آرسنال، آسوده باش؛ این سیتی دیگر مرد جنگهای تن به تن پایان فصل نیست
منبع : طرفداری
در حالی که آرسنال با وجود مصدومیتهای جزئی، انسجام تیمی خود را حفظ کرده و شخصیت قهرمانی جدیدی از خود نشان میدهد، سیتی پپ در بحران هویت دستوپا میزند.
طرفداری | در حالی که آرسنال از همان سوت آغاز فصل، با تمام قوا در مسیر قهرمانی لیگ برتر تاخت و منچسترسیتی دچار لغزش شد، تنها ریسمان امید شاگردان پپ گواردیولا، تکیه بر سنت دیرینهشان یعنی پایانبندیهای طوفانی بود.
سیتیزنها سابقه درخشانی در شکار رقبای صدرنشین دارند؛ آنها معمولاً با تکیه بر بردهای پیاپی و بیرحمانه که به امضای شخصیشان بدل شده بود، در لحظات حساس ورق را برمیگرداندند. اما حالا با عبور از ماه نخست سال ۲۰۲۶، شواهد اندکی از تکرار آن جادوی همیشگی دیده میشود. نمایش بیرمق سیتی در نیمه دوم تساوی ۲-۲ مقابل تاتنهام، بهخوبی نشان داد که چرا دفاع از عنوان قهرمانی در این فصل، فراتر از توان فعلی آنهاست.
تیم پپ در ۴۵ دقیقه نخست، اسپرز شکننده را به بند کشید، اما به جای زدن ضربه نهایی، در باد غرور خوابید و با سهلانگاری، دو بار در نیمه دوم دروازهاش باز شد. آنها به مردود نشدن گل اول دومینیک سولانکه (به دلیل خطا روی مارک گهی) معترض بودند؛ اما واکنشهای عصبی گواردیولا و بهویژه رودری که مدعی شد «گروهی نمیخواهند ما قهرمان شویم»، نشانهای آشکار از فروپاشی روانی تیمی است که تمرکزش را از دست داده است.
اگرچه شکست دراماتیک هفته گذشته آرسنال مقابل منچستریونایتد، تردیدهایی را درباره عیار و ثبات توپچیها ایجاد کرد، اما شاگردان آرتتا با بردی قاطع در لیدز پاسخ محکمی به منتقدان دادند. آنها سپس هدیهای غیرمنتظره از سوی دشمن دیرینه شمال لندنیشان دریافت کردند تا مسیر برای شکستن طلسم ۲۲ ساله قهرمانی هموار شود. در این میان، سیتی خود نیز در سقوطش نقش اول را بازی کرد تا رویای قهرمانیاش به سرعت از هم بپاشد.
میراثی که در حال محو شدن است
توانایی خارقالعاده سیتی در خلق زنجیرهای از پیروزیهای متوالی در نیمفصل دوم، کلید اصلی کسب ۶ جام از ۸ دوره اخیر لیگ برتر بوده است. در ۵ سال از ۷ سال گذشته، میانگین امتیازگیری تیم پپ در نیمه دوم فصل همیشه صعودی بوده است. تنها استثنای معنادار به فصل ۲۳-۲۰۲۲ بازمیگردد که آن هم به دلیل قطعی شدن قهرمانی در فاصله سه هفته به پایان و شل گرفتن بازیها بود.
آرسنالیها این واقعیت تلخ را با پوست و گوشت خود حس کردهاند؛ همان فصلی که سیتی با ۱۲ برد متوالی، عقبماندگی ۸ امتیازی را بلعید و از آنها گذشت. در فصل ۲۴-۲۰۲۳ نیز تاریخ تکرار شد و سیتی با ۱۶ برد در ۱۹ بازی، ۵۱ امتیاز در نیمفصل دوم جمع کرد تا دست آرسنال باز هم از جام کوتاه بماند. حتی لیورپول کلوپ هم طعم تلخ بازگشتهای افسانهای سیتی را چشیده است؛ در فصل ۱۹-۲۰۱۸، تیم پپ در نیمه راه سوم بود، اما با کسب ۵۴ امتیاز اعجابانگیز از ۵۷ امتیاز ممکن، با اختلاف تنها یک امتیاز لیورپول را در خط پایان ناکام گذاشت.
اما امسال، ورق برگشته است
در فصول ۲۲-۲۰۲۱ و ۲۱-۲۰۲۰ نیز سیتی با کسب امتیازات درخشان (۴۶ و ۴۵ امتیاز) در نیمفصل دوم، اسب خود را برای قهرمانی زین کرده بود. برناردو سیلوا در دسامبر با خوشبینی گفته بود:
تیمهای ما همیشه در نیمه دوم فصل نسخه بهتری ارائه میدهند و امیدوارم امسال هم چنین شود.
اما نسل فعلی بازیکنان سیتی، پا جای پای پیشینیان خود نمیگذارند. در سال ۲۰۲۶، سیتی از ۱۸ امتیاز ممکن تنها ۷ امتیاز دشت کرده است. تنها برد آنها مقابل وولورهمپتون بحرانزده به دست آمد؛ تیمی که یکی از ضعیفترین نسخههای تاریخ خود را تجربه میکند.
کابوس نیمههای دوم
آنچه بیش از همه نگرانکننده است، افت فاحش سیتی در نیمههای دوم است. فروپاشی روز یکشنبه در ورزشگاه تاتنهام (که همواره برای سیتی طلسمشده بوده)، یک اتفاق گذرا نبود. آنها در ۶ بازی اخیر خود در سال ۲۰۲۶، ۹ امتیاز حیاتی را در نیمههای دوم از دست دادهاند؛ آماری فاجعهبار با صفر گل زده و ۶ گل خورده در وقتهای اضافه نیمه دوم.
بخش آزاردهنده برای گواردیولا اینجاست که تیمش در نیمههای اول درخشان ظاهر میشود. آنها مقابل چلسی حاکم مطلق میدان بودند، اما در نیمه دوم پا را از روی پدال گاز برداشتند تا گل تساوی انزو فرناندز در آخرین دقایق، پاداش فشارهای بیامان چلسی باشد.
مشکل ساختاری یا افت روحی؟
در بازی با تاتنهام، تسلط سیتی در نیمه اول چنان زیاد بود که گری نویل جو بازی را به مسابقات خیریه تشبیه کرد. اما با شروع نیمه دوم و تقویت خط میانی اسپرز توسط پاپ مطر سار، سیتی به بنبست رسید. انفعال گواردیولا در تعویضها هم مزید بر علت شد؛ او تا دقیقه ۶۹ دست به ترکیب نزد و آن هم صرفاً به دلیل مصدومیت اجباری رایان شرکی بود.
حتی ورود نیکو گونزالس برای فیزیکیتر کردن خط میانی هم افاقه نکرد و اگر درخشش دوناروما در مهار ضربات اودوبرت و ژاوی سیمونز نبود، سیتی حتی همان یک امتیاز را هم از دست میداد. گری نویل معتقد است:
این تیم دیگر غریزه قبل را ندارد. آنها مقابل پرس شدید و توپهای ارسالی به محوطه جریمه، بهشدت آسیبپذیرند و مدافعان میانی سلطهگری لازم را برای مدیریت این فشار ندارند. این ضعف در نبردهای تنبهتن، یک چالش بزرگ برای قهرمانی است.
دنی مورفی نیز در تحلیل خود در BBC تأکید کرد:
افت سیتی در نیمه دوم خودخواسته بود؛ آنها در حفظ توپ و نبردهای فیزیکی وا دادند که این اصلاً با استانداردهای مدیریت بازی که از پپ سراغ داشتیم، همخوانی ندارد.
اگرچه پپ همچنان با سرسختی میگوید تا زمانی که شانس روی کاغذ وجود دارد، امید هم هست، اما واقعیتهای میدانی چیز دیگری میگویند. سیتی اکنون با لشکری از مصدومان (از جمله ستونهای دفاعیاش: دیاز، استونز و گواردیول) باید به مصاف لیورپولی برود که در آنفیلد همیشه برای آنها یک کابوس بوده است. تاریخ همیشه به نفع سیتی بوده، اما در سال ۲۰۲۶، شواهد عینی میگویند که دوران یورشهای بیرحمانه سیتی به پایان رسیده و جاده برای قهرمانی توپچیها هموارتر از همیشه است.
به قلم Richard Martin برای Goal
