم درگیر فوتبال بود.
تنش در آخرین ماههای حضور در یوونتوس
ما دو فصل فوقالعاده دشوار را پشت سر گذاشتیم. الگری برای محافظت از بازیکنان تمام فشارها را به جان میخرید و این موضوع در فینال کوپا ایتالیا کاملاً مشهود بود. بعد از بهبودی رباط صلیبی، تییاگو موتا سرمربی یوونتوس شد. من امیدوار بودم چون قبلاً در تیم ملی ایتالیا کنار هم بازی کرده بودیم. اما حتی اجازه حضور در اردوی پیشفصل را هم به من ندادند. بدون هیچ توضیحی، به من گفتند: تو جزو برنامههای باشگاه نیستی. دو انتخاب بیشتر نداشتم؛ یا باید باشگاه دیگری پیدا میکردم یا یک فصل کامل بیرون از فهرست تیم میماندم. آرزو داشتم دورانم در یوونتوس به شکل دیگری به پایان برسد.
