یک جواب تکراری برای یک سوال تکراری؛ استقلال چطور اینقدر راحت متوقف میشود؟
منبع : طرفداری
پیکان هم مثل چند حریف اخیر استقلال، بدون نمایش پیچیده و پرریسک، نسخهای ساده اما مؤثر برای نتیجه گرفتن پیدا کرد.
طرفداری | شکست استقلال مقابل پیکان، نه فقط یک باخت حداقلی دیگر، بلکه تأیید یک واقعیت نگرانکننده بود؛ تیم ریکاردو ساپینتو حالا آنقدر قابل پیشبینی شده که حتی تیمهایی با ابزار فنی محدودتر هم دقیق میدانند چطور باید متوقفش کنند. استقلال دیگر معمایی برای حریفان نیست؛ نقشهاش لو رفته، راههایش بسته شده و ایده جدیدی هم در کار نیست.
استقلالِ لو رفته؛ وقتی حریف میداند دقیقاً از کجا ضربه بزند
پیکان، مثل گلگهر یا حتی ذوب آهن، کار پیچیدهای نکرد. نه پرس عجیب، نه ریسک بالا، نه بازی مالکانه. فقط همان کاری را انجام داد که این روزها تقریباً همه حریفان استقلال بلدند: بستن دو ضلع کناری، کنترل یاسر آسانی، و دعوت آبیها به ارسالهای بیکیفیت از جناحین.
وقتی استقلال نه مهاجم زهردار دارد، نه هافبک خلاق بین خطوط، و نه فولبکهایی که سانترشان تهدید واقعی باشد، این نسخه ساده اما مؤثر، برای نتیجه گرفتن کافی است. پیکان هم دقیقاً همین مسیر را رفت؛ صبور، منظم و منتظر اشتباه.
استقلال مقابل پیکان در نیمه اول توپ را داشت، موقعیت هم ساخت، اما هیچکدام «ترسناک» نبود. سانترهای ابوالفضل جلالی و صالح حردانی، بدون هدف مشخص، و شوتهای پراکنده منیر الحدادی، بیشتر شبیه تلاش برای رفع تکلیف بود تا نقشهای برای گل زدن. حتی گل مردود هم بیش از آنکه حاصل یک الگوی تکرارشونده باشد، محصول یک لحظه هماهنگی فردی بود. مشکل استقلال این نیست که موقعیت نمیسازد؛ مشکل این است که موقعیتهایش قابل پیشبینی و کماحتمالاند. تیمی که همه چیزش به کنارهها ختم میشود، دیر یا زود به بنبست میخورد.
محمدرضا آزادی دوباره فیکس بود و دوباره همان تصویر آشنا تکرار شد. تعلل در دوئلها، ضربات ضعیف به توپ، زبان بدن مردد و ناتوانی در تأثیرگذاری روی جریان بازی. مهاجمی که تقریبا یک سال از آخرین گل یا پاس گل او برای استقلال میگذرد، در ۲۴ بازی خروجی صفر داشته و حتی در پرس هم به تیم کمک نمیکند، عملاً استقلال را یک یار کمتر میکند؛ مخصوصاً مقابل تیمی مثل پیکان که روی انتقال سریع حساب باز کرده بود.
نیمکت سردرگم؛ تغییر بدون معنا
ساپینتو در نیمه دوم، طبق عادت، به تغییرات واکنشی پناه برد؛ خروج محمدرضا آزادی و روزبه چشمی، ورود سعید سحرخیزان و داکنز نازون، بدون تغییر در ایده بازی. ترکیب عوض شد، اما مسیر همان بود. استقلال گل خورد، جلو کشید، اما نه با طرح تازه. نه نفوذ از عمق، نه اضافه شدن هافبکها به باکس، نه تنوع در ریتم حمله. حتی موقعیت پایانی حسین گودرزی هم حاصل یک فشار مقطعی بود، نه برنامهای مشخص.
این همان استقلالی است که در چند هفته اخیر میبینیم: تیمی که اگر یاسر آسانی مهار شود، عملاً خلع سلاح میشود. در پنج بازی اخیر لیگ، آبیها دو برد حداقلی، دو تساوی بدون گل و یک شکست داشتهاند؛ آماری که شاید روی کاغذ فاجعه نباشد، اما در زمین، نشانه ایست کامل تیم است.
اگر ایدههای فنی تغییر نکند و استقلال همچنان به نسخه لو رفتهی کنارهها، سانترهای بیهدف و بیکیفیت و امید به اشتباه حریف دل ببندد، فشار روی ساپینتو فقط بیشتر میشود. چون حالا دیگر همه میدانند برای متوقف کردن استقلال، لازم نیست کار خارقالعادهای انجام داد؛ کافی است همان چیزی را ببندند که استقلال به آن وابسته است.
خلاصه بازی استقلال ۰-۱ پیکان (لیگ برتر ایران ۰۵-۱۴۰۴)
