خاطرات فوتبالی با استون کالیمور؛ از درخشش در لیورپول و حواشی مخرب تا اعتراف به افسردگی و غریزه اصلی

طرفداری | استن کالیمور (Stan Collymore) زاده ۲۲ ژانویه ۱۹۷۱ در روستای تیتنسور شهر استافوردشایر انگلستان است. او با ۱۸۸ سانتی‌متر قد در پست مهاجم نوک بازی می‌کرد. پدر استن اهل باربادوس و مادرش، بومی انگلستان بود. او فوتبالش را از سال ۱۹۸۷ در تیم‌ های پایه والسال شروع کرد و پس از یک سال به تیم‌های پایه ولورهمپتون منتقل شد. پس از یک سال حضور در تیم جوانان ولورهمپتون، این بازیکن در سال ۱۹۸۹ با باشگاه استافورد رنجرز، وارد رده بزرگسال باشگاهی شد. کالیمور پس از ثبت ۱۱ گل در ۳۵ بازی برای این باشگاه، در نقل و انتقالات زمستانی سال ۱۹۹۰ مورد توجه باشگاه لیگ برتری کریستال پالاس قرار گرفت و راهی این باشگاه شد. نخستین بازی او برای پالاس در هفته ۲۶ و دیدار برابر کوئینزپارک رنجرز به ثبت رسید. او تا پایان فصل، تنها در شش بازی به میدان رفت. در هفته ۱۱ فصل دوم همکاری با پالاس، این بازیکن نخستین گل در بالاترین سطح را برابر کوئینزپارک رنجرز تجربه کرد و در پایان فصل به آمار ۱۲ بازی و یک گل رسید.

پس از دو فصل حضور در کریستال پالاس و نرسیدن به ثبات در این باشگاه، کالیمور در سال ۱۹۹۲، آماده انتقال به باشگاهی دیگر بود و راهی ساوت اند یونایتد شد. حضور در سطحی پایین‌تر (سطح دوم انگلستان)، باعث شد تا کالیمور در بازی‌های بیشتری به میدان رفته و آمار ۳۰ بازی و ۱۵ گل را ثبت کند. او با درخشش خود باعث شد تا این باشگاه که هفته‌های زیادی را در بین سه تیم سقوط‌کننده سپری کرده بود، به سختی در لیگ سطح دوم انگلستان، ماندگار شود. در سال ۱۹۹۳، باشگاه ناتینگهام فارست که به تازگی به سطح دوم انگلستان سقوط کرده بود، تصمیم گرفت تا همکاری خود با این بازیکن را شروع کند. ۱۷ بازی و ۱۶ گل از این بازیکن در لیگ سطح دوم انگلستان و لیگ کاپ، عملکرد بسیار موفقی بود و کمک کرد تا ناتینگهام پس از یک سال به بالاترین سطح فوتبال بازگردد. شروع مجدد کالیمور در لیگ برتر با گلزنی برابر منچستر یونایتد در هفته دوم بود. دو بریس برابر چلسی و شفیلد ونزدی به علاوه گلزنی در دو بازی رفت و برگشت برای دو تیم شهر منچستر یعنی یونایتد و سیتی، در کنار گلزنی به لیورپول، از جمله مهم‌ترین گل‌های کالیمور در فصل دوم حضورش در ناتینگهام بود. او در این فصل، فرم بسیار خوبی داشت و توانست تا با ثبت ۲۲ گل و هفت پاس گل در ۴۰ بازی، یکی از بهترین مهاجمان فوتبال کشورش شود.

پس از درخشش در بازگشت به لیگ برتر، کالیمور به گزینه خرید بزرگان فوتبال انگلیس تبدیل شد. نخستین پیشنهاد جدی برای جذب این بازیکن از سوی سر الکس فرگوسن، سرمربی وقت منچستر یونایتد به ناتینگهام فارست ارائه شد اما قرارداد یونایتد با اندی کول باعث شد تا جذب کالیمور، منتفی شود. در نتیجه، رقیب دیرین این باشگاه یعنی لیورپول، موفق شد تا قرارداد این بازیکن را با ۸.۵ میلیون پوند، نهایی کند. نخستین بازی کالیمور برای تیم جدیدش، دیدار برابر شفیلد ونزدی بود که با تک‌گل سه امتیازی‌اش همراه بود. کالیمور که شروع خوبی در لیورپول داشت، در ادامه ماجراجویی خود، دروازه بلکبرن (سه گل در دو بازی رفت و برگشت)، ساوتهمپتون، بولتون (تک‌گل سه امتیازی)، ناتینگهام فارست (تیم سابقش)، لیدز، استون ویلا، ویمبلدون، وست‌هم و میدلزبورو را باز کرد. بهترین گل این فصل کالیمور، گل دقیقه ۹۲ هفته ۳۳ برابر نیوکاسل بود که لیورپول را در هیجان‌انگیزترین حالت ممکن به سه امتیاز بازی رساند؛ کالیمور پیش از این گل که مارتین تایلر، گزارشگر بازی را به یکی از بهترین گزارش‌هایش رساند، در دقیقه ۶۸، بازی را با گلش به تساوی کشانده بود. این بازیکن که با رابی فاولر، زوج خطرناکی را ساخته بود، در پایان فصل، آمار ۴۴ بازی، ۱۹ گل و ۱۱ پاس گل را به ثبت رساند. شکست برابر منچستر یونایتد در فینال جام حذفی، خاطره تلخی برای کالیمور بود زیرا در نزدیک‌ترین فاصله برای کسب عنوان قهرمانی در انگلستان که با پنج گلش در هفت بازی همراه بود، از رسیدن به این مهم بازماند. 

هواداران لیورپول برای فصل ۹۷-۱۹۹۶ روی ادامه درخشش کالیمور حساب ویژه‌ای باز کرده بودند. کالیمور در این فصل، بار دیگر برابر تیم سابقش، ناتینگهام فارست، عملکرد درخشانی داشت و به دو گل و یک پاس رسید. او همین عملکرد را برابر لیدز تکرار کرد و در ادامه، دروازه آرسنال و تاتنهام را نیز باز کرد. این بازیکن در جام برندگان این فصل نیز موفق به گلزنی در دو بازی و پیش‌روی تا مرحله نیمه نهایی شد و با آمار ۳۷ بازی، ۱۶ گل و پنج پاس گل به کارش پایان داد. پس از یک فصل سخت با لیورپول که با حواشی بسیاری از سوی نشریات زرد همراه بود، این بازیکن تصمیم گرفت تا به انتقال هفت میلیون پوندی خود به استون ویلا، موافقت کند. او از کودکی هوادار استون ویلا بود و از فرصت حضور در این باشگاه، استقبال کرد. در نخستین فصل حضور در استون ویلا، این بازیکن موفق به درخشش برابر لیورپولی‌ها شد و با بریس خود، به نوعی خود را به مربیان این باشگاه اثبات کرد. او در دیدارهای رفت و برگشت این فصل برابر تاتنهام نیز درخشان بود و در مجموع به سه گل و یک پاس گل رسید. در این فصل، حواشی مخرب بیشتر در اطراف کالیمور بودند. در ابتدا، او پس از درگیری با اندی تاد در بازی برابر بولتون که با اخراج دقیقه ۹۰ همراه بود، به مدت سه هفته از همراهی تیمش محروم شد. در ادامه، او با پارتنر خود، اولریکا جانسون دچار درگیری شدیدی شد که پایش را بار دیگر به مجلات زرد کشاند؛ کالیمور پس از حمله به پارتنرش، مجبور به عذرخواهی از او در رسانه‌ها شد. او در این فصل، موفق به گلزنی برابر اتلتیکو مادرید در جام یوفا شد و آمار خود را به ۳۷ بازی، هشت گل و پنج پاس گل رساند. 

فصل ۹۹-۱۹۹۸ این بازیکن در استون ویلا، شامل مشکلات فوتبالی و غیرفوتبالی متعددی برای این بازیکن بود. پس از شروع گلزنی در هفته ۱۲ برابر تاتنهام، این بازیکن نمایش خشنی را برابر تیم سابقش، لیورپول، در هفته ۱۴ داشت؛ کالیمور در این مسابقه، در ابتدا به دلیل خطای سخت خود بر روی استیو هارکنس که منجر به آسیب‌دیدگی رباط این بازیکن شد، کارت زرد را دریافت کرد و سپس با تکل خشنش بر روی مایکل اوون، از زمین بازی اخراج شد. هت‌تریک برابر استرومسگودست در جام یوفا توانست تا آمار کلی این بازیکن را بهبود بخشیده و به ۲۴ بازی، هفت گل و پنج پاس گل برساند. در این فصل، کالیمور با بیماری افسردگی نیز دست و پنجه نرم می‌کرد. او در ماه ژانویه ۱۹۹۹ به بیماری روحی خود اعتراف کرد تا یکی از معدود بازیکنان فوتبالی باشد که در رسانه‌ها، به این مهم اشاره می‌کند. از این رو بود که کالیمور در هفته‌های پایانی فصل از ترکیب ویلا کنار گذاشته شد تا به درمان روحش بپردازد. در پایان فصل، این بازیکن در نزدیکی انتقال به پاناتینایکوس یونان بود اما این انتقال در لحظات پایانی منتفی شد تا او به جای یونان، با قراردادی قرضی راهی فولام شود. این جابه‌جایی باعث نشد تا کالیمور، فرم مناسبی در فوتبالش داشته باشد؛ او در ۹ بازی خود برای فولام، تنها یک گل در لیگ کاپ برابر وست برومویچ زد و پس از شش ماه، قرارداد قرضی‌اش را اقاله کرد. کالیمور در سال ۲۰۰۰ به لستر سیتی ملحق شد اما چند رو پس از این انتقال، خسارتی ۳۰ هزار پوندی به یک میخانه رساند تا توسط مارتین اونیل، سرمربی وقت روباه‌ها به انجام خدمات اجتماعی محکوم شود. پس از هت‌تریک برابر ساندرلند و گلزنی برابر لیدز که در شش بازی صورت گرفت، این بازیکن دچار شکستگی پا شد که فصلش را در هفته ۳۱ به پایان رساند. 

فصل ۰۱-۲۰۰۰ برای این بازیکن با ادامه همکاری‌اش با لستر سیتی، پس از پایان مصدومیت شروع شد. در حالی که انتظار می‌رفت در این فصل، کالیمور به آمادگی پیشین خود بازگردد، او بار دیگر دچار حواشی شد و این بار، درگیری با پل گاسکویین، عامل این معضل بود. این بازیکن که در شش بازی فصل خود، تنها در دیدار برابر چلسی گلزنی کرده بود، پس از درگیری با گاسکویین، تصمیم گرفت تا از لستر سیتی جدا شود. اگرچه کالیمور پس از مدتی از درخواستش پشیمان شد اما کادر فنی لستر سیتی، اجازه بازگشتش به تمرینات را نداد و او را به تیم دوم باشگاه تبعید کرد. درگیری با یکی از هم‌تیمی‌ها، عمر حضور کالیمور در تیم ذخیره‌ها را نیز تحت تأثیر قرار داد تا او پیش از شروع سال جدید میلادی به بردفورد منتقل شود. هشت مسابقه با پیراهن بردفورد، گلزنی برابر لیدز و کاونتری را برای این بازیکن به همراه داشت. گل کالیمور برابر لیدز به صورت قیچی برگردان به ثمر رسید و شامل خوشحالی جنجال برانگیز او برابر هواداران لیدز بود؛ اتفاقی که بار دیگر او را درگیر حواشی کرد. در ادامه محرومیت درگیری با گاسکویین که در دوران حضور کالیمور در لستر رخ داده بود، در تیم جدیدش گریبانش را گرفت تا او در نقل و انتقالات زمستانی ۲۰۰۱، مجبور به حضور در تیمی دیگر شود. کالیمور در زمستان راهی رئال اوویدو شد تا در یک فصل، عضویت سه باشگاه را داشته باشد. حضور او در اسپانیا نیز به بهبود عملکرد فنی‌اش کمکی نکرد زیرا او با اضافه وزنی محسوس راهی اسپانیا شد و رژیم غذایی عجیبی مثل نوشابه کوکاکولا و ۵۰ شکلات کیت کت داشت. او فقط در سه بازی برابر لاس پالماس، ویارئال و سلتاویگو، پیراهن اوویدو را پوشید و طولی نکشید تا متوجه عدم علاقه‌اش به ادامه فوتبال شود. پیش از پایان این فصل پرماجرا بود که کالیمور تصمیم گرفت تا از دنیای فوتبال در سن ۳۰ سالگی، خداحافظی کند.

نخستین بازی ملی کالیمور برای تیم ملی انگلستان در سال ۱۹۹۵ برابر تیم ملی ژاپن صورت گرفت. او در ادامه به دو بازی ملی دیگر برابر برزیل و مولداوی (یک پاس گل) رسید و ماجراجویی ملی خود را با سه بازی ملی به اتمام رساند. او پس از پایان فوتبال، تصمیم گرفت تا با فعالیت‌های جدید، خود را سرگرم کند. نخستین فعالیت کالیمور، نوشتن اتوبیوگرافی از خود با نام «استن؛ مقابله با شیاطین درون من» بود. استن که آرزو داشت روزی نخستین بازیگر سیاه‌پوست تاریخ جیمزباند باشد، در سال ۲۰۰۶، پیشنهاد بازی در یک فیلم سینمایی را دریافت و قبول کرد. او در دومین دنباله فیلم سینمایی «غریزه اصلی؛ اعتیاد به خطر»، هم‌بازی بازیگرانی مثل شارون استون و دیوید موریزی شد و ایفاگر کاراکتر «کوین فرانکس» بود. او در این فیلم، حضوری کوتاه داشت و نقش معشوقه شارون استون را بازی می‌کرد. ادامه فعالیت‌های کالیمور، دور از سینما و کتاب بود زیرا او به عنوان مفسر و مجری برنامه‌های فوتبالی در تلویزیون و رادیو دیده شد. اعتراف به افسردگی، کاری شجاعانه از سوی کالیمور در دوران فوتبالش بود که باعث شد تا خیلی از مردم انگلستان، متوجه عوارض سخت این بیماری شوند. او بعدها به عنوان سفیر رسمی سلامت روان ورزشکاران انگلیس، منصوب شد. کالیمور همواره درباره مسائل مرتبط با بیماری‌های روحی سخن گفته و در زندگی‌نامه خود، ابتلایش به اختلال شخصیت مرزی یا BPD را نیز اعتراف کرد.

از سری خاطرات فوتبالی روز

• فلیکس لوستائو، تجسم چارلی چاپلین در فوتبال؛ از وفاداری به ریورپلاته تا سه قهرمانی کوپا آمریکا
• بیلی مک کلور، نخستین بازیکن خارجی تاریخ پرسپولیس؛ از ذخیره‌های لیورپول تا جام جهانی ۱۹۸۲
• توماس روسیچکی؛ موتزارت کوچک جمهوری چک و چینی شکستنی آرسنال
• آرشیو مطالب مرتبط