داستان کامل جدایی انزو مارسکا از چلسی؛ مدافعی که خریده نشد، مذاکره با منچسترسیتی و باز هم نقش پزشکان تیم

طرفداری | پس از تساوی ۲-۲ چلسی مقابل بورنموث، هیچ خداحافظی احساسی‌ای از سوی انزو مارسکا در رختکن چلسی انجام نشد.

مارسکا حتی در کنفرانس خبری پس از مسابقه نیز حاضر نشد و این ویلی کابایرو، دستیارش، بود که به‌ جای او مقابل رسانه‌ها نشست. منابعی که با The Athletic صحبت کرده‌اند (و مانند تمام افرادی که برای این گزارش با آن‌ها گفت‌وگو شده، برای حفظ روابط خود خواستار ناشناس ماندن بوده‌اند) می‌گویند این مربی ایتالیایی لباس‌هایش را عوض کرد و بدون گفتن حتی یک کلمه به بازیکنان، ورزشگاه را ترک کرد.

گمانه‌زنی‌های اولیه دربارهٔٔ بیمار بودن مارسکا صرفاً یک پوشش بود. افرادی که از وضعیت او اطلاع دارند می‌گویند مارسکا در آن مقطع مصمم به رفتن بود. هم‌زمان، صبر مدیران چلسی نیز پس از اتفاقات بعد از سوت پایان مسابقه به سر آمده بود. باشگاهی که متعهد به بازبینی عملکرد دو‌ سالهٔ مارسکا در پایان فصل بود، حالا در آستانهٔ کوتاه شدن این فرآیند قرار داشت.

بازیکنان چلسی از آنچه در جریان بود اطلاع دقیقی نداشتند، اما در مسیر بازگشت از استمفوردبریج احساس می‌کردند اتفاقی در حال رخ دادن است. آن‌ها پیامی دریافت کردند مبنی بر اینکه جلسه ریکاوری برنامه‌ریزی‌ شده برای روز چهارشنبه که قرار بود پس از آن یک روز تعطیلی داشته باشند، ناگهان به دو روز تعطیلی تغییر کرده است.

در شب سال نوی میلادی، گفت‌وگوهایی میان ژرژ مندز، مدیر برنامه‌های مارسکا، و باشگاه چلسی دربارهٔٔ جدایی او انجام شد. برخی منابع به The Athletic گفته‌اند که مارسکا استعفا داده است؛ در حالی که افراد دیگری در باشگاه تأکید دارند تصمیم جدایی از سوی خود چلسی گرفته شده است.

همان‌طور که The Athletic بامداد پنج‌شنبه گزارش داد، هیئت‌مدیره باشگاه برای تصمیم‌گیری نهایی تشکیل جلسه داد. در واقع، این جلسه بیشتر جنبهٔ تشریفاتی داشت. رأی‌گیری انجام شد و نتیجه کاملاً قاطع بود؛ موقعیت مارسکا در باشگاه غیرقابل ادامه تلقی شد. ساعت ۱۲:۱۵ به وقت بریتانیا، بیانیه‌ای در وب‌سایت رسمی باشگاه منتشر شد که اعلام می‌کرد چلسی و مارسکا «به همکاری خود پایان داده‌اند».

دقیقاً یک ماه پیش، فضای حاکم بر چلسی پس از نتایج خوب مقابل بارسلونا و آرسنال بسیار مثبت بود. در ۱۲ دسامبر مشخص شد که مارسکا به‌ عنوان سرمربی ماه لیگ برتر برای نوامبر انتخاب شده است. با این حال، برخی از مشکلاتی که در نهایت به تضعیف رابطه منجر شد، حتی در آن زمان نیز وجود داشت؛ هرچند کمتر کسی انتظار سرعت سقوط او را داشت.

چلسی همواره قصد داشت عملکرد مارسکا در کنار بسیاری از جنبه‌های دیگر باشگاه را، در پایان فصل دوم حضورش ارزیابی کند. با وجود برخی اختلافات، این برنامه تا پس از پایان دیدار با بورنموث همچنان پابرجا بود.

اکنون که مارسکا با وجود سه سال و نیم باقی‌ مانده از قراردادش باشگاه را ترک کرده، تنها مسئله باقی‌ مانده تعیین میزان غرامت است. افراد مطلع از این پرونده تأکید می‌کنند که کل قرارداد او پرداخت نخواهد شد و این توافق تأثیر مالی منفی بر باشگاه نخواهد داشت. سیاست کلی چلسی مبنی بر اعطای قراردادهای پنج‌ ساله به سرمربیان، همراه با بندهای فسخ ۱۲ ماهه به نفع باشگاه، ادامه خواهد یافت.

منابعی به The Athletic گفته‌اند که چلسی پیش از وخیم شدن اوضاع، دو بار به مارسکا رأی اعتماد داده بود. یکی از این موارد در روزهای پس از شکست ۲-۱ مقابل آتالانتا در ۹ دسامبر بود؛ پس از آنکه نگرانی‌هایش را دربارهٔ پیامدهای شکست احتمالی مقابل اورتون مطرح کرده بود، به او اطمینان داده شد شغلش در خطر نیست.

اهمیت زمان‌بندی این موضوع از آنجا بود که مارسکا پس از پیروزی ۲-۰ برابر اورتون، از تجربه کردن «بدترین ۴۸ ساعت دوران حرفه‌ای‌ خودش» به دلیل کمبود حمایت در استمفوردبریج شکایت کرد. این اظهارات برای همه در باشگاه، از جمله مدیران ارشد و بازیکنان، غافلگیرکننده بود.

چلسی تمایلی به توجه منفی رسانه‌ای و حواس‌پرتی ناخواسته‌ای که در پی آن ایجاد شد، نداشت.

کنفرانس‌های خبری مارسکا به‌ طور کلی محل نگرانی بودند. هرچند او چهره‌ای جدی از خود نشان می‌داد، اما نزدیکانش می‌گویند او تمایل داشت فرصت‌هایی برای نشان دادن شخصیت آرام خود داشته باشد.

در طول دوران حضورش، برخی اظهار نظرهای تند نیز وجود داشت که خوشایند نبود. یکی از نمونه‌ها، صحبت دربارهٔ لزوم خرید مدافع میانی پس از مصدومیت رباط صلیبی قدامی لوی کولویل در ماه آگوست بود. هرچند مارسکا در فرایند نقل‌ و انتقالات مورد مشورت قرار می‌گرفت، اما وظیفه اصلی او هدایت تیم بود.

به او گفته شد از مدافعان موجود استفاده کند و باشگاه نیز خواهان ادامه یافتن روند پیشرفت جاش آچمپونگ بود. منابع می‌گویند این موضوع مدتی باعث تنش میان دو طرف شد، هرچند بعداً فروکش کرد. افراد مطلع از اقدامات چلسی، اضافه می‌کنند که باشگاه به‌ دنبال جذب مدافع دیگری هم بود، اما گزینه مناسبی پیدا نشد. آن‌ها یادآوری می‌کنند که لیورپول نیز به‌ دنبال مدافع میانی بود اما در نهایت در تابستان خریدی انجام نداد.

افرادی که از شرایط آگاهی دارند تأکید می‌کنند مارسکا در پشت صحنه زمین تمرین، شخصیتی بسیار دوست‌داشتنی داشت و همین موضوع او را نزد بسیاری از بازیکنان محبوب کرده بود. مارسکا این ویژگی را در یک گفت‌وگوی دوستانه با The Athletic پیش از یکی از کنفرانس‌های خبری ماه آگوست نشان داد؛ زمانی که همراه با یکی از پسران خردسالش از خودرو پیاده می‌شد و در پاسخ به این سؤال که آیا این کودک خرید جدید باشگاه است یا نه، با شوخی گفت: «او مدافع میانی جدید ماست». دقایقی بعد، با آغاز نشست خبری، دوباره به حالت جدی بازگشت و تأکید کرد که راه‌حلی داخلی برای غیبت طولانی مدت کولویل پیدا خواهد شد.

طبیعی بود که در حوالی کنفرانس خبری پس از بازی با اورتون، شوخی‌ها کمتر شود. مارسکا دلایل خود را داشت. نزدیکان او می‌گویند آن واکنش تند، پاسخی به توصیه‌های مداوم کادر پزشکی دربارهٔ دقایق بازی بازیکنان بود. این بخشی از وظایف کادر پزشکی برای محافظت از بازیکنانی با سابقه مصدومیت یا بازگشته از آسیب‌دیدگی بود تا از عود مجدد جلوگیری شود. آن‌ها دو روز پیش از هر مسابقه، با مارسکا جلسه می‌گذاشتند و وضعیت تک‌ تک بازیکنان را توضیح می‌دادند.

برای مثال، توضیح داده می‌شد که از یک فهرست ۲۴ نفره، ۲۱ بازیکن بدون محدودیت در دسترس هستند و سه نفر دیگر طبق داده‌های موجود، برای تعداد مشخصی از دقایق مجاز به بازی‌ هستند. بازیکنان مربوطه نیز معمولاً از مدت‌ زمان برنامه‌ریزی‌ شده حضورشان در زمین مطلع بودند. این رویه نتایج مثبتی داشت؛ از جمله اینکه ریس جیمز، کاپیتان تیم، برای یک سال کامل در دسترس بوده است.

در ابتدای فصل، افراد داخل باشگاه می‌گفتند مارسکا از نظر چرخش ترکیب عملکرد بسیار خوبی داشته و این موضوع بخشی از حمایت باشگاه از او پس از شکست‌های متوالی لیگ برتری برابر منچستریونایتد و برایتون بود.

با این حال، منابع چلسی می‌گویند او در بیش از یک مورد، توصیه‌های کادر پزشکی دربارهٔ دقایق بازی برخی بازیکنان را نادیده گرفت و این مسئله عامل مهمی بود. به گفته آن‌ها، بازیکنانی که از مصدومیت بازمی‌گشتند، سقف دقایق مشخصی داشتند و خود بازیکنان نیز با آن موافق بودند، اما مارسکا از این حد فراتر می‌رفت. در نتیجه، کادر پزشکی تمرینات متفاوتی را برای روزهای بعد توصیه می‌کرد و این موضوع باعث تغییر سقف دقایق بازی آن بازیکنان در دیدار بعدی می‌شد.

بازی دادن ریس جیمز به مدت ۹۰ دقیقه کامل در سه مسابقه پیاپی در ماه دسامبر (مقابل بورنموث، آتالانتا و اورتون)، اتفاقی که به دلیل مشکلات همسترینگ او طی دو سال گذشته سابقه نداشت، یکی از نقاط اختلاف اصلی بود.

چلسی می‌خواهد کادر پزشکی، مستقل از هر سرمربی عمل کند و توصیه‌های آن را برای پایان قدرتمند فصل حیاتی می‌داند.

نزدیکان مارسکا می‌گویند او به‌ شدت نگران سلامت همهٔ بازیکنان بود، اما سیاست‌های کادر پزشکی نقش مهمی در تصمیم او برای ترک باشگاه داشت.

جدا از این مسائل، افراد مطلع از دیدگاه چلسی می‌گویند بی‌میلی یا کم‌اعتمادی مارسکا به استفاده از برخی بازیکنان جوان، نگران‌ کننده بود. برای نمونه، آندری سانتوس ۲۱ ساله، یورل هاتو ۱۹ ساله و آچمپونگ ۱۹ ساله در مجموع تنها ۱۱ بازی لیگ را در ترکیب اصلی آغاز کرده‌اند. استوائو ویلیان ۱۸ ساله یکی از نکات مثبت بوده، اما او نیز فقط در ۱۱ مسابقه از ۲۸ دیدار در ترکیب اصلی قرار داشته است.

نزدیکان مارسکا می‌گویند او هر زمان که لازم می‌دید برای نشان دادن اعتمادش به جوانان به آن‌ها بازی می‌داد و تأثیر سیاست‌های کادر پزشکی بر انتخاب‌هایش، به‌ ویژه زمانی که نتایج ضعیف می‌شد و همهٔ انتقادات متوجه او بود، به نقطه شکست رسید. رفتار او پس از بازی با بورنموث در شرایطی رخ داد که از سوی هواداران هو شده بود و پس از تعویض کول پالمر (که این فصل نزدیک به سه ماه به دلیل مصدومیت کشاله ران دور از میادین بود) برای دومین بازی خانگی متوالی، شعار «تو نمی‌دانی چه کار می‌کنی» را شنید.

منابع نزدیک به مارسکا همچنین مدعی‌اند که تأثیرگذاری بر انتخاب ترکیب، فقط به میزان دقایق بازی مربوط نبود و به او گفته می‌شد از برخی بازیکنان برای حفظ ارزش نقل‌ و انتقالاتی‌شان استفاده کند. منابع چلسی این ادعا را رد می‌کنند و می‌گویند هرگونه نظر دربارهٔ ترکیب، ناشی از توصیه‌های کادر پزشکی بوده است. مارسکا تشویق می‌شد برای حفظ طراوت تیم تا پایان فصل و همچنین توسعه و پیشرفت بازیکنان، ترکیب چرخشی به کار بگیرد، اما انتخاب نهایی با خودش بود.

او از نبود حمایت علنی باشگاه از عملکردش ناراضی بود. چلسی معتقد است اقداماتش از زمان حضور مارسکا، از جمله گفت‌وگوهای مداوم، نشان می‌دهد این احساس نادرست بوده است.

برای مثال، باشگاه در مقطع ضعیف بین اواخر دسامبر تا اواسط مارس در فصل نخست، که طی ۱۷ بازی در همه رقابت‌ها به اندازه بردهایش (۷) شکست خورد، از او حمایت کرد. همچنین در سپتامبر، زمانی که فشار بیرونی دوباره افزایش یافت، باشگاه به رسانه‌ها اعلام کرد جایگاه مارسکا در خطر نیست و برنامهٔ بازبینی دوساله پابرجاست.

منابع می‌گویند مارسکا اغلب پس از هر بازی با برخی اعضای مدیریت گفت‌وگو می‌کرد. این صحبت‌ها در رختکن و بدون توجه به نتیجه انجام می‌شد. منابع باشگاه می‌گویند هدف از این کار، نشان دادن حمایت از همه، از جمله بازیکنان، بوده و نه بازخواست از مارسکا.

در نهایت، روند ضعیف نتایج مشکل‌ساز شد؛ چلسی تنها یکی از هفت بازی پایانی لیگ و دو بازی از ۹ دیدار آخر در همهٔ رقابت‌ها را برد. از دست دادن رکورد ۱۵ امتیاز از موقعیت‌های برنده در لیگ برتر، کمترین هزینه‌ای که برای آن‌ها در پی داشت، از دست رفتن رتبهٔ دوم جدول بود. چلسی اکنون پنجم است و فقط سه امتیاز با فولامِ رده یازدهمی فاصله دارد. از دست دادن پنج امتیاز در بازی‌های خارج از خانه مقابل قره‌ باغ (تساوی ۲-۲) و آتالانتا (شکست ۲-۱) نیز شانس صعود مستقیم به مرحله یک‌هشتم نهایی لیگ قهرمانان اروپا را کاهش داده است.

با این حال، حتی این نتایج ضعیف نیز در چارچوب گفت‌وگوهای مربوط به منچسترسیتی ارزیابی شد. The Athletic چند روز پس از کنفرانس خبری پس از اورتون فاش کرد که مارسکا یکی از گزینه‌های جدی سیتی در صورت جدایی احتمالی پپ گواردیولا در تابستان آینده است. قرارداد گواردیولا تا ۲۰۲۷ اعتبار دارد و سیتی تأکید کرده هیچ جای خالی‌ای برای سرمربیگری وجود ندارد.

با این وجود، در روز جدایی مارسکا از چلسی، The Athletic گزارش داد که او به باشگاه اطلاع داده در حال گفت‌وگو با افرادی مرتبط با منچسترسیتی، دربارهٔ احتمال نامزدی‌اش برای این پست در آینده است.

مارسکا از نظر قراردادی موظف بود هرگونه مذاکره با باشگاه‌های دیگر را اعلام کند. منابع می‌گویند یوونتوس نیز تماسی برقرار کرده بود، اما افراد مطلع از موضع یوونتوس می‌گویند آن‌ها از لوچانو اسپالتی رضایت دارند و قصد بررسی گزینه دیگری را ندارند؛ حتی احتمال گفت‌وگو با مارسکا نیز مطرح نشده است.

نزدیکان مارسکا تأکید می‌کنند که او به‌ روشنی گفته بود قصد ترک چلسی را ندارد و حتی آمادهٔ تمدید قرارداد است، هرچند گفت‌وگویی دربارهٔ شرایط جدید انجام نشد. افراد داخل باشگاه می‌گویند دلیل موجهی برای این موضوع داشتند؛ مارسکا در فصل دوم از قراردادی دست کم پنج‌ساله قرار داشت.

تماس باشگاه‌های دیگر، در کنار نتایج ضعیف و کنفرانس خبری پس از اورتون، تردیدهایی دربارهٔ تمرکز مارسکا در استمفوردبریج ایجاد کرد. از زمانی که نامزدی او برای سیتی توسط The Athletic فاش شد، چلسی به پیروزی نرسیده است.

حواشی پیرامون مارسکا رو به افزایش بود. با توجه به اینکه چلسی همچنان در تمام رقابت‌ها حضور دارد و این ماه ۹ بازی در چهار جام پیش رو دارد، تصمیم بر این شد که جدایی در این مقطع برای بهبود فرم تیم بهتر باشد.

مارسکا بابت کسب رتبهٔ چهارم لیگ برتر در فصل گذشته و همچنین قهرمانی در لیگ کنفرانس اروپا و جام جهانی باشگاه‌ها مورد تقدیر قرار گرفت. با این حال، منابع چلسی نگران بودند که این موفقیت‌ها تا حدی به غرور او دامن زده باشد، در حالی که آن‌ها این دستاوردها را نتیجهٔ کار جمعی می‌دانستند. نزدیکان مارسکا این برداشت را رد می‌کنند و می‌گویند نگرش او تغییری نکرده بود.

برخی افراد داخلی او را دارای رفتاری متکبرانه توصیف کردند، اما بسیاری از بازیکنان از کار کردن و بازی زیر نظر او لذت می‌بردند. منابع متعدد می‌گویند هر اختلافی که با باشگاه داشت، هرگز به رختکن منتقل نشد و فضا همچنان مثبت بود.

یکی از منابع نقل می‌کند که یک بازیکن باتجربه، مارسکا را عامل ثبات تیم و دلیل اصلی رقابت‌پذیری چلسی برابر تیم‌های بزرگ می‌دانست. اما حالا با جدایی او، این نگرانی وجود دارد که تیم به نقطهٔ صفر بازگردد و این اتفاق تأثیر بزرگی بر رختکن بگذارد.

چلسی از زمان تصاحب باشگاه توسط کنسرسیوم تاد بولی-کلیرلیک در می ۲۰۲۲، اکنون با چهار سرمربی دائمی قطع همکاری کرده است. به گفته همان منبع، این روند پیام نگران‌کننده‌ای می‌فرستد و اگر این تغییرات مداوم روی نیمکت ادامه یابد، رقابت مستمر برای جام‌ها دشوار خواهد شد. منابع چلسی اما معتقدند باشگاه همچنان در موقعیت قدرتمندی قرار دارد و سرمربی بعدی با سبک بازی موجود همخوانی خواهد داشت تا اختلال به حداقل برسد.

در مقابل، منابع نزدیک به برخی بازیکنان دیگر به The Athletic گفته‌اند مارسکا رسیدن به ترکیبش را بیش از حد دشوار کرده بود و بعضی بازیکنان نمی‌دانستند چگونه اعتماد تاکتیکی او را جلب کنند.

منبع دیگری از نزدیکان اعضای تیم گفت برخی بازیکنان از چرخش مداوم ترکیب ناراضی بودند، زیرا این موضوع مانع رسیدن آن‌ها به ریتم لازم می‌شد. بازی در یک مسابقه و سپس نیمکت‌نشینی دوباره، یافتن فرم مطلوب را سخت‌تر می‌کرد. نزدیکان مارسکا می‌پذیرند که بازیکنان همیشه خواهان دقایق بیشتری هستند، حتی اگر سیاست چرخش را درک کنند.

یکی از منابع نزدیک به یک بازیکن ارشد دیگر معتقد است برخی اقدامات مارسکا پس از قهرمانی در جام جهانی باشگاه‌ها، تلاشی برای شبیه‌تر شدن به یکی از بزرگ‌ترین الگوهایش، پپ گواردیولا، و افزایش نفوذش بوده است؛ هرچند او از روز نخست از ساختار چلسی آگاه بود. منبعی نزدیک به مارسکا این ادعا را رد می‌کند. تغییر نمایندگان مارسکا در اکتبر و همکاری با ژرژ مندز نیز، در جامعه فوتبال به‌ عنوان گامی مهم تلقی شد.

مارسکا اکنون با مندز فرصت دارد برای گام بعدی دوران حرفه‌ای‌ خودش برنامه‌ریزی کند؛ اعتباری که از دوران حضورش در چلسی به دست آورده، صرف‌ نظر از پایان آن، حفظ شده است. چلسی با وجود غیبت‌های مکرر پالمر، کولویل و مویسس کایسدو، تنها پنج امتیاز کمتر از فصل گذشته دارد. آن‌ها تحت هدایت مارسکا هرگز سه بازی متوالی لیگ برتری را نباختند و نباید فراموش کرد که در ۱۲ ماه گذشته، قهرمان لیگ کنفرانس اروپا و جام جهانی باشگاه‌ها شده‌اند.

در مورد چلسی، سرمربی بعدی (لیام روسنیر، سرمربی استراسبورگ، گزینه اصلی به شمار می‌رود) تیمی با استعداد در اختیار خواهد داشت تا دوباره آن را احیا کند و به هدف صعود به لیگ قهرمانان اروپا و کسب یک جام دست یابد.

ترجمه یادداشت نویسندگان وب‌سایت اتلتیک